27 می 2008

کارشناسان پیشین مین های زمینی در افغانستان برای کار های جدید استخدم می شوند

آموزش حرفه ای افغان ها را برای مجهز شدن به ابزار تازه و کار بازسازی پس از چندین دهه جنگ یاری خواهد داد

نوشته - ژاکلین اس پرت
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن – بعضی از کارگران در برخی مشاغل خاص مدتی طولانی به کار ادامه می دهند. برخی مواقع خوش اقبالی زمانی اتفاق می افتد که کار به قدری خوب انجام می گیرد که نیاز مربوط به آن کار برطرف می شود و کارگر ناچار است شغل جدیدی پیدا کند.

این وضعیت برای هزاران افغانی که در عملیات خطرناک و پرزحمت از برچیدن مین های کُشنده زمینی و دیگر تسلیحات منفجر نشده حضور داشته اند در حال اتفاق افتادن است.

آنها چندین سال است که توسط دو سازمان غیر دولتی منطقه ای که در طرح های برچیدن مین های زمینی تخصص دارند، استخدام شده اند. آژانس پاکسازی مین افغانستان (دافا) از سال 1990 در ایالات جنوب غربی افغانستان مشغول به کار بوده و کار آن بر مناطق دارای اولویت اصلی در طراف شهر قندهار و شهرهای هلمند، زابل و غزنی متمرکز است. آژانس برنامه ریزی پاکسازی مین (ام سی پی ای)سازمان غیر انتفاعی جدید افغانستانی است که از سال 1997 عملیات پاکسازی مین را بر عهده داشته است. ام سی پی ای تخمین زده است که در میان حدود 1500 روستای افغانستان که مین گذاری شده بودند، تعداد بسیاری امنیت خود را باز یافته اند.

افغانستان نخستین بار زمانی مین گذاری شد که اتحاد شوروی سابق این کشور را از سال 1979 تا 1989 به اشغال خود درآورد. در این جریان مقصران دیگری نیزاز جمله نیروهای افغانی طرفدار شوروی و طالبان بودند که تسلیحات منفجر نشده و بقایای قابل انفجار دوران جنگ را در پشت سر خود برجای گذاشتند.

در سال 2002، یکی از مقامات صلیب سرخ اعلام کرد که 100 افغان به وسیله این مهمات هر ماهه در افغانستان کشته و یا زخمی می شوند. مین ها علاوه بربار آوردن تلفات انسانی مانع تلاش های بازسازی و بهبود کشاورزی می شوند.

افغانستان یکی از کشورهای جهان است که آلودگی به مین در حد اکثر بوده است. اما نشریه Mine Action وابسته به دانشگاه جیمز مدیسون که تلاش های پاکسازی مین در سراسر جهان را دنبال می کند، خبر از بهبود گسترده شرایط را در نتیجه اراده دولت افغانستان برای ادامه دادن یک برنامه راهبردی شفاف داده است.

آمریکا از سال 1983 بیش از 175 میلیون دلار به افغانستان برای پاکسازی مین ها کمک کرده است. سازمان ملل ، کمیسیون اروپایی ، دیگر کشورهای کمک کننده و گروه های خصوصی نیز کمک هایی ارائه کرده اند.

از سال 1989، بیش از 1.3 میلیارد متر مربع از زمین های افغانستان از مین و دیگر مواد منفجره باقی مانده از چندین دهه جنگ پاکسازی شده اند. این موفقیت ناشی از شجاعت، از خود گذشتگی و تخصص هزاران افغانی است که به بازگرداندن کشور خود به حالت عادی کمک کرده اند. در دستیابی به این هدف بسیاری نیز جان خود را هنگام اشتغال به یکی از خطرناک ترین حرفه های جهان از دست داده اند.

افغان ها مین ها را بر می چینند و سپس از مزایای صلح برخوردار می شوند

اما امروز، پس از تلاش های پاکسازی موفقیت آمیز، برخی از افغان ها با دورنمای دلهره آور دیگری به نام "بیکاری" روبرو هستند. در حالی که پاکسازی مین با سرعت زیادی در حال تبدیل شدن به به یک حرفۀ منسوخ است، آنها به مهارت های جدید برای به دست آوردن شغلی در بازار امروز نیازمندند.

