14 آوريل 2009
سخنان پرزیدنت اوباما در پارلمان ترکیه
سفر رئیس جمهوری به ترکیه برای ارسال پیامی به جهان
آغاز متن
کاخ سفید
دفتر وزیر مطبوعات
6 آوریل 2009
سخنان پرزیدنت اوباما در پارلمان ترکیه
مجتمع مجلس ملی کبیر ترکیه
آنکارا، ترکیه
3:30 بعد از ظهر (به وقت محلی)
پرزیدنت اوباما: آقای رئیس، خانم معاون و نمایندگان محترم، برای من مایۀ افتخار است که در این مجلس صحبت کنم و من به تجدید اتحاد بین کشورها و دوستی بین ملت هامان پایبند هستم.
این اولین سفر من به خارج از کشور به عنوان رئیس جمهوری ایالات متحده است. من در نشست سران گروه 20 در لندن، نشست ناتو در استراسبورگ و نشست اتحادیۀ اروپا در پراگ شرکت کرده ام. برخی از من پرسیده اند که آیا دلیل اینکه تصمیم گرفتم سفرم را به آنکارا و استانبول ادامه دهم، ارسال پیامی به جهان است. و پاسخ من ساده است: اِوِت -- بله. (تشویق حضار) ترکیۀ یک متحد اساسی است. ترکیه بخش مهمی از اروپا است. و ترکیه و ایالات متحده باید کنار یکدیگر بایستند -- و با هم کار کنند -- تا بتوانند بر چالش های روزگارمان چیره شوند.
امروز صبح من این افتخار را پیدا کردم که از مزار بنیانگذار استثنایی جمهوری شما دیدار کنم. و من از دیدن این بنای یادبود بسیار زیبا برای مردی که بدینسان برای شکل دادن به مسیر تاریخ تلاش کرد، بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم. ولی نکتۀ روشن این است که بزرگترین یادبود برای زندگی آتاتورک چیزی نیست که بتوان با سنگ و مرمر بنا کرد. بزرگترین میراث او دموکراسیِ قدرتمند، پویا و غیرمذهبی ترکیه است و این کاری است که این مجلس امروز دنبال می کند. (تشویق حضار)
آینده به آسانی تأمین نمی شد، هیچ تضمینی در کار نبود. در پایان جنگ جهانی اول، ترکیه می توانست در برابر قدرت های خارجی شود که در تلاش برای تصاحب سرزمینش بودند تسلیم شود یا می توانست یک امپراطوری باستانی را بازسازی کند. ولی ترکیه راه دیگری را انتخاب کرد. شما خود را از کنترل قدرت های خارجی رها ساختید و جمهوری ای را پایه گذاری کردید که سزاوار احترام ایالات متحده و تمامی جهان است.
و حقیقت ساده ای دربارۀ این داستان وجود دارد: دموکراسی ترکیه دستاورد خود شما است. هیچ یک از قدرت های خارجی آن را به شما تحمیل نکرده است و این دستاورد بدون تلاش و فداکاری به دست نیامده است. قدرت ترکیه هم از موفقیت های گذشته و هم از کوشش های همۀ نسل های ترک که امکان پیشرفت های جدیدی را به مردم شما می دهند، گرفته شده است.
حال، دموکراسی در کشور من نیز داستان خود را دارد. ژنرالی که آمریکا را به سوی انقلاب رهبری و به عنوان اولین رئیس جمهوری ما حکومت کرد، همانطور که بسیاری از شما می دانید، جورج واشنگتن بود. و همانند شما، ما نیز به احترام پدر بنیانگذارمان یادبود فاخری بنا کردیم -- تک ستونی بلند که در قلب پایتخت ایستاده و به نام واشنگتن نام گذاری شده است. من هرروز می توانم یادبود واشنگتن را از پنجرۀ کاخ سفید ببینم.
ساخت این بنا چندین دهه طول کشید و دستخوش تأخیرهای مکرری شد. در طول زمان، افراد بسیاری برای کمک به ساخت این یادبود به شکلی جذاب و الهام بخش -- که هنوز هم با افتخار ایستاده است -- مشارکت کردند. از میان کسانی که به ما کمک کردند، دوستان ما از سراسر جهان را نیز می توان نام برد که هرکدام هدیه ای برای احترام به واشنگتن و کشوری که وی پایه ریزی کرد ارائه کردند.
