01 آگوست 2008

ممانعت از قاچاق بین المللی کودکان

سفیر جان آر. میلر مشاور ارشد کاندالیزا رایس، وزیر امور خارجه، و رییس دفتر کنترل و مبارزه با قاچاق انسان وابسته به وزارت امور خارجه است.

هر ساله 600,000 تا 800,000  نفر که نیمی از آن ها را کودکان تشکیل می دهند، مجبور به ترک خانه وکشور خود برای کار کردن در کشور های دیگر می شوند. از این کودکان به عنوان سرباز در جنگ ها، به عنوان وزنۀ تعادل در مسابقات شترسواری، یادر کار های شاق و استثمار جنسی استفاده می شود. دولت آمریکا، با همکاری مستقیم با سایر دول و  از طریق سازمان های غیر دولتی، متعهد به  متوفق ساختن  قاچاق کودکان، بازگرداندن این قربانیان به زندگی عادی وخانوادۀ های خود می باشد. سفیر جان میلر، مقام عالیرتبۀ وزارت امور خارجه در زمینه  منع قاچاق انسان می گوید، "ما باید با فساد دولت ها که قاچاق را رواج داده و موجب تزلزل اقتصادی می شود، مبارزه کنیم. ما باید با به اجرا درآوردن قانون، کودکانی که به بردگی گرفته شده اند را نجات بدهیم و از قاچاق انسان ممانعت به عمل آوریم. و باید جهت پیشگیری از این معضل تلاش کنیم تا کودکان در معرض این گونه جنایات قرار نگیرند."

از آن جا که برده داری در همۀ کشور ها غیرقانونی اعلام شده، بسیاری از مردم گمان می کنند که این موضوع به تاریخ پیوسته است. متأسفانه، جرم قاچاق انسان یا به عبارت دیگر، برده داری مدرن، در سال 2005 رواج زیادی پیدا کرده و تأثیر مستقیمی بر کودکان سراسر جهان داشته است.

هنگامی که از قاچاق انسان صحبت به میان می آید، از قربانیانی حرف می زنیم که وادار به کار اجباری شده و یا به زور مورد استثمار جنسی قرار می گیرند. دولت آمریکا تخمین می زند که هرساله 600,000 تا 800,000 مرد، زن، و کودک از طریق مرز های بین المللی قاچاق می شوند. تکان دهنده این است که نیمی از این قربانیان را کودکان تشکیل می دهند که از آن ها در عملیات نظامی، مسابقات شترسواری، کار های اجباری، و یا فحشا استفاده می شود. کار های اجباری انواع مختلف دارد، از کار های شاق و توان فرسا در معادن سنگ گرفته تا مستخدمی درخانه ها، و کار در کارخانجات و مزارع.

در پاسخ به این جنایت آشکار، کنگرۀ آمریکا در سال 2000  قانون حمایت از قربانیان قاچاق انسان را به تصویب رساند. طبق این قانون، وزارت  امور خارجه باید هر ساله طی گزارشی به بررسی اقدامات دولت های خارجی در رابطه با منع قاچاق انسان، حمایت از قربانیان آن، من جمله کودکان، و تحت تعقیب قرار دادن قاچاقچیان بپردازد. این گزارش باید حاوی تلاش های آمریکا در این زمینه نیز باشد. در سال 2004، دولت آمریکا بیش از 96 میلیون دلار بودجه در اختیار برنامه های مبارزه با قاچاق انسان در خارج از کشور قرار داد، و ما به شدت کوشش  می کنیم  سطح آگاهی مردم نسبت به فاجعه ای که کودکان را به دام بردگی می اندازد، بالا ببریم.

تلاش های مشترک

درنتیجۀ تلاش های ما و دیگران، پیشرفت هایی در مبارزه با این مشکل در ابعاد مختلف حاصل شده است. از سال 2003، نزدیک به 3000 تن محکوم به قاچاق انسان شده اند، و در 40 کشور قوانین ضد قاچاق انسان به تصویب رسیده است. کوشش هایی جهت هشدار به اقشار آسیب پذیر در مورد اشکال قاچاق انسان صورت گرفته است تا بتوان از بردگی ، پیش از وقوع، پیشگیری نمود. و همکاری های مشترک میان دولت ها و سازمان های غیر دولتی منجر به ایجاد طرح های ابتکاری موفقی گردیده است که با رهایی کودکان از قید کار اجباری وسایر اشکال بردگی، وضع زندگی آن ها را بهبود می بخشد.

