18 جولای 2008
کمک های انسان دوستانۀ آمریکا بر نجات جان انسان ها تأکید دارد نه سیاست
کنگره، گزینه های سیاسی برای کمک به فجایع بین المللی را مورد توجه قرار می دهد
واشنگتن- ایالات متحده مدت های مدیدی است که می داند کمک های انسان دوستانه به قربانیان بلایای طبیعی یا غیر طبیعی باید بدون توجه به ملاحظات سیاسی صورت گیرد زیرا آن چه مطرح است، فقط و فقط نجات جان انسان ها است.
جیمز وارلیک، قائم مقام اصلی معاون وزیر خارجه در امور سازمان دهی بین المللی می گوید، کمک های انسان دوستانه عموما بر اساس ملاحظات غیر سیاسی تأمین گشته است و صرف نظر از موضع گیری در اختلافات یا درگیری های مسلحانه و غیر آن، به کمک به انسان هایی که گرفتار مصائب هستند، اختصاص دارد. همین رویکرد موجب نجات جان میلیون ها انسان شده است.
وارلیک گفت، از زمان آغاز جنبش نوع دوستی در دوران مدرن، که توسط هنری داننت بعد از جنگ سولفرینو در شمال ایتالیا و در سال 1859 آغاز شد، مددکاران در همین شرایط به کار مشغول بوده اند. آنها تنها با تفکیک تلاش های خود از مواضع سیاسی و اتحاد هایی که دولت ها ایجاد می کنند است که موفق می شوند نظر مساعد دولت های حاکم را جلب نمایند.
وارلیک اظهار داشت، دربهترین وضعیت، یک کشور از کمک های سایر کشور ها و سازمان های انسان دوست غیر دولتی استقبال به عمل می آورد، اما هنگامی که از قبول کمک های آمریکا اجتناب می شود، باید از طریق سازمان ملل و آن دسته از سازمان های خصوصی اقدام کرد که ساختار و تأمین کنندگانی موازی و نزدیک با مال آمریکا داشته باشند.
وارلیک در شهادتی تازه در کنگره اظهار داشت، مناسبات نزدیک ما با سایر سازمان های اهدا کنندۀ دو جانبه، مانند صلیب سرخ و آژانس های انسان دوستانۀ سازمان ملل، گزینه های سیاسی متعددی در اختیار ما قرار می دهد که برای ارائۀ کمک های مؤثر، بی طرفانه و غیرنظامی ما ضروری هستند.
او گفت، حتی اگر حضور آمریکا در کشوری با استقبال روبرو نباشد، حضور سازمان ملل متضمن به اجرا درآمدن سیاست های انسان دوستانه، روند کار و اهدافی شبیه به اهداف و روند کار ما است. غالبا ً حضور سازمان ملل مانند چتری است که ما می توانیم از طریق آن کالا ها و خدمات خود را در اختیار نیازمندان قرار دهیم.
در مواردی، گروه های منطقه ای می توانند کشوری که از قبول کمک سر باز می زند را متقاعد به پذیرفتن کمک های بین المللی کنند. وارلیک گفت، هنگامی که دولتی قادر به کمک به مردمش نیست، و تمایلی به قبول کمک های خارجی نیز ندارد، جامعۀ بین الملل از طریق سازمان ملل و از راه های دیپلماتیک می تواند آن کشور را راضی به پذیرفتن و دادن اجازۀ ورود به اجناس و مساعدت های خارجی نماید.
طی یکی از جلسات کمیسیون فرعی مناسبات خارجی سنا دربارۀ کمک های بین المللی درهنگام وقوع بلایا، وارلیک گفت، هنر عکس العمل های انسان دوستانه در یافتن بهترین ترکیب مددکاران در هرموقعیت بحرانی خاص است.
جیمز کاندر، معاون اداری فعلی سازمان توسعۀ بین الملل آمریکا (USAID)، در کمیسیون فرعی اظهار داشت اولین اصلی که رهنمون USAID در فعالیت های انسان دوستانۀ خود است، این می باشد که مصائب انسانی در هر کجا که باشد باید مورد رسیدگی قرا بگیرد. کاندر گفت، تنها در پنج سال گذشته، آژانس او در 355 مورد از بلایایی که در مناطق مختلف جهان وقوع یافته، به کمک رسانی اشتغال داشته است. او گفت، بقیۀ جهان به بسیاری از این بلایا حتی توجه هم نمی کنند.
کاندر گفت، USAID به تأمین کمک هایی می پردازد که به لحاظ سیاسی بی طرفانه و از نقطه نظر اجتماعی غیر مغرضانه است و بر اساس نیاز های قربانیان، و نه عوامل سیاسی، تأمین می شود. برنامه های کمک رسانی USAID در هنگام وقوع بلایا برپایۀ "ضرری ندارد" ارائه می شود و تلاش آن، ایجاد توانمندی محلی و حمایت از افرادی است که از آن بهره مند می شوند.
