20 نوامبر 2008
قربانیانی که از شکنجه جان سالم به دربرده اند
جان سالم به دربردگان از شکنجه راه های مشارکت در جوامع تازه را می یابند
واشنگتن- آنان که از شکنجه و آزار جان سالم به دربرده، فرار کرده و به آمریکا پناهنده شده اند چیز های زیادی را از دست داده اند: منزلت و امنیت شخصی، خانواده و دوستان، حس امنیتی که در کاشانۀ خود داشته اند و امنیت شغلی خود.
اما ملاقات با آن ها و مشاورانی که سعی در التیام بخشیدن به جراحات آن ها و تطبیق دادنشان با کشور جدید دارند، نشان می دهد که آن ها مایلند مهارت ها، سخاوتمندی و دلبستگی های خود را به جامعۀ تازه ای که در آن زندگی می کنند ارزانی دارند.
اخیرا ً حدود ده تن از افرادی که از شکنجه و ضایعه های روحی جان سالم به دربرده اند، برای سهیم کردن بقیه در داستان زندگی خود، در سالن اجتماعات یک کلیسای محلی گردآمدند. این افراد عضو حامیان بازماندگان از شکنجه و صدمات روحی (ASTT) هستند، یکی از 23 سازمان غیرانتفاعی در ایالات متحده که متعهد به جبران صدمات روحی این افراد و ارائۀ خدمات اجتماعی به آنان می باشد، یعنی به قربانیان آن چه سازمان ملل آن را "وخیم ترین تجاوز به حقوق بشر" نامیده است.
شرکت کنندگان از مناطق مختلف جهان بودند.این قربانیان آزار و شکنجه، در کشور های خود دانشجو، معلم، حقوقدان، یا صرفا ً کارمند ساده بوده اند. تعداد کمی از آن ها سابقۀ فعالیت های سیاسی یا حقوق بشری داشتند، اما غالب آن ها به خاطر بیان اندیشۀ خود با دولت کشورشان درگیر شده بودند.
یک کارشناس آبیاری و برداشت محصول، به دلیل این که به دانشجویانش گفته بود بعضی استاندارد های آبیاری مناسب همۀ نواحی کشاورزی کشور نیست، دولت را به خشم آورده بود. معلمی که به اتحادیۀ معلمان پیوسته بود، متهم به شرکت در "عملیات سّری" علیه رژیم کشور شده بود.
یکی از آن ها گفت، هر کس دربرابر جامعه اش مسئول است. اما هرکس هم به شیوۀ خاص خود فکر می کند. انسان باید در فردیت خود آزاد باشد.
حفظ روحیۀ بخشش
بیش از 400,000 تن از افرادی که از شکنجه جان سالم به دربرده اند به آمریکا پناهنده شده اند. حدود 40,000 تن از آنان در منطقۀ بالتیمور- واشنگتن زندگی می کنند، جایی که بودجۀ ASTT در وهلۀ اول از سوی دولت فدرال، منابع ایالتی و بعد هم از طریق اهدای پول از سوی مردم تأمین می شود و سالانه به بیش از 200 نفر ارائۀ خدمات مشاوره می کند .
کارن هانسکام، مدیر اجرایی ASTT و یک روانشناس با پروانه کار که این سازمان غیرانتفاعی را در سال 1994 پایه گذاری کرد به America.gov اظهار داشت: تعداد افرادی که از شکنجه جان سالم به دربرده اند و وارد حرفه های خدماتی و امدادرسانی می شوند، تکان دهنده است. من گاهی فکر می کنم وقتی همه چیز انسان گرفته شود – معنای هویت فردی و منزلت انسانی، یعنی این کاریست که با شکنجه می کنند – چگونه می توان ذره ای قدرت برای دادن به دیگران داشت، و این برای من پدیدۀ عجیبی است.
با این حال، آن ها این کار را می کنند. آن ها در ایالات متحده مایلند معلم بشوند و یا برای حقوق بشر فعالیت کنند. آن ها وارد گروه های غیر انتفاعی می شوند. تعداد زیادی به پرستاری رو می آورند. برای من شگفت آور است که مایلند به بخشش ادامه دهند.
در اصل، از خواست هایی که این افراد در نشست اخیر خود غالبا ً تکرار می کردند میل وافرآن ها به کار پیدا کردن یا ادامۀ تحصیلات، بعداز پذیرش درخواست پناهندگی از سوی دولت آمریکا، بود.
هنگامی که این افراد شغلی پیدا می کنند که دارای دستمزد است، غالبا ً تا جایی که بتوانند، سهمی از درآمد خود را به آن هایی که آنان را کمک کرده اند، اختصاص می دهند.
هانسکام گفت، چیز دیگری که مرا به تعجب وامی دارد کسانی هستند که اجازۀ پناهندگی خود را دریافت کرده اند و تلاش می کنند برای گذران زندگی در سه جا کار کنند، و ما ناگهان یک حوالۀ پول به مبلغ 50 دلار از سوی آن ها دریافت می کنیم. این واقعا ً ارزشمند است.
احساس پناه جویان نسبت به آمریکا
یکی از پناهندگان به America.gov گفت، من از آمریکایی ها متعجب هستم. وقتی با آن ها حرف می زنم احساس راحتی می کنم. و از این که مردم به حرف هایم گوش می کنند قدردانی می کنم. حتی غریبه ها هم به حرف هایم گوش فرامی دهند و سعی می کنند مرا کمک کنند و به من دلگرمی بدهند.
تعداد زیادی از پناهندگان به America.gov اظهار داشته بودند که مبارزات انتخاباتی باراک اوباما و جان مک کین آن ها را متحیر کرده بود – نه فقط به این دلیل که فردی با تبار آفریقایی موفق شده که رییس جمهور ایالات متحده شود.
یکی از آن ها می گفت که در کشورش، بازندۀ انتخابات به دلیل انتقاد هایی که در زمان فعالیت های انتخاباتی از رقیب خود نموده بود، محکوم به زندان شده بود. مسائل زیادی در آمریکا موجب حیرت این افراد می شود، اما مشاوران نیز موارد قابل ستایش زیادی در آن ها می یابند.
جوآکیم نتاوی، متولد زامبیا، که قبلا ً در آن کشور درامور پناهندگان جمهوری دموکراتیک کنگو کار می کرده است، از سال 2003 با ASTT همکاری می کند و دارای مدرک دکترا در مشاورۀ مذهبی از کالج لایولا در مریلند است.
او اذعان داشت که شنیدن شرح حال کسانی که از شکنجه و آزار جان سالم به در برده اند، واقعا ً دردناک و
غم انگیز است، اما اضافه کرد، من قابلیت انعطاف آن ها را تحسین می کنم، که علیرغم تجربیات تلخی که داشته اند، امید به بهبود اوضاع دارند .
او گفت، این احساس امید، همان نیروی حیات است که خاموش نمی شود. قدرت این پناه جویان مایۀ الهام من است. و دلم می خواهد بخشی از سفر زندگی آن ها باشم.
برای اطلاعات بیشتر به مقالۀ مربوط مراجعه کنید:
http://www.america.gov/st/hr-english/2008/June/20080627152641ajesrom0.3457758.html
قربانیان شکنجه، نمایانگر جهندگی روحیه انسانی می باشند.
