09 آوريل 2009

گزیده هایی از سخنان پرزیدنت باراک اوباما در پراگ، جمهوری چک

آغاز متن

کاخ سفید

دفتر وزیر مطبوعات

5 آوریل 2009

(گزیده هایی از) سخنان پرزیدنت باراک اوباما 

میدان هرندکانی

پراگ، جمهوری چک

بنا بر این، امروز، من با اعتقاد راسخ  تعهد آمریکا را در پیگیری صلح و امنیت برای یک جهان عاری از سلاح های هسته اعلام می کنم. (تشویق.) من ساده لوح نیستم. این هدف بسرعت – شاید در طول عمر من – تحقق نخواهد یافت. تحقق آن به صبر و پشتکار نیاز خواهد داشت. اما اکنون، ما هم باید به کسانی را که می گویند دنیا تغییر نمی کند نادیده بگیریم. باید اصرار کنیم که "بلی، ما می توانیم." (تشویق.)

حالا، اجازه دهید مسیری را که باید طی کنیم را برایتان تشریح کنم. اول، ایالات متحده گام های استواری در جهت تحقق یک جهان عاری از سلاح های هسته ای خواهد برداشت. برای پایان دادن به طرز تفکر دوران جنگ سرد، ما نقش سلاح های هسته ای را در راهبرد امنیت ملی مان کاهش خواهیم داد و از بقیه هم مصرانه می خواهیم چنین کنند. اشتباه نکنید: تا زمانی که این سلاح ها وجود دارند، ایالات متحده زرادخانه امن، مطمئن و مؤثری را حفظ خواهد کرد تا از اقدام هر دشمنی بازداری و توان دفاع از متحدان ما – از جمله جمهوری چک – را تضمین کند. ولی ما کار کاهش زرادخانه هایمان را آغاز خواهیم کرد.

برای کاهش کلاهک ها و ذخایر تسلیحاتی، قصد داریم امسال با روسیه یک پیمان کاهش سلاح های استراتژیک جدید امضا کنیم. (تشویق.) پرزیدنت مدودف و من این فرایند را در لندن آغاز کردیم و تلاش می کنیم تا پایان امسال به موافقتنامه جدیدی برسیم که هم ضمانت اجرایی دارد و هم به میزان کافی واضح و مشخص است. و این کار، صحنه را برای کاهش های بیشتر آماده خواهد کرد و سعی می کنیم این طرح همه کشورهای صاحب تسلیحات هسته ای را شامل  شود.

برای تحقق ممنوعیت جهانی آزمایش های هسته ای، دولت من تصویب پیمان منع آزمایش های هسته ای را بلافاصله و فعالانه پیگیری خواهد کرد. (تشویق.) پس از بیش از پنج دهه مذاکره، زمان آن فرارسیده تا آزمایش سلاح های هسته ای ممنوع شود.

و به منظور قطع دسترسی به اجزای لازم برای تولید بمب، ایالات متحده پیگیر پیمانی خواهد شد که بطور قابل تأییدی به تولید مواد شکاف پذیر مورد استفاده در تسلیحات هسته ای دولتی پایان دهد. اگر بخواهیم بطور جدی مانع گسترش این نوع سلاح ها شویم، باید به تولید مواد مورد استفاده در ساختن این نوع سلاح ها پایان دهیم. این قدم اول است.

دوم، با همکاری باهم، پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای را به عنوان مبنایی برای همکاری تقویت خواهیم کرد.

معامله دراساس منطقی است: کشورهای صاحب تسلیحات هسته ای به سمت خلع سلاح حرکت می کنند، کشورهای فاقد تسلیحات هسته ای چنین سلاح هایی بدست نمی آورند، و همه کشورها می توانند به انرژی هسته ای صلح آمیز دسترسی داشته باشند. برای تقویت این پیمان، باید چند اصل را بپذیریم. برای تقویت بازرسی های بین المللی به منابع و اختیارات بیشتری نیاز داریم. برای کشورهایی که تخلف می کنند یا می خواهند بدون دلیل کافی از پیمان خارج شوند، ما به منظور داشتن عواقب واقعی و فوری لازم داریم.

