11 جون 2008

کشاورز آمریکایی و کمکهای غذایی ایالات متحده

نوشته بروس اودسی[1]

در حالی که کنگره آمریکا لایحه کشاورزی 5 ساله ای را بررسی می کند دولت بوش بر تغییری پافشاری می کند تا رساندن کمکهای غذایی را از طریق فراهم کردن محصولات غذایی از بازارهای محلی ممکن سازد، نه اینکه صرفاً محصولات غذایی تولید شده در آمریکا را در دسترس قرار دهد.  مخالفت برای این تغییر بسیار قوی و نتیجه نامشخص است. 

بروس اودسی سردبیر نشريه الکترونيکی آمریکاست.

 تصمیمات دولت در مورد مصرف کمکهای غذایی محاسبه ای سیاسی را در بر می گیرند . بزرگترین برنامه کمک غذایی ایالات متحده " قانون عمومی 480 ، ماده 2" نامیده شده است . این برنامه از مدتها  قبل چنین ایجاب می کرد که همه کمکهای غذایی ارسالی ایالات متحده به کشورهای خارجی از محصولات غذایی تولید شده در ایالات آمریکا باشند.

در حال حاضر کنگره آمریکا در حال بررسی سیاست کشاورزی ایالات متحده برای 5 سال آینده است زیرا لایحه کشاورزی سال 2002 در آخر سپتامبر 2007 منقضی می شود . اینکه کنگره قسمت مربوط به سیاست کمکهای غذایی را تغییر خواهد داد یا نه ، نامشخص است.

یک لایحه کشاورزی که حدوداً هر5 سال توسط کنگره تصویب می شود ، سیاست کشاوزی ایالات  متحده را تنظیم می کند ، این لایحه صرفاً کمکهای غذایی خارجی و داخلی را در بر نمی گیرد بلکه حمایت برای قیمتهای محصولات غذایی و درآمدهای کشاورزی ، دام ها ، حفاظت منابع طبیعی ، تحقیق و توسعه روستایی را نیز در بر می گیرد.

این واقعیت که کمکهای غذایی ایالات متحده به حمایت از کشاورزان امریکایی و منافع کسب و کار کشاورزی کمک می کنند ، در حمایت کنگره از این برنامه ها در طول سالها نقشی حیاتی داشته است.

دید گاههای متفاوت

 در میان چندین تغییر که دولت بوش انتظار دارد کنگره در لایحه کشاورزی سال 2007 ایجاد کند ، یکی انعطاف پذیری برای برنامه کمک غذایی ایالات متحده است.

دولت می خواهد که مسئولان تا 25 درصد هزینه هایی را که هر سال به برنامه کمکهای غذایی اختصاص داده شده است برای خرید محصولات غذایی در بازارهای محلی و ناحیه ای کشورهای در حال توسعه اختصاص دهند. در بعضی موقعیتهای اضطراری خرید در بازارهای محلی یا نزدیک به محل رساندن غذا به افراد نیازمند را تسریع می بخشند.

نسخه لایحه 2007 کشاورزی که توسط مجلس نمایندگان با اکثریت آراء 222  در مقابل 202 رای  در ژوئیه تصویب شد برنامه فعلی را بدون تغییر گذاشت . اعضای مجلس در طی مباحثه ای که همه اعضا در آن شرکت داشتند ، موضوع را مطرح نکردند.

کالین پیترسون[2] ، رئیس جلسه دموکرات کمیته کشاورزی  مجلس نمایندگان گفت : " آنها هنوز بر این عقیده اند که ما باید پول مالیاتمان را صرف تهیه محصولات آمریکایی برای آنها بکنیم . دفتر فدراسیون کشاورزی آمریکا مخالف خرید محلی و ناحیه ای غذایی اضطراری است . کریس کارزا[3] ، مدیر روابط  عمومی گروه با کنگره ، می گوید برنامه فعلی فرستادن محصولات غذایی تولید ایالات متحده تا کنون خوب کارکرده است.

کارزا گفت : " مقادیر زیادی از محصولاتی که خریداری خواهد شد به طور مشخص از کشورهایی می آید که برای خود نیز همیشه غذای کافی را ندارند و بنابراین این کار می تواند منجر به افزایش قیمت غذاها در آن کشورها شود."

با این حال نتیجه نهایی هنوز نامشخص است. برای تبدیل شدن به قانون ، یک نسخه نهایی از لایحه کشاورزی سال 2007 باید از مجلس نمایندگان  و مجلس سنا بگذرد و توسط رئیس جمهوری امضا شود. و مجلس سنا هنوز بررسی لایحه را آغاز نکرده است- در واقع  به نظر می آید که تصویب نهایی لایحه کشاورزی سال 2007 تا ماه ها پس از انقضای لایحه کشاورزی سال 2002 انجام نخواهد شد.

اگر مجلس سنا لایحه ای متفاوت از مجلس نمایندگان تصویب کند ، مجلس نمایندگان و مجلس سنا ملزم خواهند بود نسخه های متفاوت خود را تطبیق دهند. به احتمال زیاد یک کنفرانس مشترک مجلس نمایندگان و مجلس سنا برای شکل دادن لایحه ای تلفیقی از رای های نهایی مجلس نمایندگان و مجلس سنا تشکیل خواهد شد.

سنا تور تام هارکین[4] ، رئیس دموکراتیک کمیته کشاورزی ، تغذیه و جنگل داری سنا به تشکیل یک برنامه کوچک آزمایشی برای تدارک محلی ، شاید حدود 25 میلیون در سال به مدت 4 سال ابراز علاقه کرده است :" هدف این است که به ما کمک شود سریعتر به موقعیتهای اضطراری حاد انسانی پاسخ گوییم ."

دیدگاه دولت

مارک کینوم[5] ، معاون  وزیر کشاورزی موافق است که از محصولات محلی فقط  برای مواقع ضروری استفاده شود. کینوم گفت :" در اینجا فرق مساله بر سر نجات دادن جان انسانها ست ." او گفت حتی در مواقع اضطراری هر جا و در هر زمان که هیچ غذایی در محل یا ناحیه ای برای خرید در دسترس نیست، ایالات متحده غذای تولید شده در آمریکا را خواهد فرستاد.

بنابر گفته کینوم اکثر کمکهای غذایی ایالات متحده غلات و دانه های روغنی را در بر می گیرد . تولید سالانه این محصولات در ایالات متحده حدود 200 میلیون تن در  سال می شود. اعانات کمکهای غذایی سالانه مجموعاً کمتر از 3 میلیون تن می شوند و دولت صرفاً پیشنهاد می کند که به جای حدود 25 درصد کمکها غذاهای تولید شده محلی فراهم کنیم .

بعضی از سازمانهای غیر دولتی ایالات متحده  (NGO ها )  که کمکهای غذایی را در سراسر دنیا توزیع می کنند از طرح تدارک محلی حمایت می کنند ولی بعضی دیگر از آن حمایت نمی کنند.

همچنین ایالات متحده در مذاکراتش با سازمان تجارت جهانی (WTO)[6] که مدتها پشت گوش انداخته شده، تحت فشار است که تغییری ایجاد کند. کینوم گفت :" ایالات متحده از هر گونه توافقی که اجازه دهد WTO دیکته کند چه مقدار یا درصدی از کمکهای غذایی باید به صورت پول نقد یا محصولات باشد ، اجتناب می کند.

از چاپ سپتامبر 2007  نشريه الکترونيکی آمریکا