11 آوريل 2008
آموزش به کودکان معلول
از مشکلات برقراری ارتباط و دشواری های حرکتی گرفته، تا مشکلات درکی و احساسی، طیف وسیعی از معلولیت ها، کودکان را نیز مانند بزرگسالان آزار می دهد. مدارس دولتی آمریکا می بایست به کودکان نیازمند رسیدگی کرده و به آن ها کمک کنند تا از تمام توانمندی خود استفاده نمایند. برنامه هایی که به مربیان و والدین کمک می کند تا بتوانند احتیاجات این کودکان را برآورده سازند، از دیرباز وجود داشته، اما در 30 ساله اخیر، این برنامه ها توسعه بیشتری یافته است.
در سال 1975، پرزیدنت فورد قانونی را به امضا رساند که بعداًً تبدیل به قانون تحصیل افراد دارای معلولیت (IDEA)(7) شد. این قانون دسترسی کودکان معلول را به تحصیلات رایگان تضمین می کرد. قبل از تصویب این قانون، فقط 20 در صد از کودکان معلول به مدرسه می رفتند. تا سال 2003، تعداد دانش آموزان معلول که موفق به اتمام دبیرستان می شدند، 17 در صد افزایش پیدا کرد، ومیزان شرکت آن ها درمقاطع تحصیلات عالی به دو برابر رسید.
با این که IDEA متضمن تحصیلات همه کودکان شده بود، قانون به نتیجه تحصیلی کاری نداشت، که گاهی منجر به آن چیزی می شد که پرزیدنت بوش آن را " تمسخر توقعات پایین" می خواند. قانون "هیچ کودکی نباید عقب بماند "(NCLB) (8) مصوبه دولت او، مبنی بر واداشتن کودکان سراسر کشور، تا سال 2014، به فراگیری خواندن و ریاضیات در حد رضایت بخش بود، اما برنامه ای برای گنجاندن کودکان معلول در این طرح وجود نداشت. اداره تحصیلات ویژه و خدمات توان بخشی وزارت آموزش، با همکاری مدارس سراسر کشور شروع به فعالیت نمود تا این نقص را جبران کند. مدارس منطقه ای تیگارد-توالاتین، در ایالت اورگان و مدارس دولتی مینیاپولیس در مینه سوتا، به عنوان مثال، در یک سلسله برنامه های آزمایشی شرکت کردند که بر نتایج تحصیلی، دخالت به موقع و دیگر موارد تأکید داشت.
در سال 2006، وزارت آموزش دستور العمل های تازه ای برای IDEA صادر کرد، و به شرایط کودکان محتاج به کمک یک شرط دیگر را هم اضافه کرد و آن شرط نتایج تحصیلی بود و یک مجموعه ابزار برای آموزش و یاری کودکان معلول تهیه نمود تا مدارس، مربی ها، و والدین را در تحقق تدابیر جدید کمک کند.
از اصول این دستور العمل جدید، آزادی در به کار بردن منابع مادی است برای شناخت زود و به موقع دانش آموزانی که به کمک نیاز دارند و تأمین این کمک برای آنان؛ و این که مربیان این دسته از دانش آموزان باید از صلاحیت بالا، نه فقط در طرز تدریس به این کودکان بلکه در موادی که تدریس می شود ؛ کاهش کاغذ بازی در مدارس؛ و تقویت مشارکت والدین در تحصیلات فرزندانشان برخوردار باشند.
در تابستان سال 2006، مارگرت اسپلینگ، وزیر آموزش، از این دستور العمل ها استقبال کرده، گفت: " قوانین هیچ کودکی نباید عقب بماند و تحصیلات افراد معلول، نیاز های دانش آموزان معلول را در اولویت امور قرار داده اند. ما اکنون اقدامات خود را برای کمک به این کودکان کاملا ً متمرکز کرده ایم."
