America.gov - شرح قصه آمریکا

08 آوريل 2009

گزیده هایی از سخنان پرزیدنت اوباما در پارلمان ترکیه

مجتمع بزرگ مجمع ملی ترک - آنکارا، ترکیه

آغاز متن

کاخ سفید

دفتر وزیر مطبوعات

6 آوریل 2009

 

پرزیدنت اوباما: آقای رئیس، خانم معاون، اعضای برجسته. سخن گفتن در این مجلس برای من مایۀ افتخار است و من به تجدید اتحاد میان کشورهای ما و تجدید دوستی میان مردم ما متعهدم.

 

این نخستین سفر من به خارج به عنوان رئیس جمهوری ایالات متحده است. من در نشست سران گروه 20 در لندن، دیدار سران ناتو در استراسبورگ و نشست سران اتحادیۀ اروپا در پراگ شرکت جسته ام. برخی از من پرسیده اند آیا  این مسافرت به آنکارا را برای فرستادن پیامی به جهان برگزیده ام. اِوِت -- بلی. (صدای کف زدن.) ترکیه متحدی اساسی است. ترکیه بخش مهمی از اروپاست. و ترکیه و ایالات متحده باید کنار هم بایستند – و باید با یکدیگر کار کنند – تا بر چالشهای روزگار ما فائق آیند.

 

امروز صبح من با دیدار از مزار بینانگذار بسیار برجستۀ شما از امتیاز بزرگی برخوردار شدم... بزرگترین میراث او دموکراسی نیرومند، پویا و غیر مذهبی ترکیه است و این کاری است که این مجلس امروز در حال تداوم بخشیدن به آن است. (صدای کف زدن.)

 

و حقیقت ساده ای با این داستان در آمیخته است: دموکراسی ترکیه دستاورد خود شماست. هیچ قدرت خارجی آن را به شما تحمیل نکرده  و بدون مبارزه و فداکاری هم به دست نیامده است. ترکیه نیروی خود را هم از موفقیت های گذشته و هم از کوشش های هر نسل ترک که پیشرفت های تازه ای را برای مردم شما امکان پذیر ساخته است، می گیرد.

 

اکنون، هردو دموکراسی ما با یک رشته چالش های بی سابقه روبرو هستند: یک بحران اقتصادی که مرز نمی شناسد؛ افراطگرایی که به کشته شدن مردان و زنان و کودکان بی گناه می انجامد؛ فشارهایی که از نظر عرضۀ انرژی و تغییرات جوی وجود دارد؛ گسترش مرگبارترین سلاح های جهان و تداوم مناقشات فاجعه بار.

 

اینها آزمون های بزرگی هستند که در برابر کشورهای جوان ما قرار دارند. و انتخاب هایی که ما در سالهای آینده به آنها دست می زنیم تعیین می کنند که آیا آینده را ترس شکل خواهد داد یا آزادی، فقر شکل خواهد داد یا رونق اقتصادی، جنگ و ستیز شکل خواهد داد یا یک صلح مطمئن و پایدار.

 

تا این اندازه می توان با اطمینان گفت: هیچ کشوری به تنهایی قادر به رویارویی با این چالش ها نیست و همۀ کشورها در فائق آمدن بر آنها منافعی دارند. به همین سبب است که ما باید به حرف یکدیگر گوش کنیم و درجستجوی زمینۀ مشترکی باشیم. به همین سبب ما باید کارمان را بر اساس منافع مشترک بنا کنیم، و بتوانیم براختلافاتمان فائق آییم. ما وقتی همراه یکدیگر عمل می کنیم نیرومندتر هستیم. این پیامی است که من در سرتاسر این سفر به اروپا با خود همراه آورده ام. این پیامی است که من هنگامی که از فرصت دیدار با رئیس جمهوری و نخست وزیر شما برخوردار شدم، منتقل کردم. این نحوۀ برخورد آمریکا برای جلو رفتن است.  

 

طرف خطاب این کوششها (درجهت پیشبرد صلح) منطقۀ  حساسی است که ترکیه را احاطه کرده است. و هنگامی که ما چالش های پیش روی خودمان را مورد توجه قرار دهیم، بر سر موضوعی بعد از موضوع دیگر دارای هدفهای مشترک هستیم.

 

در خاورمیانه ما در برقراری صلح  پایدار میان اسراییل و همسایگانش هدف مشترک داریم.  بگذارید روشن سخن بگویم: ایالات متحده با قوت از هدف وجود دو کشور، اسراییل و فلسطین که در کنارهم با صلح و در امنیت زندگی کنند، پشتیبانی می کند. این هدفی است که اسراییلی ها، فلسطینیان و مردم با حسن نیت در سراسر جهان در آن شریکند. این هدفی است که هر دو طرف طی نقشۀ راه در آناپولیس در مورد آن توافق کردند. این هدفی است که من به عنوان رئیس جمهوری ایالات متحده به طور موثر از آن پشتیبانی می کنم.  

 

صلح در منطقه اگر ایران نیز از بلندپروازی های هسته ای خود دست بر دارد به پیش خواهد رفت. اکنون، همانگونه که من در پراگ به روشنی گفتم، هیچکس از گسترش سلاح های هسته ای سودی نخواهد برد و کمترین سود عاید ترکیه خواهد شد. شما در منطقۀ دشواری زندگی می کنید و یک مسابقۀ هسته ای به امنیت این کشور خدمتی نمی کند.  این بخش از جهان به اندازۀ کافی با خشونت و نفرت دست به گریبان بوده است.  این منطقه نیاز به مسابقه ای به منظوردستیابی به یک ابزار نیرومندتر برای ویرانگری نیاز ندارد.

