We’ve gone social!
Follow us on our facebook pages and join the conversation.
26 مارچ 2009
افرادي كه بيشتر از همه تحت تأثير تغيير آب و هوا قرار گرفتهاند، از خطرها ناآگاهند
روزنامه نگاران درباره موانع آگاه كردن عموم مردم در كشورهاي در حال توسعه، بحث و گفتگو ميكنند.
واشنگتن- مسأله تغيير آب و هوا در مطبوعات غربي جايگاه خاصي يافته است اما در برخي از كشورهاي در حال توسعه اين موضوع به ندرت در عناوين خبرها ظاهر ميشود و شهروندان از خطرهايي كه به سبب تخريب محيط زيست با آنها می باشند، هنوز نسبتاً ناآگاهند.
اورن مورفي ، مدير منطقهاي آسياي جنوب شرقي در شبكه غيرانتفاعي اينترنيوز، گفت: "پوشش خبر مسأله تغيير آب و هوا در كشورهاي در حال توسعه يكي از مسائل بسيار حادّ براي خبرنگاران است و موضوعي است كه عمدتاً مورد غفلت واقع شده است."
" ما متوجه شکاف عظیمی که بين مردمي كه بيشتر احتمال دارد از تأثيرات تغيير آب و هوا صدمه ببينند و دسترسي آنها به اطلاعات، شكاف عظيمي وجود دارد شدهايم".
مورفي و روزنامه نگاران در چهارم مارس در واشنگتن در نشستي به ميزباني مركز دستياري بين المللي رسانهاي سخن گفتند؛ اين مركز، طرحي از سوي سازمان غيرانتفاعي بنياد اعانه ملي براي دموكراسي است.
براي بسياري از كشورهاي در حال توسعه، بهينه سازي وضعيت اقتصادي از طريق توسعه سريع ضرورتي برتر است اما مورفي اظهار داشت كه تغيير آب و هوا و تخريب محيط زيست ميتواند باعث شود كه سالها رشد اقتصادي يك كشور ضايع گردد- با بالا آمدن سطح آبها، كاهش منابع آب آشاميدني، فلج شدن صنايع شيلات و ساير بلاياي محيطي زیست.
وي گفت كه براي به چالش كشاندن دولتها در زمينه طرحهاي توسعه، به ويژه زماني كه منافع كوتاهمدت مالي بر هزينههاي بلند مدتتر ترجيح داده ميشوند، روزنامه نگاران محيطي زیست مورد نياز ميباشند.
اما مسائل محيطي زیست و تهديدهاي در حال ظهور ناشي از تغيير آب و هوا براي بسياري از روزنامه نگاران نسبتاً ناملموس باقي مانده است زيرا كسب دانش زمينهاي در موضوعات علمي دشوار است و اين نگاه گستردهوجود دارد كه محيط زيست در مقايسه با موضوعات سياسي يا تجاري به عنوان موضوع پرآوازهاي براي خبرنگاران قلمداد نميشود.
وي گفت: "ما دريافتهايم كه خبرنگاريِ محيطي زیست هنوز به عنوان حوزهاي از فعاليتهاي "عاشقان طبيعت " دانسته ميشود و واقعاً به عنوان مسألهاي كه در آينده تأثير عظيمي بر تمامي ابعاد كشور خواهد داشت نگريسته نميشود، يعني هم بر اقتصاد، هم بر سياست و در نتيجه نيز بر توسعه اجتماعي ".
اين سوءفهم همگانی نيز وجود دارد كه حفاظت از محيط زيست و توسعه اقتصادي "مانعة الجمع" ميباشند.
راب تيلور از مديران مركز بين المللي خبرنگاران اظهار داشت كه وقتي با رهبران سياسي و تجاري هند درباره انتشار فزاينده دي اكسيد كربن اين كشور گفتگو ميكند، هنديها هميشه به وي يادآوري ميكنند كه علاقهاي به بحث درباره اين مسأله ندارند زيرا سرانه انتشار دي اكسيد كربن آمريكا 20 تا 25 برابر بيشتر از هند است.
تيلور گفت :اما "هند و چين آنقدر سريع در حال رشد ميباشند كه آنچه كه هم اينك انجام ميدهند، اگر مسير رشدشان همينطور ادامه يابد، به تنهايي و بدون مشاركت آمريكا و اروپا براي ايجاد تغيير جدي آب و هوا كافي است".
وي افزود كه بسياري از خبرنگاران و سردبیران هم اكنون از سوي دولتهاي متبوعشان تحت فشار قرار گرفتهاند كه درباره رویکردهای تجاري خطرناك براي محيط زيست گزارش تهيه نكنند تا توسعهي اقتصادي حفظ شود.
استيو پارتنو ، روزنامه نگار آزاد سوداني كه در بين حاضران بود گفت كه در برخي از كشورها مسأله تغيير آب و هوا با تجارت و فساد به هم پيوسته است. وي گفت: "من نميفهمم چگونه مي توانيد اينها را از هم جدا كنيد، به ويژه در كشورهايي كه بسيار غيردموكراتيك هستند".
تأكيد بر هزينههاي بلند مدت تعيير آب و هوا
اينترنيوز در بين طرحهاي در حال انجام خود در حال حاضر روزنامه نگاران چين و آسياي مركزي و جنوبي را مورد توجه قرار داده تا به آنها نشان دهد كه آب شدن يخچالها در كوههاي هيماليا چگونه منابع آبي رودهاي بزرگي همچون ميكونگ، يانگ تسه و گانگ را كاهش خواهد داد كه اين امر "اثرات فاجعه باري براي كل اين منطقه" خواهد داشت.
مورفي گفت كه تا همين اواخر در چين " درباره اين مسأله در رسانه ملي سراسر منطقه و نواحي تحت تأثير، تقريباً هيچگونه بحثي نميشد".
وي افزود كه با اينحال چين "هم اينك در حال توجه به هزينه اقتصادي درست و واقعي غفلت از محيط زيست در دهه گذشته، كه به رشد دست يافتهاند، ميباشد" و مقامات چيني به پايداري محيط زيست بيشتر علاقمند شدهاند "بطوريكه هزينههاي لجام گسيخته مربوط به مراقبتهاي بهداشتي و آلودگي و پاك كردن تمامي آن آلودگيها را ندارند".
جان ساير ، مدير اجرايي مركز گزارش بحران پوليتسر ، اظهار داشت كه يكي از چالشهاي روزنامه نگاران براي پوشش دادن تغيير آب و هوا و ديگر مسائل بحراني اين است كه روي مرز بين گزارش دادن عيني و واقعي وضعيت موجود و راهبري آنهايي كه مشتاق به اقدام عملي شدهاند قدم بردارند.
وي پرسيد كه " اگر ميخواهيد دست به اقدام بزنيد يا درباره اين موضوع ، بحث و گفتگو كنيد كه اقداماتي كه ميتوانيد بدون قضاوت ما درباره آنها انجام بدهيد، چه هستند، فرصتها يا اطلاعات مربوط به جاهايي را كه ميتوانيد برويد، چگونه با آن برنامه كاري يكپارچه و همسو ميسازيد؟
ساير به روزنامه نگاران پيشنهاد كرد كه تلاش كنند گزارشهايشان را طوري شكل دهند كه مخاطبان خود را درگير كار نمايند و آنها را آموزش دهند و "مجال بيشتري را براي قبل و بعد گفتگو" مهيّا نمايند.
