11 آگوست 2008

مقالۀ پژوهشی هفته

تزریق ویتامین ث موجب کندی رشد تومور های سرطانی می شود

4 اوت 2008

مؤسسۀ ملی بیماری قند و بیماری های گوارشی و کلیوی

آغاز متن

تزریق ویتامین ث رشد تومور در موش ها را با کندی مواجه می کند

پژوهشگران مؤسسات ملی بهداشت(NIH) ،  در شمارۀ 5 اوت 2008 نشریۀ پیشرفت های آکادمی ملی علوم گزارش می دهند که تزریق دوز بالای ویتامین ث که به آن اسید اسکوربیت یا اسید اسکوربیک هم گفته می شود، به میزان 50 درصد موجب کاهش وزن و کاهش رشد تومور های سرطانی در مغز، تخمدان،  و لوزالمعدۀ موش ها می شود. پژوهشگران این امر را به دلیل تأثیر ضد سرطان اسکوربیت بر هیدروژن پروکسید، مایع خارج سلولی که تومور را احاطه می کند، می دانند. و سلول های سالم دست نخورده باقی می مانند.

فیزیولوژی طبیعی معمولا ً مقدار اسکوربیتی که از راه دهان جذب بدن می شود را کنترل می کند. دکتر مارک لوین، مؤلف اصلی این گزارش و رییس بخش تغذیۀ مولکولی و بالینی مؤسسۀ ملی بیماری های قند و گوارش و بیماری های کلیوی (NIDDK) وابسته به NIH می گوید، وقتی غذا هایی می خورید  که حاوی بیش از 200 میلی گرم ویتامین ث در روز باشد – مثلا ً دو پرتقال و یک وعده بروکولی – بدن انسان خود به خود از افزایش میزان اسکوربیت از حد عادی جلوگیری می کند. برای اجتناب از این کنترل طبیعی، دانشمندان NIH اسکوربیت را درون رگ یا حفرۀ شکمی موش های مبتلا به تومور های بزرگ سرطان مغز و تخمدان و لوزالمعده تزریق کردند. آن ها از این طریق می توانستند مقادیر بالایی از اسکوربیت، یعنی تا 4 گرم برای هر کیلوگرم از وزن را روزانه وارد سیستم بدن نمایند. لوین گفت، با این دوز های بالای تزریق شده ما امیدواریم فعالیت هایی را مشاهده کنیم که مانند معالجه با دارو، در درمان سرطان مؤثر باشد.

ویتامین ث نقش حساسی در سلامت انسان دارد، و کمبود طولانی مدت آن منجر به بیماری  اسکوروی ( کمیود ویتامین ث)  و متعاقبا ً مرگ می شود. بعضی از پروتیین ها که به آن ها آنزیم گفته می شود، دارای کاربرد های شیمیایی بسیار حیاتی هستند و برای کار خود به ویتامین ث نیاز دارند. ویتامین ث به عنوان آنتی اکسیدان نیز عمل کرده و سلول های بدن را از آثار مخرب رادیکال های آزاد حفظ می کند. با همۀ این احوال، پژوهشگران NIH این احتمال را نیز مورد آزمایش قرار دادند که در صورت وارد شدن اسکوربیت در بدن به میزان بالا ، مکن است فعالیت آنتی اکسیدان خود را از دست داده و تبدیل به پرواکسیدان گردد.

پرواکسیدان موجب تولید رادیکال های آزاد و هیدروژن پروکسید می شود که طبق فرضیۀ دانشمندان ممکن است سلول های تومور را از بین ببرد. پژوهشگران در آزمایشات آزمایشگاهی بر روی 43 سلول سرطانی و 5 سلول سالم دریافتند که در 75 درصد از موارد، غلظت بالای اسکوربیت دارای اثرات ضد سرطانی است و در عین حال به سلول های سالم  نیز لطمه نمی زند. این پژوهشگران در گزارش خود نشان دادند که معالجه با دوز های بالای ویتامیت ث در انسان نیز می تواند عملی گردد.

این گروه، تزریق اسکوربیت را در موش های فاقد مصونیت و مستعد به ابتلا به تومور های مغز، تخم دان و لوزالمعده که دارای رشد سریع بودند، آزمایش کردند؛ این تزریقات موجب کاهش رشد تومور و کاهش وزن آن به میزان 41 تا 53 درصد گردید. در 30 در صد از موارد وجود تومور سرطان مغز که رشد سریعی دارد، سرطان به ارگان های دیگر سرایت کرده بود، اما در حیواناتی که  به آنها  اسکوربیت  تزریق شده بود اثری از پخش شدن سرطان و سرایت آن به دیگر اندام ها مشاهده نمی شد. پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که این اطلاعات ما قبل بالینی، تأمین کنندۀ مبنایی برای پیشبرد اهداف دارویی با اسکوربیت ومعالجۀ سرطان در انسان است.

