01 می 2009
بیانیۀ پرزیدنت اوباما در گرامیداشت روز جهانی آزادی مطبوعات
آغاز متن
کاخ سفید
دفتر وزیر مطبوعات
اول مه 2009
بیانیۀ پرزیدنت اوباما در گرامیداشت روز جهانی آزادی مطبوعات
روز جهانی آزادی مطبوعات برای یاد آوری اهمیت حیاتی این آزادی اساسی به ما، هر سال در 3 مه برگزار می شود. این روزی است که ما در آن ضمن به صدا در آوردن آژیر خطر دربارۀ شمار روزافزون روزنامه نگارانی که در کوشش خود برای آگاه ساختن مردم از اخبار روزانه با مرگ یا زندان خاموش می شوند، نقش گریزناپذیری را که روزنامه نگاران در افشای سوء استفاده از قدرت ایفا می کنند، گرامی می داریم.
هرچند که گرامیداشت روز جهانی آزادی مطبوعات از سال 1993 آغاز شده است، این امردر جامعۀ بین المللی دارای ریشه های عمیقی است. در 1948، در حالی که مردم سراسر جهان وحشتهای ناشی از جنگ دوم جهانی را پشت سر می گذاشتند، کشورها گنجانیدن این اصل اساسی را که هرکس "از حق آزادی عقیده وبیان برخوردار است، این حق آزادی داشتن عقیده را بدون هرگونه مداخله و انتقال افکار و اطلاعات را از طریق هر رسانه ای صرفنظر از مرزها شامل می شود"، در اعلامیۀ جهانی حقوق بشر اقدامی مناسب تشخیص دادند.
با آنکه جهان اهمیت انکار ناپذیر و کانونی آزادی مطبوعات را به رسمیت می شناسد، روزنامه نگاران خود را به گونه ای مکرر در مهلکه می یابند. از هنگام برگزاری این روز در 16 سال پیش، 692 روزنامه نگار کشته شده اند. تنها یک سوم از این تعداد با مخاطرات ناشی ازپوشش جنگ در ارتباط بوده است؛ اکثریت قربانیان روزنامه نگاران محلی بوده اند که پیرامون مباحثی مانند جرم، فساد و امنیت ملی در کشورهای متبوع خود گزارش می داده اند. به این رقم مصیبت بار باید صدها تن دیگر را افزود که هر سال با ارعاب، سانسور و بازداشت خودسرانه – بدون داشتن گناهی غیر از عشق به حقیقت و اعتقاد سرسختانه به این که وجود یک جامعۀ آزاد منوط به شهروندان آگاه است- دست به گریبانند. در هرگوشه ای از دنیا: از آذربایجان تا زیمبابوه وبرمه گرفته تا اوزبکستان و کوبا و اریتره، می توان روزنامه نگارانی را در زندان و یا به طور فعالانه در معرض عملیات ایذایی یافت.
نمونه های بارز این واقعیت اضطراب انگیز چهره هایی مانند جی. اس تیساینایاگام از سری لانکا، یا شی تائو و هو جیا از چین هستند. ما همچنین بویژه به خاطر شهروندان خودمان: کسانی که در حال حاضر در خارج تحت بازداشت قراردارند: مانند رکسانا صابری در ایران و یورنا لی و لورا لینگ در کرۀ شمالی، بی اندازه نگرانیم.
امروز من نیز صدای خود را در پشتیبانی و ستایش از همۀ آن مردان و زنان شجاع مطبوعات که برای افشای حقیقت و ارتقاء مسؤولیت در سرتاسر گیتی می کوشند بلند می کنم. با چنین کاری من سخنان تاماس جفرسون را به شرح زیربه یاد می آورم. "از آنجا که عقیدۀ مردم تکیه گاه دولت راتشکیل می دهد، نخستین هدف باید رعایت آن باشد، و اگر مرا مجاز می کردند که تصمیم بگیریم آیا ما باید یک دولت بدون مطبوعات یا مطبوعات بدون دولت داشته باشیم، من یک لحظه هم درترجیح شق اخیر تردید به خود راه نمی دادم.
##
پايان متن