و باید چهارچوب جدیدی برای همکاری هسته ای غیرنظامی، از جمله یک بانک سوخت بین المللی، تشکیل دهیم تا کشورها بتوانند بدون افزایش خطر گسترش [سلاح های هسته ای] به انرژی صلح آمیز دسترسی داشته باشند. این حق همه کشورهایی است که دستیابی به سلاح های هسته ای احتراز می کند، بخصوص کشورهای در حال توسعه که به برنامه های صلح آمیز روی می آورند. و هیچ رویکردی برمبنای محروم کردن کشورها از اقدام در متابعت از مقررات موفق نخواهد بود. برای پیشبرد مبارزه با تغییر آب و هوا و تحقق فرصت صلح برای همه انسان ها، باید از نیروی انرژی هسته ای استفاده کنیم.

ولی ما با خیال باطل قدم به پیش نمی گذاریم. بعضی کشورها تخلف خواهند کرد. به همین علت به ساختاری نیاز داریم تا تضمین کند که تخلف عواقبی در بر خواهد داشت.

همین امروز صبح، باردیگر ضرورت رویکردی تازه و دقیق تر برای مقابله با این خطر به ما یادآوری شد. کره شمالی با آزمایش راکتی که می تواند به عنوان موشک دوربرد مورد استفاده قرار گیرد برای باری دیگر مقررات را زیر پا گذاشت. این اقدام تحریک آمیز بر ضرورت اقدام – نه فقط امروز بعد از ظهر در شورای امنیت بلکه بر عزم ما در جلوگیری از گسترش این نوع تسلیحات – تأکید می گذارد.

مقررات باید ضمانت اجرایی داشته باشند. تخلف ها باید مجازات شوند. حرف ها باید معنی داشته باشد. دنیا باید برای جلوگیری از گسترش این سلاح ها متحد باشد. زمان واکنش قاطعانه بین المللی فرا رسیده است– (تشویق) – زمان واکنش قاطعانه بین المللی فرا رسیده و کره شمالی باید بداند که امنیت و احترام از طریق تهدید و سلاح های ممنوع به دست نمی آید. همه کشورها باید برای ساختن یک نظام  قدرتمندتر جهانی متحد شوند. و به همین دلیل است که باید در کنار هم بایستیم تا برای تغییر مسیر به کره شمالی فشار بیاوریم.

ایران هنوز سلاح هسته ای نساخته است. دولت من برای تعامل با ایران بر اساس منافع مشترک و احترام متقابل تلاش خواهد کرد. ما به گفتگو اعتقاد داریم. (تشویق.) اما در این گفتگو دو گزینه مشخص را مطرح می کنیم. ما می خواهیم ایران از جایگاه شایستۀ خود، هم از لحاظ سیاسی و هم اقتصادی، در جامعه کشورها برخوردار باود. ما با بازرسی های دقیق از حق ایران در دستیابی به انرژی هسته ای صلح آمیز حمایت خواهیم کرد. این مسیری است که جمهوری اسلامی می تواند انتخاب کند. یا  می تواند انزوای بیشتر، فشار بین المللی، و یک مسابقه تسلیحاتی منطقه ای بالقوه را برگزیند که ناامنی را برای همه تشدید می کند.

پس واضح بگویم: فعالیت های هسته ای و موشکی ایران نه تنها برای ایالات متحده، بلکه برای کشورهای همسایه ایران و متحدان ما یک تهدید واقعی است. جمهوری چک و لهستان در موافقت با میزبانی از یک نظام دفاعی علیه این موشک ها با شجاعت عمل کرده اند. تا زمانی که خطر از جانب ایران وجود دارد، ما استقرار یک سیستم دفاع موشکی را که هم مقرون به صرفه و هم به اثبات رسیده باشد  در دستور کار خواهیم داشت. (تشویق.) اگر این خطر حذف شود،  پایه امنیت ما مستحکم تر خواهد شد و نیازی به استقرار سپر دفاع موشکی در اروپا نخواهد بود. (تشویق.)