یکی از آن هدایا از طرف استانبول بود. سلطان عثمانی، سلطان عبدالمجید لوحی مرمرین فرستاد که به ساخت بنای یادبود واشنگتن کمک کرد. بر روی لوح، شعری کنده کاری شده بود که با چند واژۀ ساده آغاز می شد: "برای استحکام دوستی بین دو کشور." هم اکنون، بیش از 150 سال از زمانی که این واژگان بر روی آن لوح مرمرین کنده شده اند، می گذرد. ملت های ما در اشکال مختلف تغییر کرده اند، ولی دوستی ما همچنان نیرومند و اتحادمان همچنان پابرجاست.
این دوستی در سال های پس از جنگ جهانی دوم و هنگامی که پرزیدنت ترومن1 کشور ما را به دفاع از آزادی و حاکمیت ترکیه ملزم کرد و ترکیه عضویت در پیمان ناتو را پذیرفت، شکوفا شد. نیروهای ترکیه دوشادوش ما از کره گرفته تا کوزوو و تا کابل جنگیده اند. ما در کنار یکدیگر در برابر آزمون بزرگ جنگ سرد ایستادیم. تجارت و همکاری های علمی و پژوهشی به طور منظم پیشرفت کرده و افزایش یافته است.
افزوده بر این، پیوند و ارتباط بین ملت هایمان عمیق تر شده است و آمریکایی های بسیاری با اصلیت ترک در کشور ما زندگی، کار و پیشرفت می کنند. و من به عنوان یک هوادار ورزش بسکتبال، بازی های بسیار خوب هِدو تُرک اوغلو2 و مِحمت اُکور3 را دیده ام. (تشویق حضار)
ایالات متحده و ترکیه همیشه در مورد همۀ مسائل توافق نداشته اند که این امری دور از انتظار نیست -- هیچ دو کشوری چنین نیستند. ولی ما طی 60 سال گذشته در کنار هم در برابر بسیاری از چالش ها ایستاده ایم. و به دلیل استحکام اتحاد و تداوم دوستی مان، آمریکا و ترکیه هر دو قوی تر شده و جهانِ امروز امن تر است.
در حال حاضر، هر دو دموکراسی ما با مجموعه ای از چالش های بی سابقه روبرو هستند: بحران اقتصادی که مرز نمی شناسد؛ افراط گرایی که موجب کشته شدن مردان، زنان و کودکان بی گناه می شود؛ فشارهای موجود در مورد عرضۀ انرژی و تغییرات آب و هوا؛ گسترش مرگبارترین سلاح ها در جهان؛ و تداوم کشمکش های تأسف بار.
اینها آزمون های بزرگی در برابر قرنِ جوان ما هستند. و تصمیم هایی که ما در سال های آینده خواهیم گرفت، مشخص خواهند کرد که آیا آینده با ترس شکل خواهد گرفت یا با آزادی؛ با فقر یا با رفاه؛ با درگیری و نزاع یا با صلحی عادلانه، مطمئن و پایدار.
اکنون ما تا این اندازه اطمینان داریم که هیچ کشوری به تنهایی توانایی رویارویی با این چالش ها را ندارد و همۀ کشورها در چیره شدن بر آنها منافعی دارند. به همین دلیل ما باید به حرف یکدیگر گوش دهیم و در جستجوی یک زمینۀ مشترک باشیم. به همین دلیل ما باید مبنای کارمان را منافع مشترک قرار دهیم و بر تفاوت هایمان غلبه کنیم. ما اگر با هم کار کنیم، قوی هستیم. این پیامی است که من درسراسر سفرم به اروپا با خود آورده ام. این پیامی است که هنگامی که افتخار ملاقات با رئیس جمهوری و نخست وزیر شما را داشتم، به آنان اعلام کردم. از این پس، این رویکرد ایالات متحدۀ آمریکا خواهد بود.
آمریکا و ترکیه هم اکنون در گروه 20 در حال همکاری بر روی پاسخی بی سابقه به یک بحران اقتصادی بی سابقه هستند. اکنون، در هفتۀ گذشته، ما دور هم جمع شدیم تا مطمئن شویم که بزرگترین قدرت های اقتصادی جهان جهت افزایش رشد اقتصادی و بازسازی جریان اعتبارات، هماهنگ و نیرومند رفتار می کنند؛ فشارهایی را که برای روی آوردن به یک نظام حمایتی وارد می شود نمی پذیرند؛ دست کمک به سوی کشورهای در حال توسعه و ملت هایی که بیش از همه از این بحران آسیب دیده اند دراز می کنندذ؛ و به طرزی چشمگیر به اصلاح نظام نظارتی مان مبادرت می ورزند تا جهان دیگر شاهد چنین بحرانی نباشد.
