America.gov - شرح قصه آمریکا

27 آوريل 2009

رومن ها در آمریکا

جمعیت متنوع و میلیونی، هویت فرهنگی اش را پاس می دارد

نوشتۀ کارلوس آراناگا
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن – در روز بین المللی رومن ها (کولی ها)[1]  توجه همگان به سوی اروپا جلب می شود جایی که رومن ها[2]  قرن ها بی توجه ای و آزار و اذیت را تحمل کرده اند. حتی امروز نیز رومن های اروپا برای به دست آوردن برابری اجتماعی و فرصت اقتصادی مبارزه می کنند. رومن های آمریکا کمتر شناخته شده اند. ادارۀ آمار جمعیت، تعداد آنها را کمتر از یک میلیون نفر اعلام کرده است که شامل اجتماعاتی پراکنده در سراسر آمریکا از جمله تگزاس، کالیفرنیا و غرب میانه 9 [3]  هستند.

اجداد رومن ها در شرق و مرکز اروپا ساکن بوده اند اما در آمریکا و اروپا رسانه های عمومی تحت عنوان "کولی هایی" که رفتار نوعا ً ضد اجتماعی دارند، از آنها تصاویر کلیشه ای منفی ساخته اند. پیش فرض ها منجر به پیش داوری و تبعیض وتاریخ نویسی قومی از جمله قوانین بومی تبعیض آمیز شده است. روز بین المللی رومن ها فرهنگ رومنی را گرامی می دارد و مسایل پیش روی رومن ها را در کانون توجه قرار می دهد.

هشتم آوریل از زمان برگزاری چهارمین کنگره جهانی رومن که در 1990 در لهستان برگزار شده برای مراسم سالانه در نظر گرفته شده است. آمریکا نیز در این روز خواستار رعایت حقوق انسانی رومن ها شده است.

پروفسور ایان هنکاک[4]  استاد دانشگاه تگزاس در آستین[5]  و محقق برجسته آمریکایی رومن، می گوید از دوران استعمار، رومن ها در شمال آمریکا وجود داشته اند، از آن هنگام که گروه های کوچک را از بریتانیا برای کار در کشتزارهای ویرجینیا[6]  ، باربادوس[7]  و جامائیکا[8]   آوردند. در اواخر قرن نوزدهم گروه های بزرگ مهاجران رومن به دلیل بروز جنگ و ناآرامی اجتماعی در اروپا شروع به مهاجرت به آمریکا کردند.

هنکاک که خود یک مهاجر رومنیکال[9]  است گفت مهاجرت هنوز هم ادامه دارد. رومنیکال شاخه ای از نژاد رومن است که در بریتانیا دیده می شود.

رومنی همچنین اصطلاحی است که برای توصیف لهجه های مورد استفاده توسط شاخه های رومن ها به کار می رود. این زبان به شدت تحت تأثیر زبان های محلی قرار گرفته است به طوری که رومن های مناطق مختلف به دشواری می توانند با یک دیگر ارتباط برقرار کنند.

هنکاک گفت، برای رومن های سنتی، حفظ هویت خاص فرهنگی شان یک نگرانی بسیار مهم است، زیرا جریان های قدرتمند همگونی، جوانان شان را همچون دیگر اقلیت های قومی و مهاجران، در جریان گسترده تر فرهنگی هضم می کنند.

هنکاک گفت، "درگیری فرهنگی، ترس از دست رفتن رومنی بودن و از هم جدا افتادن، که مطلوب نیست."

ناتان مایک[10]  یک آمریکایی رومنی تبار است که در مورد کپیتول هیل[11]  کارکرده، نماینده آمریکا درمناسبت های دیپلماتیک بوده و اکنون سمتی درتوسعه اقتصادی بخش گارارد در کنتاکی[12]  دارد. مایک دربارۀ عناصرمشترک فرهنگ رومن با رومنی آمریکایی می گوید، "حس همانندی در فرهنگ رومن وجود دارد که در روابط گرم خانوادگی، ما را در کنار یک دیگر نگه می دارد، بنابراین بین اجتماعات مختلف رومن که میان بیگانگان تنها مانده اند روابط متقابل چندانی وجود ندارد.

در دوران بزرگ شدنم، ازمیراث خود اطلاع چندانی نداشتم. پدرم یک فرد غیر رومن و مادرم رومنیکال بود. من در نبراسکا[13]  بزرگ شدم و تابستان ها با هم به سفر می رفتیم. هنگامی که به دبیرستان رفتم، متوجه تفاوت میان خودمان و دیگران شدم. سپس دربارۀ اروپا به خصوص هولوکاست[14]  چیزهایی را آموختم. طی جنگ جهانی دوم حدود 700 هزار رومن در نسل کشی نازی ها جان باختند.

یک گروه آمریکایی که فعالانه در راه تغییر زندگی رومن ها تلاش می کند به نام "صدای رومن"[15]  در سباستوپول[16]  واقع در کالیفرنیا است. گروهی غیرانتفاعی با ارتباطی ویژه با رومن هایی که به صورت آواره در کوزوو[17]  زندگی می کنند. "صدای رومن" دفتری در کوزوو برای اجرای پروژه های توسعه اقتصادی دارد، بشردوستانه و آموزشی . در آمریکا این گروه سنت ها و هنرهای فرهنگی رومنی را به شیوه ای ارائه می دهد که با کلیشه های اغراق آمیز و منفی "کولی" مقابله کند. پترا گلبارت[18]  متولد کشور چک که در دانشگاه هاروارد در رشته موسیقی شناسی قومی تحصیل کرده و عضو افتخاری صدای رومن است به مسایل زنان می پردازد و در گروهای رومنی آلمان، اسلواکی و چک-موراوی[19]  وابستگی های خانوادگی دارد. گلبارت گفت "هدف ما این است که به آنان کمک کنیم تا حق اظهار نظر و عمل بیشتری از لحاظ فعالیت اقتصادی، آموزش و حضور بهتر در اجتماع به دست آورند."

پروژه گروه با نام "رشته هایی که ما را به یک دیگر پیوند می دهند" در جهت افزایش استقلال و خودکفایی رومن ها به آنها در بافت پارچه کمک می کند.

"صدای رومن" در طی سال، رویدادهای فرهنگی را ترتیب می دهند. گلبارت گفت "من آواز می خوانم و آکاردئون می نوازم." او در ماه مه برنامه اجرا خواهد کرد. برای روز جهانی رومن در سال 2009 برنامه هایی از قبیل کنسرت، رقص، کارگاه آموزشی، نقد فیلم و جشنواره غذای رومنی در جایگاه هایی در لس آنجلس، سانفرانسیسکو و آرکاتا[20]  در شمال کالیفرنیا در نظر گرفته شده است.

طبق اظهارات سانی ریفاتی[21]  رییس صدای رومن، تاثیر امدادهای فرهنگی آنان" شگفت آور" بوده است. "افشای حقیقت برای نوجوانان مدارس راهنمایی و دبیرستان و جوانان کالج ها واقعاً ارزشمند است. کلیشه های فرهنگی که وجود دارند واقعاً ما را فلج کرده اند. این کار سودمند است."