به این ترتیب، در نهایت، باید کاری کنیم که تروریست ها هرگز به سلاح هسته ای دست پیدا نکنند. این اولین و بزرگ ترین عامل تهدید برای امنیت جهانی است. یک تروریست مسلح به سلاح هسته ای می تواند باعث ویرانی و نابودی گسترده ای شود. القاعده گفته به دنبال یک بمب است و بدون هیچ مشکلی از آن استفاده خواهد کرد.  و ما می دانیم که انبارهای مواد هسته ای غیر امن در سرتاسر جهان وجود دارد. ما برای محافظت از مردم خود باید بدون درنگ و با حس مسئولیت اقدام کنیم.

بنا بر این، من طرح بین المللی جدیدی را برای ایمن سازی تمامی مواد هسته ای در معرض خطر در سرتاسر جهان اعلام می کنم. ما معیارهای جدید تعیین خواهیم کرد، همکاری با روسیه را گسترش خواهیم داد، و برای ایمن سازی مواد حساس در پی مشارکت های جدید خواهیم بود.

همچنین باید برای متلاشی کردن بازار سیاه ها، کشف و ضبط مواد در حال انتقال و به کار گیری ابزار مالی برای مختل کردن این تجارت خطرناک بیشتر تلاش کنیم. این خطر مداوم خواهد بود و به همین دلیل باید طرح هایی مانند طرح امنیت گسترش [سلاح های هسته ای] و طرح جهانی مبارزه با تروریسم هسته ای را با همکاری با یکدیگر به نهادهای بین المللی ماندگار تبدیل کنیم. و این کار را باید با اجلاس جهانی امنیت هسته ای که ایالات متحده تا سال آینده برگزار خواهد کرد شروع کنیم. (تشویق.)

حالا، می دانم کسانی هستند که نسبت به توانایی ما در پیگیری چنین دستور کار بزرگی تردید دارند. کسانی هم هستند که با توجه به اختلاف نظرهای اجتناب ناپذیر میان کشورها، نسبت به امکان همکاری بین المللی واقعی دچار تردید هستند. و کسانی هم هستند که صحبت از جهان عاری از سلاح های هسته ای را می شنوند و می پرسند آیا تعیین هدفی که تحقق آن ممکن نیست به زحمتش می ارزد؟

اما اشتباه نکنید: ما می دانیم که  این مسیر به کجا منتهی می شود. اگر کشورها و ملت ها بگذارند که از طریق اختلاف هاشان معرفی شوند، شکاف میان آنها عمیق تر خواهد شد. هنگامی از در پیگیری صلح کوتاهی کنیم، صلح  برای همیشه از دسترس ما خارج خواهد بود. اگر بجای امید، ترس را انتخاب کنیم، معلوم است سر از کجا درمی آوریم. نفی دعوت به همکاری یا بی اعتنایی به آن آسان اما در عین حال بزدلانه است. جنگ ها بدینگونه آغازمی شوند. این همان جایی است پیشرفت بشر در آن پایان می یابد.

در دنیای ما خشونت و بی عدالتی وجود دارد که باید با آن مقابله شود. باید نه با جدا شدن ازهم، بلکه با گرد هم آمدن به عنوان کشورهای آزاد، به عنوان ملت های آزاد با آن به مقابله برخیزیم. (تشویق.) می دانم که دعوت به برداشتن سلاح ممکن است بیشتر از دعوت به زمین گذاشتن آن ممکن است روح مردان و زنان  را برانگیزد. اما به همین دلیل است که ما باید نداهای صلح و پیشرفت را باهم سر دهیم. (تشویق.)

پايان متن