همچنان که به پیش می رویم، ایالات متحده و ترکیه می توانند فرصت های بسیاری را جهت رفاه مردم کشورهایمان دنبال کنند. امروز صبح، رئیس جمهوری و من دربارۀ گسترش روابط داد و ستد و بازگانی صحبت کردیم. هنگامی که موضوع انرژی به میان می آید، فرصت های بسیاری برای ایجاد شغل وجود دارد. و ما می توانیم منابع جدید انرژی را افزایش دهیم تا نه تنها خود را از وابستگی به انرژی های دیگر -- و منابع انرژی کشورهای دیگر -- آزاد کنیم، بلکه با پدیدۀ تغییر آب و هوا نیز به مبارزه برخیزیم. برای افزایش کارآیی و نیز سرمایه گذاری در بخش انرژی های تجدیدشدنی در ترکیه، ما باید کارمان را بر اساس "صندوق فن آوری پاکیزه"4 بنا نهیم. علاوه بر این، برای افزایش قدرت بازارهای ترکیه و اروپا، ایالات متحده به حمایت از نقش محوری شما به عنوان گذرگاه شرقی-غربی انتقال نفت و گاز طبیعی ادامه خواهد داد.
همکاری اقتصادی تنها موجب تقویت امنیت مشترکی که اروپا و ایالات متحده با ترکیه، به عنوان عضوی از ناتودر آن سهیم هستند و نیز ارزش های مشترک ما به عنوان نظام های دموکراتیک، می شود. بنابراین، برای رویارویی با چالش های قرن بیست و یکم، باید به دنبال قدرت و نیرومندی اروپایی براستی متحد، صلح آمیز و آزاد باشیم.
پس اجازه دهید واضح بگویم: ایالات متحده قویاً از تلاش ترکیه برای عضویت در اتحادیۀ اروپا پشتیبانی می کند. (تشویق حضار) ما نه به عنوان عضوی ار اتحادیۀ اروپا، بلکه به عنوان دوست نزدیک ترکیه و اروپا صحبت می کنیم. ترکیه متحدی ثابت قدم و شریکی مسئول در نهادهای اروپایی و آمریکایی بوده است. پیوند ترکیه با اروپا چیزی بیشتر از پل هایی است که از روی تنگۀ بسفر می گذرند. قرن ها تاریخ، فرهنگ و تجارتِ مشترک شما را به یکدیگر پیوند می دهد. اروپا با تنوع نژادی، سنتی و دینی غنی تر می شود، نه ضعیف تر. و عضویت ترکیه به پایه های اروپا بیش از پیش قدرت می بخشد.
البته ترکیه نیز مسئولیت های خود را دارد. و شما پیشرفت بسیار خوبی به سوی عضویت داشته اید. البته من می دانم که ترکیه اصلاحات سیاسی دشواری را ، نه فقط برای تأثیر مثبت آن برعضویتش در اروپا ، بلکه به دلیل منفعت آن برای ترکیه دنبال کرده است. در طی چند سال گذشته، شما دادگاه های امنیتی کشور را منحل کرده و حق برخورداری از داشتن وکیل مدافع را گسترش داده اید. شما قوانین جزا را اصلاح و قوانین حاکم بر آزادی مطبوعات و تجمعات را تقویت کرده اید. شما ممنوعیت تدریس و پخش برنامه به زبان کردی را لغو کردید و دنیا با احترام شاهد پیامی بود که با افتتاح شبکۀ جدید تلویزیون کردزبان ارسال داشتید.
این دستاوردها به وضع قوانینی منجر شده اند که باید اجرا شوند و قدرتی خلق کرده اند که باید حفظ شود؛ زیرا نظام های دموکراتیک نمی توانند ایستا بمانند، باید به جلو حرکت کنند. آزادی مذهب و بیان به یک جامعۀ مدنی قدرتمند و پویا می انجامد که تنها حاصل آن افزایش توانمندی کشور است؛ به همین سبب، قدم هایی نظیر بازگشایی مدرسۀ مذهبی هالکی5 می توانند چنین پیام های مهمی به درون ترکیه و به خارج از آن ارسال کنند. تعهدی پای بر جا به حاکمیت قانون تنها راه به دست آوردن امنیتی است که ناشی از عدالت برای همۀ مردم است. حقوق مستحکم برای اقلیت ها به جوامع این امکان را می دهد که از مشارکت تمامی شهروندان به طور کامل بهره ببرند.
