11 آوريل 2008

راشل اسدوریس، شرکت کننده در مسابقات سورتمه رانی

ریچل سدوریس و تیم سگهای سورتمه کشش در مسابقات مقدماتی سال 2004 رقابت می کنند.(© AP Images)

چاندلی مک دانلد

یک زن بیست ساله، از ایالت ا ورگان، اولین شرکت کننده نابینا در مسابقات سورتمه رانی سال 2006  شد.

تصور این واقعا ً مشکل است. فکرش را بکنید که به خود دل و جرأت بدهید و در سرمای زیر 52 درجه فارنهایت (46,7 درجه سانتیگراد)، طی یک دوره 12 روزه با باد شدیدی که آرام نمی گیرد، بیش از 1,110 مایل (1,776 کیلومتر) در بیابان های آلاسکا مسابقه بدهید. سورتمه رانی رقابتی و هدایت یک سورتمه با 12 تا 17 سگ سورتمه کش در مسابقات سورتمه رانی ایدیتارود تریل ، یعنی به تحقق پیوستن رویای همیشگی راشل اسدوریس، حتی اگر رسما ً از تولد نابینا بوده باشد. این زن بیست ساله اهل اورگان، اولین نابینایی است که در این مسابقات سورتمه رانی شرکت کرد. اسدوریس و راهنمایش، تیم اوسمار، مقام های پنجاه و ششم و پنجاه و هفتم را در این مسابقه آلاسکایی در سال 2006 به دست آوردند. اوسمار که یک نظامی سابق اهل ایدیتارود است، گروه سگ هایش را، مثل این که چشم های اسدوریس باشند ،  جلو تر از او هدایت کرد تا او با شرایط مسیر مسابقه آشنا شود. آن ها با گیرنده و فرستنده دو سویه با هم ارتباط داشتند.

به آیدیتارود، گاهی "آخرین مسابقه بزرگ دنیا" می گویند. از سال شروع این مسابقات در سال 1973، هرساله این مسابقات در اولین تعطیلات آخر هفته در ماه مارس ، در آنکرج آلاسکا آغاز می شوند. هر تیم که متشکل از سگ ها و سورتمه ران است ، مسافت میان آلاسکا تا نوم را در مدت 9 تا 17 روز طی می کند.اسدوریس و اوسمار، این مسابقه را در 12 روز و 11 ساعت و 42 دقیقه به پایان رساندند. به انجام رساندن این مسابقه در سال 2006 ، برای راشل بسیار مسرت بخش بود، چون او در سال قبل بعد از طی نیمی از مسیر مسابقه مجبور شد، به علت بیمار شدن تعدادی از سگ هایش، از مسابقه کناره گیری کند.

راشل دچار یک ناراحتی چشمی نادر ، به نام کور رنگی مادر زادی، است. او کور رنگ است و شرایطی دارد که چشم های او را به شدت نسبت به نور حساس می کند. این یک بیماری موروثی است که از هر 33,000 نفر، یک نفر در آمریکا دچار آن می شود. و شدت و ضعف آن در طول زندگی شخص، معمولا ً تغییری نمی یابد. نوع این بیماری در نقاط مختلف جهان، متفاوت است. بسیاری از افراد کور رنگ، با کمک عینک دودی می توانند به زندگی معمولی خود ادامه دهند، حال آن که بعضی دیگر از عصا یا سگ راهنما استفاده می کنند و  رسما ًنابینا محسوب می شوند.

با این که بینایی او ضعیف است، اسدوریس اجازه نداده این موضوع سد راه مبارزه طلبی او شود. او که از سه سالگی سورتمه رانی می کرد، می گوید " از وقتی هشت ساله بودم، آرزو داشتم در مسابقه ایدیتارود شرکت کنم، چون معتبر ترین و بزرگترین مسابقه سورتمه رانی با سگ است." او زمانی که در اورگان  تحصیل می کرد، کاپیتان تیم دو و میدانی صحرایی دبیرستان خود بود. او که از طرف بنیاد ورزش زنان در شهر نیویورک، به عنوان یکی از بهترین ورزشکاران زن شناخته شده بود، افتخار حمل مشعل  بازی های زمستانی المپیک سال 2002 در شهر سالت لیک را به دست آورد. در حال حاضر، اسدوریس هم در مسابقات شرکت می کند و هم مسئول گشت های همراه با سورتمه است.