29 جون 2009

روزنامه بومیان با مشعل حقیقت در مبارزه پیروز می شود

آغاز متن

نوشته تیم گیاگو 

تیم گیاگو  روزنامه نگار و سردبیر از اوگلالا لاکوتا  در سال 1981 روزنامه لاکوتا تایمز  را در منطقه حفاظت شده پاین ریج  در داکوتای جنوبی بنیاد نهاد. این روزنامه که بعدها به کشور امروزین سرخ پوستان  تغییر نام داد و به بزرگترین روزنامه مستقل سرخ پوستان در کشور تبدیل شد. گیاگو، تعداد بی شماری از روزنامه نگاران سرخ پوست آمریکا را آموزش داد و هدایت نمود. وی به عنوان روزنامه نگار برنده جایزه، بنیان گذار و اولین رئیس انجمن روزنامه نگاران بومی آمریکا  شد و در هر دو زمینه روزنامه چاپی و رسانه ها سخن پراکنی کار کرده است، و نویسنده چندین کتاب و سرمقاله نویس روزنامه هفتگی سراسری تحت عنوان "یادداشت هایی در باره کشور سرخ پوستان ،" است. گیاگو، در سایت اینترنتی خود به نام هافینگتن  نوشت، پس از بازنشستگی، در آوریل 2009 شروع به انتشار مجله هفتگی نیتیو سان نیوز  کرد تا "به مسیر سنتی انتشار اخبار برای کشور سرخ پوستان" به صورت چاپی و نه اینترنتی باز گردد"    

29 سال قبل در 1980، هیچ رونامه هفتگی مستقل تحت مالکیت بومیان آمریکا در ایالات متحده وجود نداشت. من نمی دانم چه وقتی تصمیم گرفتم روزنامه هفتگی خود در منطقه حفاظت شده پاین ریچ را در بهار سال 1981 شروع کنم.

یک طرح اقتصادی؟ یعنی چه؟ تا هنگامی که به یک بانک در شهر مرزی راشویل  منطقه حفاظت شده ایالت نبراسکا رفتم، من نتوانستم این موضوع را درک کنم. نرخ بهره در آن زمان در حدود 20 در صد بود. در سال 1980 مرکز آمار ایالات متحده، شهرستان شانون کانتی ، در قلب منطقه حفاظت شده پاین ریچ را به عنوان "فقیرترین شهرستان در آمریکا" اعلام نمود.                      

در مواجه با تمام این نکات منفی، من شروع به انتشار مجله هفتگی کردم. من انتشار روزنامه را به علت ضرورت حیاتی آن شروع کردم. شایعه ها و دروغ ها رواج یافته بود، و من معتقد بودم که مردم سزاوار دانستن حقایق هستند. حقیقت مشعل من بود، و حقیقت چیزی است که شروع کوچک این روزنامه را با موفقیت همراه کرد. در دو سال، توزیع روزنامه تمامی 9 منطقه حفاظت شده در داخل مرزهای داکوتای جنوبی را در بر گرفت. تعداد روزنامه های توزیع شده از 3000 نسخه در ابتدا به تقریباً 12.000 نسخه در هفته پس از سه سال اول بالغ گشت.      

اسلحه در مقابل کلام 

در پی اشغال شهر وندد نی  در منطقه حفاظت شده (مبارزه مسلحانه 71 روزه ای در سال 1973 که درآن فعالین کنترل این شهررا در داکوتای جنوبی به دست گرفتند، و موجب جلب نظر قانون گذاران، جلب توجه عمومی و توجه به موضوع های مربوط به بومیان آمریکا شد). جناح ها با یک دیگر مبارزه کردند و این دورانی وحشتناک در تاریخ ما بود. کشتن دو مامور اف بی آی در اوگلالا در منطقه حفاظت شده پاین ریچ در 1978، شرایط را وخیم تر کرد. من تصمیم گرفتم در روزنامه خود، لاکوتا تایمز، با ادامه خشونت مقابله کنم و به نفی آن بپردازم. در سرمقاله های قوی خود به خسارت این خشونت ها برای آینده قبایل پرداخته شد. روزنامه به عمق اتفاقات خشونت بار پرداخت. حقیقت خشونت را مغلوب کرد. حملات به لاکوتا تایمز آغاز شد. در سه نوبت پنجره های دفتر با تیراندازی شکسته شد. دفتر روزنامه در سال 1981، درست قبل از کریستمس، با کوکتل مولوتف به آتش کشیده شد.