من این سخنان را به عنوان رئیس جمهوری کشوری عنوان می کنم که در آن تا همین چند وقت پیش برای آدمی با شکل و شمایل من رأی دادن بسیار دشوار بود، چه رسد به احرازمقام ریاست جمهوری. ولی دقیقاً همین ظرفیت تغییر است که به کشورهای ما غنا می بخشد. ساده ترین راه حل برای چیره شدن بر هر چالشی که در پیش رو داریم این است که به پایه های دموکراسی خود رجوع کنیم. این فرآیند هیچگاه پایان نمی پذیرد. به همین دلیل است که ایالات متحده به تازگی دستور بسته شدن زندان گوانتانامو را صادر کرد. به همین دلیل ما استفاده از شکنجه را -- بدون استثنا و ابهام -- ممنوع ساختیم. همۀ ما باید تغییر کنیم و گاهی تغییر سخت است.
مسئلۀ دیگری که نظام های دموکراتیک در حرکت به سوی آینده با آن روبرو می شوند، چگونگی رفتار و برخورد آنها با گذشته است. ایالات متحده همچنان بر روی برخی از دوران تاریکتر تاریخ ما دارد کار می کند. روبروی بنای یادبود واشنگتن که از آن صحبت کردم، یادبودی برای آبراهام لینکلن قرار دارد، مردی که کسانی را که -- حتی پس از انقلاب واشنگتن -- به بردگی گرفته شده بودند، آزاد کرد. کشور ما هنوز با میراث برده داری و تبعیض نژادی، رفتارهای گذشته با بومیان آمریکا، دست و پنجه نرم می کند.
کوشش های انسانی طبعاً ناقص هستند. تاریخ معمولاً غم انگیز است، ولی اگر حل نشده باقی بماند، به بار سنگینی تبدیل می شود. هر کشوری باید روی گذشته اش کار کند. روبرو شدن با گذشته ما را در رسیدن به آینده ای بهتر کمک می کند. می دانم که در خصوص وقایع هولناک سال 1915 در این مجلس عقایدی قوی و جدی وجود دارد. و در حالی که تفسیرهای بسیاری در مورد دیدگاه های من وجود داشته است، اظمینان دارم که موضوع اصلی این است که مردم ترکیه و ارمنستان چگونه با گذشته کنار بیایند. و بهترین راه برای مردم ترکیه و ارمنستان فرآیندی است به روشی صادقانه، باز و سازنده در گذشته به کاوش بپردازد.
ما تاکنون نیز شاهد گام های تاریخی و دلیرانه ای توسط رهبران ترک و ارمنی بوده ایم. چنین تماس هایی نویدبخش روزی نو هستند. باز شدن مرزها می تواند مردم ترکیه و ارمنستان را به سوی یک همزیستی صلح آمیز و پررونق بازگرداند که به سود هر دو ملت است. بنابراین، می خواهم بدانید که ایالات متحده قویاً از عادی شدن کامل روابط ترکیه و ارمنستان پشتیبانی می کند. این آرمانی است که ارزشِ تلاش کردن را دارد.
این نکته ای است که به رهبری ترکیه این پیام را می دهد که شما آماده اید تنها کشوری در منطقه باشید که با تمامی کشورهای منطقۀ قفقاز جنوبی روابطی سالم و صلح آمیز دارید. و در جهت گسترش این صلح، شما می توانید نقشی سازنده در حل مناقشۀ ناگورنو- قره باغ که برای مدتی طولانی ادامه داشته است، داشته باشید.
گسترش صلح، مناقشاتی را که در شرق مدیترانه ادامه داشته است نیز شامل می شود. و در اینجا نیز دلیلی برای امیدواری وجود دارد. هر دو رهبر قبرسی، با تعهدشان به مذاکره تحت نظارت هیئت حسن نیت سازمان ملل متحد6، فرصت خوبی در پیش رو دارند. در شرایطی که طرفین در حال تلاش و حرکت به سوی توافقی عادلانه و پایدار هستند، ایالات متحده مایل به ارائۀ هرگونه کمک درجهت وحدت دوبارۀ قبرس در یک فدراسیون دومنطقه ای و دوجامعه ای است.
