19 می 2008
نوآوری در تکنولوژی ورزشی – غیر قابل اجتناب یا غیر عادلانه
بالا گرفتن بحث و گفتگو در ارتباط با لباس های شنای فلکس فوت و اسپیدو لیزر رِیسر
نویسنده: پل لویتان
عضو هیئت تحریریه
واشنگتن – امروز، بحث و گفتگو در ارتباط با استفاده از تکنولوژی در ورزش بسیار زیاد است. با پیشرفت سریع علوم ورزشی، اعضا و مواد مصنوعی، این سوال که چه چیزی درست است و چه چیزی به ورزشکاران "مزیت غیر عادلانه" می دهد با شدت بیشتری در حال مطرح شدن است.
دو نمونه اخیر نوآوری های بحث برانگیز در ورزش اعضای مصنوعی چیتا فلکس فوت اوسور(1) و مایو شنای لیزر رِیسر اسپیدو (2) می باشند. پاهای مصنوعی چیتا به دوندگان پارا المپیک مانند اسکار پیستوریوس که دو پای خود را از دست داده اند اجازه رقابت با دوندگان قوی بنیه را می دهد.
به یک مقاله مربوط به چیتا فلکس فوت مراجعه کنید.
http://amlife.america.gov/amlife/innovation/gadgets.html#foot
به یک مقاله مربوط به ون فیلیپس، طراح اعضای مصنوعی مراجعه کنید.
http://amlife.america.gov/amlife/innovation/innovators.html#10
مایو شنای لیزر ریسر از زمان عرضه در ماه فوریه تقریبا در تمامی مسابقات شنای با رکوردهای جهانی استفاده شده است.
مایوهای شنای لیزر ریسر در بازی های المپیک نیز مورد استفاده قرار می گیرد. اعضای مصنوعی چیتا فلکس فوت اوسور نیز درابتدا ممنوع الاستفاده بود اما تصمیم مسئولان هماهنگ کننده مسابقات در 16 ماه مه تغییر کرد. هر دوی این موارد هم چنان در مرکز بحث محافل وزشی قرار دارند.
این لباس ورزشی نیست که به تنهایی شنا می کند
در گذشته این مسئله بسیار ساده بود. در یونان باستان ورزشکاران بدون لباس با یکدیگر رقابت می کردند به همین دلیل در ارتباط با کفش، شلوار های ورزشی و یا مایوهای شنا که ورزشکاران مجاز به پوشیدن آن بودند اختلافی وجود نداشت. شاید تا حدودی به دلیل "عریان" بودن، مسابقات المپیک باستان فقط مخصوص مردان بود و زنان نه تنها از شرکت در آن بلکه از حضور در مسابقات ورزشی نیز محروم بودند.
در مسابقات المپیک امروزه زنان و مردان هر دو حضور دارند اما با گسترش انواع مختلف لباس های شنا، کفش های ورزشی و دیگر تجهیزات ، کمیته بین الملی المپیک و دیگر ارگان های ورزشی مسئول می بایست در مورد مجاز و یا غیر مجاز بودن ابداعات ورزشی تصمیم گیری کنند.
لیزر رِیسر تا حدودی به دلیل موضوع عادلانه بودن یا نبودن بحث برانگیز شده است. این لباس که با کمک ناسا طراحی شده است به کاهش " مقاومت" ورزشکاران که به دلیل اصطکاک سطح بدن ورزشکار با آب ایجاد می شود کمک می کند. لباس های ورزشی موضوع جدیدی نیستند، آنها در المپیک 2000 سیدنی استرالیا نیز بازتاب های متفاوتی داشته اند، اما امروزه رکوردها دائما توسط ورزشکاران با لباس های شنای جدید لیزر رِیسر شکسته می شوند. آیا این نشانه لباس های ورزشی بهتر است یا شناگران بهتر؟
اگر تمام شناگران المپیک از مایوهای شنای لیزر رِیسر استفاده می کردند مشکلی وجود نداشت اما متاسفانه این کار امکان پذیر نیست. به طور مثال، برخی از ورزشکاران تیم آلمان که با آدیداس برای پوشیدن لباس های ورزشی در المپیک قرارداد دارند در مورد مجاز نبودن به پوشیدن مایو های شنای لیزر رِیسر ناراضی هستند. قیمت این مایو های شنا نیز حدود 500 تا 550 دلار می باشد که ممکن است برای برخی از ورزشکاران هزینه بر باشد.