بسیاری از اعضای کنگره یادآور تجربۀ اخیر برمه گشتند که دولت نظامی حاکم بر کشور متعاقب وقوع توفان دوم مه که در منطقۀ دلتای ایراوادی رخ داد، از پذیرش کمک های انسان دوستانۀ ایالات متحده و سایر کشور ها اکراه داشتند.
کمیسیون فرعی سنا، مشغول بررسی گزینه های سیاسی آمریکا برای تعیین نقاط مؤثر و کارساز و در صورت لزوم، تنظیم مقرراتی برای تقویت امکانات کمک رسانی آمریکا است. دیگر هدف این جلسۀ توجیهی بررسی بودجۀ تخصیص یافته به این نیاز ها در کل بودجۀ سالانۀ کشور است.
کاندر اظهار داشت، در رویداد هایی مانند توفان برمه، مهم است که ایالات متحده از گزینه های دیپلماتیک برای فائق آمدن بر موانع سیاسی بر سر راه کمک رسانی انسان دوستانه، برخوردار باشد.
وارلیک گفت، ایالات متحده در موقعیت هایی نظیر وقوع سونامی اقیانوس هند در دسامبر 2004 ، آموخته است که ارتش آمریکا در مواقعی می تواند بهتر از هر سازمان کمک رسانی دیگری، در امداد مؤثرتر باشد. او گفت، هنگامی که سونامی جان میلیون ها تن از مردم را درکشورهای کرانۀ اقیانوس هند به خطر انداخت، ارتش آمریکا یکی از شرکای اصلی درکمک رسانی سریع و کارساز بود.
در موقعیت هایی نظیر آن چه در برمه رخ داد، ایالات متحده امکان استفاده از گزینه های دیگری دارد. وارلیک گفت، این سئوال که اگر همۀ راه ها با بن بست مواجه شود، آخرین امید ما کدام است؟ بزرگترین چالش در اقدام های مربوط به کمک رسانی انسان دوستانه است. باید دو عامل را درنظر داشت: یکی عامل قانونی و دیگری عامل عملی.
جامعۀ بین الملل، حتی بدون موافقت دولت میزبان، طبق تصمیم شورای امنیت و اصل هفتم منشور سازمان ملل می تواند وارد عمل شود. وارلیک گفت، تصمیم شورای امنیت براین اساس استوار است که موقعیت مطرح، تهدید کنندۀ صلح و امنیت بین المللی است.
وارلیک گفت، در سال 2005، رهبران جهان تصمیم گرفتند که کشور ها دارای مسئولیت اولیه در حمایت از ملت خود هستند و جامعۀ بین الملل، در صورتی که دولت های بی کفایت از عهدۀ حمایت از آسیب پذیرترین اقشار جامعۀ خود بر نیایند، مسئولیت دارند که وارد عمل شوند. در سند اجلاس جهانی سازمان ملل در سال 2005، مخصوصا ً بر این امر تأکید شده که کشور ها "مسئول حمایت" از شهروندان خود در برابر نسل کشی، تصفیۀ قومی، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت، هستند.
وارلیک گفت، اصل مفصل تر این که اقدامات داخلی ممکن است تهدید کنندۀ صلح و امنیت بین المللی باشد، اصلی مهم است که در مواقع بحران های انسانی می توان از لحاظ قانونی به آن استناد نمود.
وارلیک اظهار داشت، اما توسل به زور برای مقاصد انسان دوستانه ممکن است حاوی پیامد های ناخواسته ای باشد و تعداد بیشتری از مردم را با خطر مواجه نموده و هر نوع کمکی که به کشور وارد می شود را نیز ضایع کند. او ادامه داد، دخالت های نظامی مانع از جریان فعالیت های تجاری، من جمله رساندن کمک های خصوصی، و جا بجایی بخش های دست نخوردۀ جامعه می شود.
در هفته های آغازین بحران برمه، فرانسه تهدید کرد که با مجوز شواری امنیت سازمان ملل کمک های انسان دوستانه را طبق بند "مسئولیت حمایت" سند اجلاس جهانی، به کشور وارد خواهد کرد. نهایتا آن اقدام پی گیری نگردید.
وارلیک گفت، همزمان با مذاکراتی که در جریان بود، کمک رسانی به مردم بلا دیده نیز جریان داشت. سازمان های غیر دولتی و آژانس های سازمان ملل که در برمه فعال، و غالبا ً از حمایت مالی USAID و وزارت خارجۀ آمریکا بهره مند بودند، شروع کردند به ارزیابی نیاز های مردم، ایجاد هماهنگی در مساعدت ها و رساندن کمک های لازم. به هر جهت، بالاخره دولت نظامی برمه موافقت خود را با کمک های مجمع کشور های جنوب شرق آسیا اعلام نمود.
وارلیک گفت، مورد دارفور نمونه ای از فقدان امنیت در محل و دخالت دولت در ممانعت از عملیات کمک رسانی های انسان دوستانه است.
شهادت های ارائه شده در جلسۀ توجیهی، در تارنمای کمیسیون روابط خارجی سنا در دسترس است:
http://www.senate.gov/~foreign/hearings/2008/hrg080617p.html