مخاطب این تلاش ها بخشی از منطقۀ حساسی است که ترکیه را دربرگرفته است. و هنگامی که ما چالش های پیش رو را، یکی پس از دیگری، مورد توجه قرار می دهیم، دارای اهدافی مشترک هستیم.
در منطقۀ خاور میانه، ما در استقرار صلحی پایدار بین اسرائیل و همسایگانش دارای هدفی مشترک هستیم. اجازه دهید به روشنی بگویم: ایالات متحده قویاً از هدف وجود دو کشور، اسرائیل و فلسطین، که در کنار هم در صلح و امنیت زندگی کنند، حمایت می کند. این هدفی مشترک بین فلسطینی ها، اسرائیلی ها و تمامی مردم با حسن نیت در جهان است. این هدفی است که هر دو طرف در نقشۀ راه و در آناپولیس دربارۀ آن توافق کردند. این هدفی است که من به عنوان رئیس جمهوری ایالات متحده فعالانه پی گیری خواهم کرد.
می دانیم که راه سختی در پیش داریم. اسرائیلی ها و فلسطینی ها هر دو باید قدم های لازم را برای ایجاد اعتماد و اطمینان بردارند. اسرائیلی ها و فلسطینی ها هر دو باید به تعهداتی که داده اند، عمل کنند. هردو باید بر این خشم دیرینه و بر سیاست های لحظه ای غلبه کنند تا به سوی صلحی مطمئن و پایدار پیش روند.
ایالات متحده و ترکیه می توانند به فلسطینی ها و اسرائیلی ها در انجام این حرکت یاری دهند. ترکیه نیز مانند ایالات متحده دوست و شریک اسرائیل در جستجوی آن کشوربرای امنیت بوده است. و شما نیز مانند ایالات متحده به دنبال آینده ای موفق و حاکمیت مستقل برای فلسطین هستید. بنابراین، ما با همکاری یکدیگر نباید به بدبینی و بی اعتمادی تسلیم شویم. باید در جستجوی هر فرصتی برای پیشرفت باشیم، کاری که شما با حمایت از گفتگو بین سوریه و اسرائیل انجام دادید. باید دست یاری مان را به سوی فلسطینی های نیازمند دراز کنیم وبه آنان مدد رسانیم تا نهادهای خود را تقویت کنند. باید ایجاد ترس و ارعاب را مردود شماریم و مشروعیت نگرانی های امنیتی اسرائیل را بپذیریم.
صلح در منطقه اگر ایران از بلندپروازی هایش در مورد سلاح هسته ای دست بردارد به پیش خواهد رفت. همانگونه که دیروز در پراگ نیز به روشنی گفتم، هیچ کس از گسترش سلاح های هسته ای سودی نخواهد برد -- کمتر از همه ترکیه. شما در منطقۀ دشواری زندگی می کنید و مسابقۀ هسته ای سودی نصیب امنیت این کشور نخواهد کرد. این بخش از جهان به اندازۀ کافی شاهد خشونت بوده است. به اندازۀ کافی شاهد تنفر بوده است. این منطقه دیگر به یک مسابقه به منظور دستیابی به یک ابزار قدرتمندتر برای ویرانگری نیاز ندارد.
حال من این نکته را برای مردم و رهبران جمهوری اسلامی ایران روشن کرده ام که ایالات متحده در پی تعاملی بر اساس منافع مشترک و احترام متقابل است. ما می خواهیم ایران نقش راستین و شایستۀ خود را در جامعۀ جهانی ایفا کند. ایران دارای تمدنی بزرگ است. ما خواستار آنیم که آنها در انسجام اقتصادی و سیاسی که به امنیت و شکوفایی اقتصادی منجر می شود، در گیرشوند. ولی رهبران ایران باید بین ساختن سلاح یا فردایی بهتر برای مردم کشورشان یکی را انتخاب کنند.
