27 جون 2008

قربانبان شکنجه مقاومت روح بشر را گرامی می دارند

یک دقیقه سکوت در مجلس ایالات متحده برای ادای احترام به روز یادبود سازمان ملل از قربانبان شکنجه

 
Jane Morse
Staff Writer

نویسنده: جین مورس
عضو هیأت تحریریه

واشنگتن – زیبا و کوچک، به نظر نمی آید که دانیل مانیکو یک قربانی شکنجه باشد.

ولی هنگامی که وی در سال 2004 از کامرون به ایالات متحده آمد، شکنجه موجب کمبود وزن و افسردگی شدید وی شده بود. وی نمی توانست بخوابد، و احساس می کرد که به هیچ کس نمی تواند اعتماد کند.

ولی مانیکو خوش شانس بود که مدافعان بازماندگان شکنجه و آسیبهای روحی (ASTT)(1) را پیدا کرد. این سازمان یک سازمان غیرانتفاعی است که به قربانیان شکنجه مانند وی کمک می کند. ASTT که در بالتیمور مستقر است به وی جایی برای اقامت، کمک پزشکی و مشاورۀ روانی ارائه داد.

امروز، مانیکو در سومین سال تحصیلش در دانشگاه مریلند است و مهندسی کامپیوتر می خواند.

مانیکو در یک کنفرانس خبری که در ساختمان کاپیتول ایالات متحده برگزار شده بود داستانش را برای گروهی از اعضای کنگرۀ ایالات متحده و آمریکایی های علاقه مند تعریف کرد. این رویداد که در 26 ژوئن برگزار شده بود، شصتمین سالگرد روز بین المللی سازمان ملل برای پشتیبانی از قربانیان شکنجه را گرامی داشت. این روزسالانۀ یادبود برای جلب توجه جهانی به لزوم کمک به قربانبان پدیده ای ایجاد شده است که سازمان ملل آن را "بدترین نوع تجاوز به حقوق بشر" نامیده است.

ایالات متحده پناهگاهی برای قربانبان شکنجه

بیش از 400,000 قربانی شکنجه در ایالات متحه پناه جسته اند و حدود 40,000 نفر از آنها در بالتیمور هستند.

به گفتۀ کارن هانسکام، مدیر عامل ASTT، "ایالات متحده همواره چناهگاهی برای بازماندگان شکنجه بوده است." وی از کنگرۀ ایالات متحده خواست که بودجۀ بیشتری برای بازپروری بازماندگان شکنجه اختصاص دهد و از اینکه محدودیتهای مالی و پرسنل مانع از این می شوند که سازمان متبوع وی به بیش از 200 نفر در سال کمک کند ابراز تاسف کرد. وی گفت که کمیتۀ تخصیص مجلس نماینگان برای بحث در مورد بودجۀ سال مالی 2009 تشکیل جلسه خواهد داد ولی در حال حاضر بودجۀ فدرال برای کمک به قربانیان شکنجه سالانه 9.8 میلیون دلار است.

ASTT به بودجۀ ایالتی و فدرال ایالات متحده و همچنین هدایای مردمی تکیه می کند. به علاوه، مقداری بودجه نیز از جانب صندوق داوطلبانۀ بازماندگان شکنجۀ سازمان ملل تامین می شود.

ASTT که در سال 1994 بنیان نهاده شده است، به صدها قربانی شکنجه کمک کرده است تا در ایالات متحده زندگی جدیدی را آغاز کنند. افرادی که این سازمان به آنها کمک کرده است از بیش از 29 کشور مختلف می آیند. ولی 93 درصد آنها از آفریقا و به ویژه از کامرون و اتیوپی هستند.

هانسکام گفت که قربانیان شکنجه متنوع هستند. بسیاری از آنها مدافعان حقوق بشر بوده و هستند. وی گفت که در برخی موارد آنها تنها افراد معمولی هستند که اشتباهاً در موقعیت بدی قرار داشته اند.

ASTT تنها یکی از 140 مرکز درمانی در سراسر جهان است که توسط شورای بین المللی بازپروری قربانیان شکنجه تایید شده اند. ASTT همچنین عضو کنسرسیوم ملی برنامه های درمان شکنجۀ ایالات متحده (NCTTP)(2) و یکی از 23 مرکز تایید شدۀ درمانی قربانیان شکنجه در ایالات متحده است.

هانسکام تایید کرد که با وجود محکومیتهای جهانی، "امروزه هنوز شکنجه بسیار رایج است." ولی با راهنمایی و درمان درست، قربانیان می توانند زندگی طبیعی را باز یابند. آنطور که مانیکو آن را توصیف کرد: "با درمان، من به بشریت برگشتم."

تعهد کنگرۀ ایالات متحده

در کنفرانس خبری کاپیتول هیل ایالات متحده، علاوه بر هانسکام استنی اویر نیز حضور داشت که رهبر اکثریت در مجلس نمایندگان ایالات متحده است. همچنین نمایندگان دموکرات دیگر مریلند، الایجا کامینگز، کریس ون هولن، جان ساربانز و دانا ادواردز نیز حضور داشتند. سناتور بنجامین کاردین (دموکرات از مریلند) نیز سخنانی ایراد کرد.

هویر سابقه ای طولانی در مبارزه برای حقوق بشر دارد و رییس و عالی رتبه ترین دموکرات کمیسیون امنیت و همکاری اروپا (کمیسیون هلسینکی) بود. وی به حضار در ککاپیتول هیل گفت: "شکنجۀ انسانها یک مسالۀ داخلی نیست، این مسالۀ بشریت است."



1. Advocates for Survivors of Torture and Trauma (ASTT)
2. National Consortium of Torture Treatment Programs (NCTTP)

با پيوندهای روبرو نشانه بگذاريد:     اين چيست؟