برای مثال، کمیسیون نجات بین المللی  (IRC) با استفاده از بودجۀ آمریکا، به بازگرداندن کودکان به زندگی عادی اشتغال دارد، کودکانی که ربوده شده و به اجبار به پایگاه های ارتش مقاومت  صاحب (LRA) در جنوب سودان و شمال اوگاندا سپرده شده بودند. بسیاری از این کودکان، در نتیجۀ ثبت نام اجباری در ارتش، مجبور بودند دوستان و اعضای خانوادۀ خود را به قتل برسانند. IRC، اقداماتی نیز در جهت حمایت ازکودکانی که از ترس دزدیده شدن توسط شورشیان گروه LRA،  شبانه از شهر ها و روستا های اوگاندا فرار می کردند، انجام داده است.

برای مبارزه با اسارت کودکانی که به شترسواری وادار می شوند، دولت امارات متحدۀ عربی در سال 2004 خانه های امنی ایجاد کرد که ادارۀ آن ها را تراست تأمین اجتماعی انصاربورنه به عهده دارد. در این خانه های امن از پسر بچه هایی نگهداری می شود که زیر دست و پای شتر ها مانده و صدمه دیده اند. تا ماه مارس سال 2005، این خانه های امن از بیش از 50 کودک پذیرایی کرده بودند که دست کم 16 تن از آنان به کشور های خود بازگردانده شدند.

سازمان بین المللی مهاجرت، با مشارکت وزارت امور خارجه، وزارت خانه های مربوطۀ دولت غنا، یونیسف، و سازمان های غیر دولتی محلی، برای شناسایی و تهیۀ مدارک جهت کودکانی که به منطقۀ دریاچۀ ولتای غنا برای کار اجباری در صنعت ماهیگیری قاچاق شده اند، همکاری می کند. برای متوقف نمودن قاچاق کودکان در این منطقه، این برنامه به تأمین مشاوره برای این قربانیان، و کمک به بازگرداندن آن ها به خانواده هایشان، و برگشت آن ها به زندگی روزانه می پردازد. توگبگا هاجور، رییس عالی مقام منطقۀ سنتی باکپای غنا، به خاطر همکاری هایش با این پروژه و تلاش هایش جهت آگاهی دادن به مردم این منطقه، در گزارش قاچاق انسان سال 2004 وزارت امورخارجه، به عنوان یک قهرمان مورد تقدیر قرار گرفته است.

ما برای تعطیل کردن روستا های ماهیگیری در منطقۀ خلیج بنگال در بنگلادش که ازکودکان برده استفاده می کنند، در حال همکاری با بردگان را آزاد کنید[1] می باشیم. از اکتبر سال 2004، پلیس و گارد ساحلی بنگلادش موفق به نجات 129 کودک شده اند.

به عنوان بخشی از طرح ابتکاری پرزیدنت بوش در مبارزه با انواع قاچاق انسان، خدمات کمک رسانی کاتولیک  برای شناسایی مسیر های مورد استفادۀ قاچاقچیان در استثمار قربانیان خود، در حال همکاری با مجریان قانون در برزیل می باشد. آن ها تلاش می کنند میان مجریان قانون و بازرسان کار نیز برای تحقیق دربارۀ این فعالیت ها و نجات تعداد بیشتری از کودکان، هماهنگی هایی به وجود بیاورند.

"حق هیچ کس بردگی نیست"

ما می دانیم که حتی با تمام تلاش هایی که می شود، صد ها هزار، و بلکه میلیونها کودک دراسارت به سرمی برند، و این چالشی است که باید به طور کامل و بدون اتلاف وقت با آن مقابله کنیم. ما باید با فساد دولت ها که قاچاق را رواج داده و موجب تزلزل اقتصادی می شود، مبارزه کنیم. ما باید با به اجرا درآوردن قانون، کودکانی که به بردگی گرفته شده اند را نجات بدهیم و از قاچاق انسان ممانعت به عمل آوریم. و باید جهت پیشگیری از این معضل تلاش کنیم تا کودکان در معرض این گونه جنایات قرار نگیرند.

این نهضت برای الغای همیشگی قاچاق انسان و به اسارت گرفتن کودکان، ادامه دارد و من افتخار می کنم که ایالات متحده نقش رهبری جهانی را به عهده دارد که همان طور که پرزیدنت بوش در نطق افتتاحیۀ خود در سال 2005 اظهار داشت، "هیچ کس شایستگی ارباب بودن را نداشته و حق هیچ کس بردگی نیست."

برگرفته از شمارۀ ماه مه سال 2005 نشریۀ الکترونیکی آمریکا