به همین ترتیب، ترکیه و ایالات متحده هردو از یک عراق امن و متحد که به عنوان پناهگاهی در خدمت تروریست ها قرار نگیرد، حمایت می کنند. می دانم اختلاف نظرهایی در خصوص آغاز جنگ وجود داشته است. چنین اختلافاتی در درون کشور من نیز وجود داشت. ولی اکنون که ما در حال پایان دادن مسئولانه به به این جنگ هستیم، باید دست به دست یکدیگر دهیم، زیرا آیندۀ عراق از آیندۀ منطقه جدا نیست. همانطور که قبلاً اعلام کردم و خیلی از شما اطلاع دارید، ایالات متحده تا پایان ماه اوت سال آینده یگان های رزمی خود را از عراق خارج خواهد کرد و در همان حال با دولت عراق که در حال به عهده گرفتن مسئولیتِ امنیتِ کشور است همکاری خواهد داشت. و ما با عراق، ترکیه و همۀ همسایگان عراق به منظور شکل دادن به گفت وشنودی که برطرف کنندۀ اختلافات باشد و امنیت مشترک را ارتقاء دهد همکاری خواهیم کرد.
البته اشتباه نکنید: عراق، ترکیه و ایالات متحده همگی با تهدید مشترک تروریسم روبرو هستند. این تهدید القاعده را که در پی ایجاد اختلاف میان عراقی ها ویران کردن کشور آنهااست، نیز شامل می شود. این تهدید حزب کارگران کردستان7 را نیز در بر می گیرد. هیچ توجیهی برای ایجاد ترس و ارعاب علیه هیچ کشوری وجود ندارد. (تشویق حضار) من به عنوان رئیس جمهوری و به عنوان یک متحد ناتو، تعهد می کنم که شما از حمایت ما علیه فعالیت های تروریستی حزب کارگران کردستان یا هر گروه دیگری برخوردار خواهید بود. این تلاش ها با کوشش مداوم درجهت ایجاد همکاری بین ترکیه، دولت عراق و رهبران کرد عراقی و نیز با فعالیت مستمر شما برای ارتقاء آموزش و اشاعۀ دموکراسی برای جمعیت کرد ساکن ترکیه، تقویت خواهند شد.
در نهایت، ما درخصوص محروم کردن القاعده از پناهگاه های امن در افغانستان و پاکستان نیز دارای هدفی مشترک هستیم. جهان به جایی رسیده که نمی تواند بگذارد این منطقه دچار پسرفت شود و نمی تواند به تروریست های القاعده اجازه دهد حمله های دیگری را طراحی کنند. به همین دلیل، ما تعهد کرده ایم که بر تلاشمان برای ازهم گسیختن، برچیدن و شکست دادن القاعده تمرکز کنیم. به همین دلیل ما تلاشمان را برای آموزش افغانی ها در جهت حفظ امنیت خود و حل و فصل کشمکش های گذشته، افزایش می دهیم. به همین دلیل ما به پشتیبانی خود از ملت های افغانستان و پاکستان می افزاییم، تا ابتوانیم نه تنها در مورد امنیت، بلکه در مورد فرصت سازی و امید به زندگی بهتر نیز در کنارشان بایستیم.
ترکیه متحدی حقیقی بوده است. نیروهای شما از اولین اعضای "نیروی بین المللی کمک امنیتی"8 بودند. شما برای این کوشش ها فداکاری بسیاری نشان داده اید. اکنون زمان آن رسیده که همراه با هم به اهدافمان دست یابیم. من از پیشنهاد شما برای کمک به آموزش و حمایت از نیروهای امنیتی افغان و گسترش فرصت های موجود در منطقه قدردانی می کنم. در کنار یکدیگر، ما می توانیم به پاخیزیم و بر این چالش نیز مانند مواردِ پیشین چیره شویم.
می دانم که در چند سال گذشته دشواری های وجود داشته است. می دانم که اعتمادی که ایالات متحده و ترکیه را به هم می پیوندد، دستخوش تنش هایی بوده و می دانم که چنین تنش هایی در بسیاری از نقاط مسلمان نشین جهان وجود دارد. بنابراین اجازه دهید به روشن ترین راهی که می توانم اعلام کنم: ایالات متحده با اسلام در جنگ نیست و هیچگاه نیز نخواهد بود. (تشویق حضار) در حقیقت، مشارکت ما با جهان اسلام نه تنها برای پس راندن جهان بینی های خشن که تمامی انسان های مؤمن آنها رامردود می شمارند، بلکه برای تقویت فرصت ها برای مردم خودمان، بسیار حائز اهمیت است.