کابل و واشنگتن به منظور پیدا کردن کار جدید برای این افراد ماهر در زمینه پاکسازی مین تلاش بسیاری کرده اند تا آنها به چنگال گروه های مخالف دولت اسیر نشوند. به همین دلیل وزارت امور خارجه به سرمایه گذاری در مرکز آموزش حرفه ای در قندهار تصمیم گرفته است تا کار آموزان با شرکت در طرح های جاری در کارگاه ها مهارت های شغلی کسب کنند.

این برنامه که به وسیله دفتر امور نظامی/سیاسی آمریکا حمایت می شود دوره های نخستین کارآموزی را در آاوت سال 2007 با کارهایی در زمینه برق و لوله کشی آغاز کرد. مهارت های سنگ تراشی، نجاری و نقاشی نیز در آنجا تدریس می شود.

کمک اعطایی اولیه 200,000 دلار بود . این برنامه هم چنین ابزار مورد نیاز را برای شغل جدید این کارگران پیشین برچیدن مین تامین می کند.

تریسی بگلی ، که مدیر برنامه های گروه آمریکایی غیردولتی "شبکه بازماندگان مین های زمینی" است، بر اهمیت آموزش مجدد کارگرانی که تلاش بسیاری برای از برچیدن مین های این کشور کرده اند، تاکید ورزید. او به America.gov گفت، بسیار شایسته است که این سازمان ها افغان ها را در زمینه فعالیتی دیگر آموزش می دهند تا آنها بتوانند با درآمد کافی استخدام شوند.

اولین گروه افغان های بیکار در ژانویه سال 2008 با گواهی نامه و ابزارهای مورد نیاز فارغ التحصیل شدند. تلویزیون ملی قندهار در دسترس بودن آنان را برای شغل های جدید تبلیغ می کند. دافا نیز با کمک در زمینه استخدام در این مرحله به آنان یاری می دهد.

پیتر ویلانو مدیر برنامه های افغانستان در دفتر پاکسازی و کاهش سلاح گفت:" تعدادی ازکارشناسان پاکسازی مین با موفقیت در مشاغل جدید استخدام شده اند. اما بنا به اظهار او به America.gov ، کاریابی به دلیل شرایط امنیتی و محیط اقتصادی نامناسب هم چنان در قندهار و اطراف آن به عنوان یک چالش مطرح است.

دومین گروه 195 نفری پاکسازان مین که پیش از این توسط ام سی پی ای استخدام شده بودند با استفاده از وام دومی در حدود 200 هزار دلار از سوی وزارت امور خارجه آمریکا در 3 کارگاه مرکز قندهار ثبت نام شده اند. افغان هایی که از مهارت های واژه پردازی و دانش زبان انگلیسی برخوردارند در این برنامه از آموزش های کامپیوتری و اداری برخوردار می شوند.

کسانی که چنین دانشی ندارند مهارت نوپای نجاری خود را به وسیله تعمیر لوازم شکسته و قدیمی افزایش می دهند. این افغان ها با به دست آوردن مهارت های نجاری پیشرفته تر به ساختن چارچوب های در و پنجره مشغول می شوند. سنگ تراش ها نیز به زودی ساختن دیوار و سقف را آغاز خواهند کرد.

بیگلی می گوید، این "تنها" بدین معناست که افرادی که شغل خود را از دست داده اند، تسلیم " نابسامانی های اقتصادی محلی نمی شوند و با کسب مهارت های جدید " به جامعه ای که تا کنون نیز در بهبود آن نقش داشته اند، کمک می کنند." ."

این افغان های بااراده ،آجر به آجر، پنجره به پنجره مهارت های زمان صلح را که افغانستان پس از چندین دهه جنگ به آن احتیاج دارد، . آموزش می بینند

برای اطلاعات بیشتر در مورد سیاست آمریکا به این وب سایت مراجعه شود.