در شبی تیره و بارانی، هنگامی که روزنامه را در جای خود قرار دادم و در هوای بارانی بیرون آمدم و سوار ماشین خود شدم، شیشه جلوی ماشین من با یک گلوله خرد شد و از کنار سر من رد شد. به من تلفن هایی تهدید آمیزی شد که مرا، همسرم، و کودکانم را به مرگ تهدید می کرد. جو آمریکن هورس ، رئیس قبیله اوگلالا سیوکس ، پس از آن که ساختمان من با بمب به آتش کشیده شد تشکیل جلسه فوق العاده شورای قبایل را درخواست کرد. آمریکن هورس گفت: "از این لحظه به بعد هر حمله ای به لاکوتا تایمز به مثابه حمله به قبیله اوگالالا سیوکس خواهد بود،" و حملات خاتمه یافت.   

تنها سردبیر یک روزنامه در سرتاسر داکوتای جنوبی جرات صحبت کردن در باره حملات به من و روزنامه مرا داشت. نام وی جیم کریر  بود. وی مدیر اجرائی مجله راپید سیتی جورنال  بود. هر چند من نیز در این ایالت همکار روزنامه نگار و ناشر بودم وهر چند حمله به روزنامه من در صفحه اول روزنامه من چاپ شد، تمامی دیگر روزنامه های غیر سرخ پوستی این اتفاق را که برای یکی از همکاران آنان اتفاق افتاده بود، ندیده گرفتند. کریر کمی بعد به خاطر حمایت از من مورد حمله قرار گرفت.       

ما این شرایط بد طوفانی را داشتیم و این گونه حملات تنها ما را قوی تر کرد، اما بیش از آن، این شرایط مردم لاکوتا را به سمت حمایت از ما آورد. این موضوع برخی از نگرانی هایی را که در اوایل دهه 1980 برمنطقه حفاظت شده حاکم شده بود از بین برد. در اوایل مردم جرات نامه نوشتن به سردبیر را نداشتند، تا این که یک زن شجاع لاکوتا از بخش پیجوتا هاکا (ریشه دارو) ، زادگاه من، نامه ای در تقبیح خشونت به روزنامه نوشت. وی نوشت: "اگر تیم گیاگو، مردی از لاکوتا، که من او را از کودکی می شناسم، می تواند در مقابل این خشونت بایستد و با آن مبارزه کند. ما زنان (وینیان ) لاکوتا نیز باید همان کار را انجام دهیم.

قلم، قوی تر از شمشیر

بعد از نامه او، به نظر رسید که سیل بند گشوده شد و سیلِ نامه ها به روزنامه سرازیر گشت و در باره همه موضوع هایی که برای سال ها از مشکلات قبیله به شمار می رفت سخن گفتند. در پایان، مردم دارای مجمعی شدند که از طریق آن آنها توانستند عقاید خود را بیان کنند. 

در بیش از صد سال، هر روزنامه ای در داکوتای جنوبی این فرصت را داشته بود، و یا این که من باید بگویم که این تعهد را داشته بود که مسائل بومیان آمریکا، بزرگترین اقلیت در ایالت خود را منعکس کنند. آنها این کار را، همچون روزنامه کوچک من که این کار را با هزینه ای کم انجام داد و به زودی تبدیل به بزرگترین روزنامه هفتگی در تاریخ داکوتای شمالی شد، انجام ندادند. این روزنامه موفق شد زیرا جای خالی را پر کرد و توانست درها را بر روی م?دم بومی آمریکا بگشاید و بالاخره آنان را به سوی رسانه های قرن 20 هدایت کند.    

لاکوتا تایمز تبدیل به روزنامه ای شد که مواظب مردم سرخ پوست بود. هنگامی که ما با بی عدالتی مواجه شدیم، چه برای سرخ پوستان و چه برای سفیدها، ما با آن مقابله کردیم. ما در کنار هیئت تحریریه بر قانون گذاران ایالتی و فرماندار برای تصویب روز بومیان آمریکا به عنوان تعطیل قانونی در این ایالت فشار آوردیم و موفق شدیم. داکوتای جنوبی اولین ایالتی در اتحادیه بود که روز بومیان آمریکا را جشن گرفت و این امر اگر روزنامه لاکوتا تایمز، روزنامه کوچک مستقل متعلق به بومیان وجود نداشت، هرگز اتفاق نمی افتاد و به نظر نمی رسد بار دیگر رخ دهد.

ما در نبردهای بسیاری بدون استفاده از اسلحه پیروز شده ایم، و ما به شکلی فراموش نشدنی ثابت کردیم که "قلم بر شمشیر پیروز است."  

عقاید مطرح شده در این مقاله الزاماً منعکس کننده دیدگاه ها و یا سیاست های دولت ایالات متحده نیست.

پايان متن