می خواهم این نکته را نیز روشن کنم که روابط آمریکا با جامعۀ مسلمانان و جهان اسلام نمی تواند فقط بر اساس مبارزه با تروریسم بنا شود و این چنین نیز نخواهد بود. ما به دنبال تعاملی گسترده تر بر اساس منافع مشترک و احترام متقابل هستیم. ما به دقت گوش خواهیم داد، بر سوء تفاهم های موجود غلبه خواهیم کرد و به دنبال زمینه های مشترک خواهیم بود. ما با احترام رفتار خواهیم کرد، حتی اگر با یکدیگر موافق نباشیم. ما از دین اسلام که طی قرن ها خدمات بزرگی نصیب جهان -- از جمله کشور خود من -- کرده است، عمیقاً قدردانی می کنیم. آمریکایی های مسلمانِ بسیاری موجب پیشرفت و غنای ایالات متحده بوده اند. بسیاری دیگر از آمریکایی ها اعضای مسلمانی در خانوادۀ خود دارند یا در کشورهای مسلمان زندگی کرده اند -- من این را می دانم، چون خود من یکی از آنها هستم. (تشویق حضار)
بالاتر از همۀ این نکات، ما تعهد خود به فردایی بهتر را در اعمالو رفتارمان نشان خواهیم داد. ما می خواهیم به کودکان بیشتری کمک کنیم تا از نعمت آموزش بهتر برای موفقیت در آینده بهره مند شوند. ما می خواهیم امکانات بهداشتی را در نقاطی که مردم آسیب پذیرند، اشاعه دهیم. می خواهیم تجارت و سرمایه گذاری را که موجب شکوفایی اقتصادی می شوند، گسترش دهیم. در ماه های آینده، من برنامه ای خاص جهت پیشبرد این اهداف ارائه خواهم کرد. ما بر آنچه که می توانیم انجام دهیم و بر مشارکت با مسلمانان جهان تمرکز خواهیم کرد تا امیدهای مشترک و آرزوهای مشترکمان را به پیش ببریم. و بگذاریم هنگامی که مردم به این دوره از زمان فکر می کنند، در مورد آمریکا بگویند که ما دست دوستی خود را به سوی همۀ ملت ها دراز کردیم.
یک ضرب المثل قدیمی ترکی می گوید: "نمی توانی آتش را با شعله خاموش کنی". آمریکا به این نکته واقف است. ترکیه نیز این نکته را می داند. کسانی هستند که باید با آنان با زور برخورد کرد، آنان اهل مصالحه نیستند. ولی زور به تنهایی نمی تواند مشکلی را حل کند و جایگزینی نیز برای افراط گرایی نیست. آینده باید از آنِ کسانی باشد که می سازند، نه کسانی که ویران می کنند. این آینده ای است که ما باید برایش کوشش کنیم، و این کار را باید به کمک یکدیگر انجام دهیم.
می دانم که کسانی هستند که می خواهند آیندۀ ترکیه را به چالش بکشند. آنها کشور شما را در تقاطع قاره ها و تحت تأثیر جریان های تاریخی می بینند. آنها می دانند اینجا مکانی است که تمدن ها به یکدیگر رسیدند و مردم مختلف گرد هم آمدند. آنان می خواهند بدانند شما به کدام طرف کشیده می شوید.
ولی من فکر می کنم نکته ای که آنان در نمی یابند این است: عظمت ترکیه در توانایی شما برای قرار گرفتن در مرکز جریانها است. اینجا جایی نیست که شرق و غرب از یکدیگر جدا می شوند، بلکه جایی است که به هم می پیئوندند؛ (تشویق حضار) در زیبایی کشورتان، در غنای تاریختان، در قدرت دموکراسی کشورتان و در امیدهایتان به آینده.
این مایۀ افتخار من است که اینجا در کنار شما هستم -- تا مشتاقانه منتظر آینده ای باشیم که باید با هم به آن برسیم -- و بر پایبندی آمریکا به دوستی نیرومند و پایدارمان تأکید کنم. بسیار سپاسگذارم. (تشویق حضار) متشکرم. متشکرم.
پایان 3:55 بعد از ظهر (به وقت محلی)
1. President Truman
2. Hedo Turkoglu
3. Mehmet Okur
4. Clean Technology Fund
5. Halki Seminary
6. United Nations Good Offices Mission
7. PKK
8. International Security Assistance Force (ISAF)
پايان متن
