26 آگوست 2008

پژوهش هفته

ذات الریه سبب اکثر مرگ و میرها در اپیدمی آنفولانزای 1918 شده بود.

آغاز متن

19 اوت 2008

موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی

نویسنده: آن اوپلینگر

ذات الریه باکتریایی سبب اکثر مرگ و میر ها در اپیدمی آنفولانزای 1918 شد.

اقداماتی برای برنامه ریزی درجهت مقابله با اپیدمی های آینده

طبق گزارش پژوهشگران موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی (NIAID)(1) ،بخشی از موسسه های ملی سلامتی ، علت اکثر مرگ ها در طول اپیدمی همه گیر 1918 تا 1919 در عمل فقط ویروس آنفولانزا نبوده است. بلکه اکثر قربانیان در اثر ذات الریه باکتریایی به دنبال عفونت ویروس آنفولانزا جان سپردند. علت ذات الریه این بود که باکتری هایی که معمولاً در بینی و گلو هستند، به دلیل آنکه این ویروس سلول های حائل نایژه ها و شش ها را از بین برد، باکتری ها از طریق راه باز شده به شش ها رسیدند.

نویسندگان موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی، که مقاله شان اکنون در نسخه اول اکتبر روزنامه بیماری های عفونی  بر روی اینترنت موجود است ، گفتند یک اپیدمی آنفولانزا در آینده ممکن است به گونه ای مشابه پدیدار شود. بنابراین این نویسندگان نتیجه می گیرند که آماده سازی های جامع برای اپیدمی های جهانی باید نه تنها تلاش  برای تولید واکسن های جدید یا بهبود یافته آنفولانزا و داروهای ضد ویروسی را دربر بگیرد، بلکه اقدامات لازم برای ذخیره کردن آنتی بیوتیک ها و واکسن های باکتریایی را نیز شامل شود.

مقاله نویسندگان موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی از رشته های آسیب شناسی و تاریخ پزشکی شواهدی تکمیلی برای حمایت از این نتیجه گیری ارائه می دهد. دکتر آنتونی س. فاوسی، یکی از این نویسندگان و مدیر موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی می گوید: "شواهدی که ما از بررسی های تاریخی و مدرن اپیدمی جهانی آنفولانزای 1918 به دست آوردیم، نشان می دهند که آسیب ویروسی و به دنبال آن ذات الریه ای باکتریایی منجر به اکثر مرگ ها شد. در واقع ویروس آنفولانزا اولین ضربه را زد ولی باکتری ها ضربه نهایی را وارد کردند."

دکتر جفری تاوبنبرگر، آسیب شناس و یکی از نویسندگان موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی نمونه های بافت شش های 58 سرباز را که در پایگاه های نظامی متعدد ایالات متحده در سال های 1918 و 1919 در اثر آنفولانزا مردند بررسی کرد. این نمونه ها که در قطعات پارافین حفظ شده بودند، برش داده شده و رنگ آمیزی  شدند تا بتوان آنها را با میکروسکوپ ارزیابی کرد. به گفته دکتر تاوبنبرگر، بررسی آنها طیفی ازآسیب بافتی "از تغییرات مشخصه ذات الریه ای ویروسی اولیه گرفته تا شواهد ترمیم بافتی و شواهد ذات الریه ای ثانویه باکتریایی شدید و وخیم" را نشان داد." او می افزاید در اکثر موارد به نظر می آمد بیماری غالب در هنگام مرگ ذات الریه ای باکتریایی بوده است. همچنین شواهد نشان می داد که ویروس ذات الریه، سلول های کناره نایژه ها را از بین برده بود. منجمله سلول هایی با بیرون زدگی های مو مانند یا سلول های مژه دار. از دست دادن این سلول ها سبب شده بود که سلول ها در سراسر دستگاه تنفسی منجمله سلول هایی در اعماق شش ها نسبت به حملات باکتری های که از بینی و گلو به قسمت پایین راه ایجاد شده می رفت، آسیب پذیر باشند.

