05 می 2009

بیانیه پرزیدنت اوباما درباره روز یابود ارمنیان

رئیس جمهری از تلاش های ارمنیان و ترک ها برای گذار از گذشتۀ دردناک حمایت می کند

آغاز متن

کاخ سفید

دفتر وزیر مطبوعات

24 آوریل 2009

بیانیه پرزیدنت باراک اوباما درباره روز یادبود ارمنیان

نود و چهار سال پیش، یکی از بزرگ ترین قساوت های قرن بیستم آغاز شد. هر ساله، ما لحظه ای درنگ می کنیم تا یاد 1.5 میلیون ارمنی را که در آخرین روزهای امپراتوری عثمانی یکی پس از دیگری قتل عام شدند یا به سوی مرگ روانه شدند، زنده کنیم. "مصیبت بزرگ"   به همان صورت که در قلب مردم ارمنستان زنده است، باید در خاطرات ما زنده بماند.

تاریخ، روشن ناشده، می تواند سنگین وزن باشد. درست به همان صورت که حوادث هولناک 1915 قساوت شریرانۀ انسان  نسبت به انسان را  به ما یادآوری می کند، تصفیه حساب با گذشته امکان آشتی را به شکلی نیرومندانه نوید می دهد. من نظر خود را نسبت به آنچه در 1915 رخ داد، همواره اعلام کرده ام و نظر من نسبت به این واقعه تاریخی تغییر نکرده است. من همچنان علاقه مندم که واقعیت ها به صورت کامل، صادقانه و منصفانه مورد اذعان قرار گیرند.

بهترین راه برای پیشبرد این هدف برای ارمنیان و ترک ها در حال حاضر شناسایی این واقعیت گذشته به عنوان بخشی از تلاش های آنها برای پیشرفت به سوی جلو است. من قویاً از تلاش های انجام شده توسط ارامنیان و ترک ها برای گذار صادقانه، باز و سازنده از این گذشتۀ دردناک حمایت می کنم. به همین منظور گفتگوهای شجاعانه و مهمی بین ارامنیان و ترک ها و در میان خود ترک ها وجود داشته است. من همچنین از تلاش های ترکیه و ارمنستان برای عادی سازی روابط دو جانبه خود قویاً حمایت می کند. این دو دولت در سایه حمایت های کشور سوییس بر سر یک چهارچوب و طرحی برای عادی سازی [روابط] توافق کرده اند. من این روند را ستایش و آنها را به اجرای این پیمان ترغیب می کنم.

ارمنستان و ترکیه همراه یکدیگرمی توانند به روابطی صلح آمیز، سازنده و موفق شکل دهند. و مردم ارمنستان و ترکیه به اتفاق یکدیگر با شناخت تاریخ مشترک و به رسمیت شناختن انسانیت مشترک خود قوی تر خواهند بود.

هیچ عاملی نمی تواند کسانی را که در "مصیبت بزرگ" از دست رفته اند، بازگرداند. اما سهمی که ارمنیان طی نود چهار سال گذشته ادا کرده اند، گواهی بر استعداد، پویایی و انعطاف پذیری مردم ارمنستان و ملامتی نهایی نسبت به کسانی است که سعی در نابودی آنها داشتند. ایالات متحده آمریکا به سبب مشارکتهای  شمار بسیاری از آمریکاییان ارمنی تبار که پس از 1915 به این کشور مهاجرت کرده اند، در جامعه ما،  امروز کشور غنی تری است. من امروز با احساسی از دوستی، همبستگی و احترام عمیق در کنار آنها و همه ارمنیان ایستاده ام.

پايان متن