 

 اکنون، من این نکته را برای  مردم و رهبران جمهوری اسلامی ایران روشن ساخته ام که ایالات متحده در صدد ایجاد ارتباط بر اساس منافع مشترک و احترام متقابل است. ما خواستار آنیم که ایران نقش شایستۀ خود را در جامعۀ ملل ایفا کند. ایران دارای تمدن بزرگی است. ما می خواهیم که آنها در یکپارچگی اقتصادی و سیاسی که پدید آورندۀ رونق اقتصادی و امنیت است در گیر شوند. اما رهبران ایران باید بین کوشش برای ساختن یک سلاح یا بنانهادن آینده ای بهتر برای مردم خود، یکی را برگزینند. 

 

بر این اساس ایالات متحده و ترکیه هردو پشتیبان یک عراق امن و متحد هستند که به عنوان پناهگاه امنی در خدمت تروریست ها قرار نگیرد. من می دانم در مورد مسئلۀ ورود به جنگ اختلاف نظر وجود داشت. این اختلاف نظر در داخل کشور خود من هم بود.  اما اکنون که ما در حال پایان دادن مسؤولانه به این جنگ هستیم باید دست در دست یکدیگر بگذاریم، زیرا آیندۀ عراق از آیندۀ منطقه جدایی ناپذیر است. من چندی پیش اعلام داشته ام و بسیاری از  شما هم آگاهی دارید، که ایالات متحده تا پایان اوت [سال] آینده نیروهای رزمی خود را از عراق خارج خواهد کرد و در همان حال با دولت عراق که در جریان عهده دارشدن مسولیت امنیت است به همکاری خواهد پرداخت. و ما با عراق، ترکیه و همۀ همسایگان عراق به منظور شکل دادن به گفت وشنودی که برطرف کنندۀ اختلافات باشد و امنیت مشترک را ارتقاء دهد همکاری خواهیم کرد.   

 

با این حال دچار اشتباه نشوید: عراق، ترکیه و ایالات متحده با تهدید مشترک تروریسم روبرو هستند. این تهدید القاعده را هم در بر می گیرد که کوشیده است میان عراقی ها دودستگی ایجاد و کشورشان را ویران کند.  این تهدید شامل حزب کارگران کردستان (PKK)  نیز هست. هیچ توجیهی برای اعمال ترور علیه هیچ کشوری وجود ندارد. (صدای کف زدن.) من به عنوان رئیس جمهوری و به عنوان یک متحد ناتو تعهد می کنم که شما از پشتیبانی ما در مبارزه با فعالیتهای  PKKیا هرکس دیگری برخوردار خواهید بود. این کوشش ها کار مداوم شما را در جهت ایجاد پیوندهای همکاری میان ترکیه، دولت عراق و رهبران کرد عراق و از طریق مساعی مستمر شما برای ارتقاء آموزش و فرصت و دموکراسی برای جمعیت کرد در داخل ترکیه، تقویت خواهد کرد.

 

در وهلۀ آخر، ما در محروم ساختن القاعده از داشتن پناهگاه های امن در پاکستان یا افغانستان نیز داری  هدف مشترک هستیم. ما خود را به کوشش های متمرکز تری برای از هم گسیختن، برچیدن و شکست القاعده متعهد ساخته ایم.    

 

من می دانم که طی چندسالۀ اخیر اختلافاتی وجود داشته است. من می دانم که اعتمادی که ایالات متحده و  ترکیه را به هم می پیوندد دستخوش تنش بوده است، و من می دانم که این تنش در بسیاری از نقاط که آیین مسلمانی رایج است به طور مشترک وجود دارد. بنا بر این بگذارید تا آنجایی که می توانم به روشنی بگویم: ایالات متحده با اسلام در جنگ به سر نمی برد و هرگز با اسلام در حالت جنگ نخواهد بود. (صدای کف زدن.) در واقع مشارکت ما با دنیای اسلام نه تنها برای عقب راندن جهان بینی (ایدئولوژی) های خشونت بار که پیروان همۀ ادیان آن را رد می کنند، بلکه به خاطر تحکیم فرصت برای همۀ مردم خود، دارای اهمیت اساسی است.

 

من همچنین می خواهم این نکته را به روشنی بیان کنم که ارتباط آمریکا با جامعۀ مسلمانان، با دنیای مسلمان، نمی تواند تنها بر مخالفت با تروریسم متکی باشد و چنین نخواهد بود. ما در جستجوی برقراری ارتباطی گسترده تر بر اساس منافع مشترک و احترام متقابل هستیم. ما با دقت گوش فرا می دهیم، ما بر سوء تفاهم ها  پل می زنیم، و خواستار پیدایش زمینۀ مشترک هستیم.  ما، حتی هنگامی هم که موافق نباشیم با احترام رفتار خواهیم کرد. ما قدردانی عمیق خود را نسبت به آیین اسلام که طی قرنها چنان کارهای عظیمی برای دنیا، از جمله برای کشور خود من، انجام داده است ابراز می داریم. بسیاری از آمریکاییان در خانواده هاشان افراد مسلمانی دارند یا در کشورهایی که اکثریت جمعیت از مسلمانان تشکیل می شود، زیسته اند. من این را می دانم، چون خود من یکی از آنها هستم. (صدای کف زدن.)        

 

پايان متن