دکتر تاوبنبرگر و دکتر دیوید مورنز، یکی دیگر از نویسندگان موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی، در تلاش برای یافتن همه انتشارات علمی که درباره آسیب شناسی و باکتریلوژی اپیدمی جهانی آنفولانزا در سال های 1919- 1918 بودند ، منابع کتاب نگاری را برای مقاله خود در این زمینه به هر زبانی جستجو کردند. آنها همچنین روزنامه های علمی و پزشکی چاپ شده به زبان های انگلیسی، فرانسه و آلمانی را مطالعه کردند و همه مقالاتی را که در مورد کالبد شکافی های انجام شده بر روی قربانیان آنفولانزا گزارش می دادند یافتند. این پژوهشگران از انبوهی بیش از 2,000 مقاله که بین سال های 1919 و 1929 چاپ شده بود،  118 سلسله گزارش مهم کالبد شناسی را شناسایی کردند. در مجموع سلسله کالبد شکافی هایی گزارش شده ، نمایانگر 8,398 کالبد شکافی منفرد بود که در 15 کشور انجام شده بود.

دکتر مورنز می گوید گزارشات چاپ شده "در اکثر موارد آنفولانزا به وضوح و به طور مداوم نشان دهنده ذات الریه با کترییایی ثانویه ناشی از باکتری ها در قسمت بالای دستگاه تنفسی بودند." او می افزاید، آسیب شناسان آن زمان تقریباً اتفاق نظر داشتند که ویروس آنفولانزا که در آن هنگام شناسایی نشده بود مستقیماً سبب مرگ و میرها نبود، بلکه آنها را نتیجه ذات الریه ثانویه شدید در اثر باکتری های متعدد می دانستند. کارشناسان در آن هنگام بر این باور بودند که اگر عفونت های ثانویه باکتریایی حذف می شدند، ممکن بود بسیاری از بیماران نجات یابند. دکتر مورنز می گوید البته در دسترس بودن آنتی بیوتیک ها طی دیگر اپیدمی های آنفولانزا در قرن بیستم بخصوص اپیدمی های سال های 1957 و 1968 احتمالاً عامل مهمی در شمار کمتر مرگ و میرها در سراسر دوران آن اپیدمی ها بوده است.

نویسندگان مقاله تصدیق می کنند که علت و زمان وقوع اپیدمی آنفولانزای بعدی را نمی توان با اطمینان پیش بینی کرد و کشندگی ویروس آنفولانزای اپیدمی نیز نمی تواند از حد معینی فراتر رود. اگر چه نویسندگان مقاله می گویند ممکن است در سال 1918 روند مشابهی از آسیب ویروسی و تهاجم باکتری ها بعد از آن ظاهرشده باشد. آنها می نویسند آماده سازی برای تشخیص، درمان و جلوگیری از ذات الریه باکتریایی باید در میان اولویت های اولیه در برنامه ریزی های اپیدمی های جهانی آنفولانزا باشد . دکتر فاوسی می گوید: "ما خوشحال هستیم که برنامه ریزان مقابله با اپیدمی هم اکنون بعضی از این اقدامات را مدنظر قرار داده و به کار می برند."

اطلاعات بیشتر  درباره اپیدمی آنفولانزا و آنفولانزای مرغی در تارنمای دولتی ایالات متحده در دسترس است.

http://www.pandemicflu.gov/

موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی  از تحقیقات و پژوهش درباره علل بیماری های عفونی و متاثر از مصونیت و توسعه راه های بهتر برای جلوگیری، تشخیص و درمان این بیماری ها،  توسط موسسات ملی بهداشت در ایالات متحده و در سراسر دنیا حمایت می کند. انتشارات جدید ، حقیقتنامه ها و دیگر مسائل مربوط به موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی در تارنمای این موسسه دردسترس است.

http://www.niaid.nih.gov

موسسات ملی بهداشت (NIH)(2)، سازمان تحقیقات پزشکی کشور ، 27 موسسه و مرکز را در برمی گیرد و بخشی  از وزارت خدمات انسانی و بهداشت ایالات متحده است. این سازمان ، سازمان فدرال اصلی برای انجام و حمایت از تحقیقات پزشکی پایه، کلینیکی و ترجمه ای است و درباره علل، درمان ها و مداوای بیماری های متداول و کمیاب تحقیق می کند.

برای اطلاعات بیشتر درباره موسسات ملی بهداشت و برنامه های آن به تارنمای این سازمان مراجعه کنید.

www.nih.gov

منبع : دکتر مورنز و دیگران. نقش غالب ذات الریه با کتریایی به عنوان مسبب مرگ اپیدمی آنفولانزا: پیش بینی های لازم برای آمادگی مقابله با اپیدمی عالم گیر آنفولانزا . روزنامه بیماری های عفونی: DOI: 10.1086/591708 (2008). .

1.         National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID)

2.         National Institutes of Health (NIH)

پايان متن