در انتها، هیچ نوآوری نجات دهنده ای وجود ندارد و برخی از قهرمانان بر این موضوع تاکید دارند که این نوآوری ها نیستند که رکودهای جهانی را می شکنند. بریتا استفان، شناگر تیم آلمان که از مایوهای لیزر رِیسر استفاده نمی کند در مصاحبه ای با آسوشیتد پرس گفت: "با تمامی این صحبت ها، مردم نباید این مطلب را فراموش کنند که لباس شنا به تنهایی شنا را نمی کند. درون آن مایو انسانی است که روز خوب یا بدی را می گذراند و یا آمادگی کامل و یا ناکافی دارد."
ناتوانی به عنوان یک مزیت
چیتا فلکس فوت موضوع پیچیده تری را مطرح می کند. اعضای مصنوعی آن نه تنها برای افرایش عملکرد افراد قوی بنیه طراحی شده است بلکه به ورزشکاران قطع عضو در قسمت های تحتانی اجازه انجام فعالیت های شامل دویدن را می دهد. هر چند برخی عقیده دارند که این اعضای مصنوعی به نفع ورزشکاران قطع عضو در مقایسه با دیگر ورزشکاران می باشد.
در مرکز این اختلافات، اسکار پیستوریوس، دونده آفریقای جنوبی که از ناحیه دو پا قطع عضو است قرار دارد که دارای رکوردهای فراوانی در دوهای 100-200 و 400 متر می باشد و قصد شرکت در رقابت های عادی المپیک را نیز دارد. اما درخواست او توسط مجمع بین المللی فدراسیون های ورزشی (IAAF)، ارگان کنترل کننده رقابت های میدانی و برگزار شده در پیست رد شد. IAAF با مطالعه علمی را مطرح کرد که نشان می داد بر اساس فیزیولوژی، پیستوریوس با همان سرعت دوندگان عادی دوی سرعت قابل به دویدن می باشد اما با حدود 25 درصد مصرف کمتر انرژی. هرچند، دادگاه داوری ورزشی در سوئیس این تصمیم را در 16 مه رد کرد.
هر دوی این مناقشات بر سر عادلانه بودن این موضوع بودند اما بحث مایوهای شنای لیزر رِیسر اسپیدو زمانی حل خواهد شد که تمامی ورزشکاران به امکانات این دسترسی داشته باشند. اختلاف بر سر مایوهای شنای اسپیدو نیز شبیه به موردی قدیمی تر در ارتباط با کفش های طراحی شده کمپانی نایکی توسط کمپانی شریک آنها، یعنی ویلیام بائرمن می باشد.
به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.
http://www.america.gov/st/econ-english/2008/April/20080410183957berehellek0.3093182.html
امروزه، به دلیل این مناقشات در مورد کفشها،ی عنی رقابت شدید برای کسب سهمی در بازار میان کمپانی های کفش های ورزشی،همگام شدن نوآوری های کمپانی های نظیر ریباک و آدیداس با نایکی به دوندگان این امکان را داده است تا میدان مسابقه هم سطحی در اختیار داشته باشند.
پیش بینی عواقب طولانی مدت این وضعیت نا مشخص که مسئله پیستوریوس موضوع اصلی آن است آسان نیست. این که یک ورزشکار معلول بتواند با شرایط برابر با یک ورزشکار عادی رقابت کند بسیار الهام بخش است اما تجهیزاتی که او استفاده می کند هیچ گاه تجهیزات استاندارد ورزشکاران عادی نخواهند بود. این امکان وجود دارد که با پیشرفت در زمینه اعضای مصنوعی افرادی که از این امکانات استفاده می کنند قویتر و سریع تر از افراد عادی شوند و آیا باید این بار به عنوان ورزشکارانی با " قابلیت های خارق العاده" از رویدادهای عادی ورزشی کنار گذاشته شوند؟
اما یک چیز مشخص است و آن این است که بدون توجه به نتیجه این مباحثات، نوآوری در تکنولوژی وررشی ادامه خواهد یافت و ارگان های مسئول در این زمینه می بایست قوانین را بر اساس این پیشرفت ها تعیین کرده و تغییر دهند.
1. Ossur’s Cheetah Flex-Foot
2. Speedo LZR Racer