علاقه به  ویتامین ث به عنوان یک  راه احتمالی معالجۀ سرطان، 30 سال پیش، هنگامی که در یک سلسله موارد، مفید بودن آن به اثبات رسید، مطرح گردیده بود. در سال های 1979 و 1985، در دو مورد آزمایشات بالینی با دارو هاب کاذب حاوی دوز بالای ویتامین ث و افرادی که هویتشان برای پزشکان آشکار نبود، پژوهشگران دیگر اظهار داشتند که دریافت دوز های بالای ویتامین ث از طریق دهان، تأثیری بر بیماران سرطانی نداشته است .

مشاهدات متعددی موجب شد که پژوهشگران NIH  دوباره به بررسی اسکوربیت  به عنوان درمانی برای سرطان بپردازند. لوین اظهار داشت، مطالعات بالینی و دارویی- سینتیک در 12 سال اخیر، نشان داده اند که میزان اسکوربیت جذب شده از راه دهان در پلاسما و نسوج، میزانی بسیار کنترل شده است. در آزمایشات بالینی اسکوربیت از طریق دهان و تزریق به بدن وارده شده بود، اما در آزمایشات عادی اسکوربیت صرفا ً از طریق دهان وارد گردیده بود. در آن زمان، هنور متوجه نشده بودند که تنها اسکوربیت تزریقی است که می تواند با غلظت بالای خود، اثرات ضد تومور داشته باشد. او همین طور اشاره کرد که آزمایشات بالینی تازه ای در مورد اسکوربیت به عنوان معالجه برای سرطان در مرحلۀ برنامه ریزی قرار دارد.

اطلاعات مربوط به مطالعات قبل تر لوین در مورد خواص و جذب ویتامین ث در رژیم غذایی، در سال 2000، و از سوی مؤسسۀ پزشکی، در توصیه هایی برای استفاده از ویتامین ها، استفاده شده بود. در تحقیقات فعلی، لوین ریاست یک گروه از محققان NIDDK و انستیتو ملی سرطان (NCI)  را که هر دو وابسته به NIH  هستند، وهمین طور گروهی از محققان دانشگاه کانزاس، به عهده دارد.او گفت، تنها درمحیط مستعد و منحصر به فرد NIH است که محققان می توانند با دنبال کردن افکار و اندیشه های استثنایی خود، با نتایج بالقوه، به پژوهش های خود ادامه دهند و این محیط، به ما امکان دنبال کردن این تحقیقات را داد.

برای اطلاعات بیشتر پیرامون سرطان، لطفا ً از  تارنمای NCI در نشانی www.cancer.gov دیدن کنید یا با خدمات اطلاع رسانی NCI در مورد سرطان، با تلفن 1-800-4-CANCER (1800-422-6237) تماس بگیرید.

NIDDK  به پیشبرد پژوهش در بیماری قند و سایر بیماری های مربوط به غدد درون ریز و متابولیک؛ بیماری های گوارشی، تغذیه و چاقی مفرط؛ و کلیه، مجاری ادرار و بیماری های خونی پرداخته و از تحقیقات در این زمینه حمایت به عمل می آورد. این بیماری ها که دنیای پزشکی را به خود اختصاص داده و مردمانی از هر سن وسال و گروه قومی را مبتلا می کنند، از شایع ترین، جدی ترین و توان فرسا ترین عوارض شایع در میان مردم آمریکا هستند. برای اطلاعات بشتر دربارۀ NIDDK و برنامه های آن مراجعه کنید به:

www.niddk.nik.gov

مؤسسات ملی بهداشت (NIH) – آژانس ملی پژوهش های پزشکی – شامل 27 مؤسسه و مرکز بوده و بخشی از وزارت بهداشت وخدمات انسانی محسوب می گردد. این، اولین آژانس فدرال در زمینۀ اجرای تحقیقات پزشکی پایه و بالینی و حمایت از این گونه پژوهش هاست و به تحقیق پیرامون علل، معالجه، و درمان بیماری های عادی و بیماری های خاص می پردازد. برای اطلاعات بیشتر دربارۀ NIH و برنامه های آن مراجعه کنید به:

http://www.nih.gov

پايان متن