28 آگوست 2009

تلاش هیلاری کلینتون برای ممنوعیت خشونت های جنسی

اظهار نظری از وزیرخارجه، هیلاری رادهام کلینتون

آغاز متن

گرچه هیلاری کلینتون، وزیر خارجه ایالات متحده، این هفته برای استراحت و آسایشی که حق مسلم اوست به برمودا رفته است، اما بانوی ول پیشین و سناتور سابق ایالات متحده هفته گذشته طی یک سفر دیپلماتیک و دشوار و خسته کننده از هفت کشور آفریقایی دیدن کرد.

گرچه پرخاش وی در برابر یک دانشجوی کنگویی که از او پرسیده بود نظر بیل کلینتون درباره یک موضوع تجاری چیست (او به تندی پاسخ داد"همسر من وزیر خارجه ایالات متحده نیست، من وزیر خارجه هستم. ) در داخل آمریکا بیش از اندازه بزرگ شد، نقطۀ کانونی و هیجان انگیز سفر کلینتون، – در گوما، داخل منطقه جنگی در کنگوی شرقی، خطرناک ترین توقف او در طول این سفر نیز بود. او در 11 اوت در آنجا با چشمانی پر از اشک با قربانیان تجاوزهای جنسی دیدار کرد.

کلینتون، وزیر امور خارجه، در این مقالۀ اختصاصی ومتضمن اظهار نظر برای تارنمای PEOPLE.COM ، آنچه را که طی سفر خود آموخت – و آنچه را که قصد دارد در ارتباط با آن انجام دهد با ما  در میان می گذارد.

آنچه که من در گوما دیدم

نوشته هیلاری رادهام کلینتون

من طی سفر 11 روزه خود از این سو تا آن سوی آفریقا انسانیت را در بالاترین مراتب آن – و در پایین ترین درجات آن مشاهده کردم. هفته گذشته در گوما شاهد هر دوی این موارد بودم.

اردوگاه آوارگان داخلی موگونگا در زمینی پوشیده از کوه های آتشفشان و دریاچه های بزرگ در حومه گوما، یک پایتخت استانی در کنگوی شرقی، قرار دارد. اکنون این اردوگاه محل زندگی 18.000 نفر است که برای فرار از درگیری های مداوم خشونت آمیزی که از سال 1998 تا کنون به کشته شدن 5.4 میلیون نفر انجامیده است، به این اردوگاه پناه آورده اند. این زنان، مردان و کودکان که از خانه ها و روستاهای خود توسط شورشیان مسلح و گروه های شبه نظامی رانده شده اند، کیلومترها راه را با پای پیاده و با غذا و آب ناچیزی طی کرده اند تا به این پناهگاه نسبتاً امن برسند.

اکنون آنها در چادر زندگی می کنند، چادرهایی در کنار یکدیگر و در رده هایی متوالی. برخی از این آوارگان با هر سختی و مشقتی به زندگی ادامه می دهند و برخی دیگر نیز به هر کورسوی امیدی که در این منطقه ویران شده بر اثر سال ها خشونت و بی رحمی باقی مانده است، دل بسته اند. از بسیاری ازاین مردم  خانه ها، دارایی ، خانواده ها، و بدتر از همه شخصیت و غرورشان  دزیده شده است.

زنان و دختران به موازات تبدیل خشونت های جنسی و جنسیتی در سطحی غیر قابل تصور به یک شیوه جنگی، و گسترش فراگیر این شیوه، به شکلی ویژه قربانی شده اند. هر ماه در حدود 1,100 مورد تجاوز جنسی گزارش می شود، و به طور میانگین هر روز 36 زن و دختر مورد تجاوز قرار می گیرند.

من در بازدید از یک بیمارستان که توسط سازمان بهبود آفریقا اداره می شود، زنی را دیدم که به من گفت هنگامی که هشت ماهه باردار بود، مورد حمله قرار گرفت. او در خانه بود که گروهی از مردان به زور وارد خانه شدند. آنها همسر و دو فرزند او را به حیاط خانه بردند و تیرباران کردند، و سپس به خانه بازگشتند و دو فرزند دیگر او نیز به ضرب گلوله کشتند. آنها سپس این زن را کتک زنده و به صورت دسته جمعی به او تجاوز کردند و او را در همان حال رها کردند تا جان دهد. اما او زنده ماند. او با مرگ جنگید و همسایگانش او را به بیمارستانی که 85 کیلومتر با خانه اش فاصله داشت، منتقل کردند.

من به گوما آمدم تا پیامی صریح بفرستم. ایالات متحده این حملات و تمامی عاملان و آمران این حملات را محکوم می کند. این حملات جنایت علیه بشریت شمرده می شوند.

اینگونه اقدامات تنها به یک شخص واحد، یا خانواده، دهکده، یا گروه واحد آسیب نمی رساند. این اعمال موجب از هم گسیختن تار و پود روابطی می شود که ما را به عنوان انسان به یکدیگر پیوند می دهد. این گونه سفاکی ها جایی در هیچ جامعه ندارند. این رفتار براستی انسانیت را در پایین ترین درجات آن تجسم می دهد.

اما دلایلی برای امیدواری وجود دارد. ما شاهد آن بوده ایم که نجات یافتگان با شجاعت به بازسازی زندگی خود و جوامع خود پرداخته اند. ما شاهد رهبران مدنی و سازمان های مدنی را دیده ایم که برای مبارزه با این پدیده زننده در کنار یکدیگر قرار گرفته اند. و ما کارکنان بهداشتی را دیده ایم که مشاغل آسوده خود را رها کرده اند تا به مداوای مجروحان بپردازند.

من در گوما پزشکان و وکلایی را دیدم که هر روز تلاش می کنند تا بدن های مجروح و روح های آسیب دیده زنانی را که مورد تجاوز قرار گرفته اند  مداوا کنند؛ این زنان اغلب به صورت دسته جمعی و به قدری بی رحمانه مورد تجاوز قرار گرفته اند که دیگر نمی توانند بچه دار شوند، راه بروند، و یا کار کنند. پرستارانی مانند لین لوسی، که سازمان بهبود آفریقا را در گوما تاسیس کرده است، و پزشکانی مانند دکتر دنیس موکوگ، که بیمارستان پانزی را در بوکاوو بر پا ساخته است، نمادی از انسانیت در بالاترین مراتب آن هستند.

ایالات متحده در کنار این انسان های شجاع خواهد ایستاد. این هفته من اعلام کردم که مبلغ 17 میلیون دلار را برای جلوگیری از خشونت های جنسی و جنسیتی و حمایت از قربانیان این اعمال در جمهوری دموکراتیک کنگو اختصاص خواهیم داد. ما مراقبت های پزشکی، مشاوره، کمک های اقتصادی، و حمایت های حقوقی و قانونی فراهم خواهیم کرد. ما در حدود 3 میلیون دلار به جذب و آموزش نیروهای پلیس برای محافظت از زنان و دختران و تحقیق در مورد خشونت های جنسی اختصاص خواهیم داد. ما کارشناسان فن آوری را به منطقه اعزام خواهیم کرد تا به زنان و نیروهای فعال در خطوط مقدم کمک کنند با استفاده از عکس و ویدئو موارد سواستفاده جنسی را گزارش دهند و به تبادل اطلاعات در زمینه درمان و راهکارهای حقوقی و قانونی بپردازند. و ما یک گروه متشکل از کارشناسان غیرنظامی، کارکنان پزشکی، و مهندسان نظامی را در منطقه مستقر خواهیم کرد تا به ارزیابی چگونگی کمک های بیشتر ما به نجات یافتگان از خشونت های جنسی بپردازند.

من هنگامی که در جمهوری دموکراتیک کنگو بودم، مذاکرات بسیار صریحی در مورد خشونت های جنسی با پرزیدنت کابیلا داشتم. من تاکید کردم که عاملان این جنایات، صرفنظر از این که چه کسانی باشند، باید تحت تعقیب قرار گیرند و مجازات شوند. این امر بویژه هنگامی که آنها در موضع قدرت هستند، از جمله در مورد نظامیان کنگو که اجازه داشته اند بدون آنکه مجازات شوند به این اعمال دست زنند، واجد اهمیت است.

تعهد ما در قبال نجات یافتگان از خشونت های جنسی و جنسیتی با سفر من به گوما آغاز نشده است، و با خروج من از کنگو نیز پایان نخواهد یافت.

ما در حال دو برابر کردن تلاش های خود برای مقابله با عامل ریشه بنیادی این خشونت ها: جنگی که همچنان در کنگوی شرقی ادامه دارد، هستیم . ما برای پایان بخشیدن به این درگیری ها در سازمان ملل و با هماهنگی سایر کشورهای جهان دست به اقداماتی بیشتر خواهیم زد.

یک ضرب المثل قدیمی کنگویی می گوید: "شب هر اندازه هم که طولانی باشد، در فرارسیدن صبح تردیدی نیست." صبح هنگامی فرا خواهد رسید که زنان در کنگوی شرقی بتوانند بار دیگر آزادانه راه بروند، به مزارع خود سرکشی کنند، با کودکانشان بازی کنند، و بدون هیچ ترسی به جمع آوری هیزم و آوردن آب بپردازند. آنها در منطقه ای زندگی می کنند که دارای زیبایی های طبیعی بی همتا و منابعی غنی است. آنها قوی و مقاومند. می توانند در صورت در اختیار داشتن فرصتی مناسب زمینه ساز پیشرفت های اقتصادی و اجتماعی شوند که موجب ایجاد صلح و رفاه در کشورشان خواهد شد.

ما با همکاری با یکدیگر خشونت های جنسی را تبدیل به خاطره ای تلخ از گذشته ای سیاه خواهیم کرد، و به مردم کنگو یاری خواهیم داد تا به فرصت های  یک روز نو دست یابند. 

پايان متن