18 جون 2008

نمایش رابطه متضاد دوستی - دشمنی بین FBI و مطبوعات

سازمانهای دولتی با رسانه های خبری همکاری و درگیری دارند.

استيون کافمن
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن – FBI   با استفاده از زراد خانه  تاکتیکهای خود مانند فاش کردن گرنیشی اخبار واقدامات  تلافی  جویانه در برابر پوشش مطبوعاتی منفی ، درجریان  صعود خود از یک سازمان نوپای مبارزه با جرم و جنایت به سازمان تحقیقاتی  اصلی دولت آمریکا،  رابطه ای از همکاری و درگیری را با رسانه های خبری شکل داده است.

موزه  جدید واشنگتن به نام" G-Men و ژورنالیست ها"  یا Newseum رابطه پیچیده میان سازمان های دولتی و مطبوعات را بررسی می کند. وابستگی دو جانبه برگرفته از نیاز دولت برای ارتقا فعالیتهایش با عموم و نیاز روزنامه نگاری برای ارائه اطلاعات جالب و بی طرفانه به خوانندگان خود است ولی عدم اعتماد دو جانبه ای که برگرفته از اهداف متناقض آنهاست همکاری پرتنشی را بین آن دو به وجود می آورد.

سوزان بنت  قائم مقام مدیر Newseum به America.gov گفت : تغییر و تحول در رابطه بین رسانه ها و EBI وجود داشته است . بعضی وقتها خیلی خوب با هم همکاری کرده اند و در اوقات دیگر رابطه بسیار مبارزه جویانه بوده است .

ادگار هوور  اولین رئیس FBI ، اداره آن را برای 48 سال بحرانی که در طی آنها وظایف FBI از جنگ بر ضد جرایم سازمان یافته در دهه 1930 به ماموریتهای ضد جاسوسی در طی جنگ جهانی  دوم و جنگ سرد و فعالیتهای جدال آمیز نظارت بر حقوق مدنی ایالات متحده و رهبران ضد جنگ در دهه 1960 و 1970 توسعه یافت ، بر عهده داشت.

بنت گفت : ادگار هووردر مانور دادن و دستکاری مطبوعات استاد بود . او عاشق این بود که داستانهایی را که دلخواه FBI بودند فاش کند، داستانهایی که به بهبود تصویر FBI در اذهان به عنوان مبارزان با جرم و جنایت در روزهای اولیه شکلگیری FBI کمک می کردند. او همچنین افرادی در رسانه ها را که داستانهایی می نوشتند که باب طبع او نبود، مجازات می کرد.

قضیه لیست 10 نفر اصلی تحت تعقیب معروف FBI در سال 1949در یک پرس و جوی رسانه ای هنگامی آغاز شد که  جیمز دنوان  ، گزارشگر خدمات خبری بین المللی (International News Service )، از یک سخنگوی اداره FBI پرسید " سر سخت ترین 10 نفری که دنبالشان هستید چه کسانی هستند؟ مقاله صفحه اول روزنامه واشنگتن دیلی نیوز که متعاقب آ ن چاپ شد، چنان سرو صدا کرد که اداره FBI هم اکنون نیز به طور مداوم لیست مهمترین افراد تحت تعقیب را به عنوان ابزاری برای کمک به دستگیری فراری ها در دسترس عموم قرار می دهد.

به هر حال هوور گزارشگرانی را که منتقد او و اداره اش بودند " شغال " خطاب می کرد. به گفته بنت چنانچه گزارشگری در دسته این شغالها قرار می گرفت ، معنایش "آن بود که به او اجازه دسترسی به مصاحبه ها داده نمی شد و یا در بعضی موارد عملاً از خود گزارشگرها بازجویی می شد- نامه های آنها خوانده می شد و تلفن هایشان کنترل می شد.

در این میان مورد ویلیام بیچر   گزارشگر نیویورک تایمز که در  آن دوران کار می کرد برجسته است ، او در مورد عملیات بمب گذاری مخفیانه  ایالات متحده  در کامبوج در طی زمامداری نیکسون در اوایل دهه 1970 نوشت . بیچر یادداشتی را که در سال 1970 به وسیله جان میچل دادستان کل امضا شده بود و اجازه کنترل تلفن او را می داد به نمایشگاه  Newseum تحویل داد.

پتی رول  یکی از مسئولان  پروژه  نمایش ، پست را که  از بیچر دریافت کرده بود به America.gov نشان داد.

برای اینکه مکالمه های تلفنی خانه و اداره مرا استراق سمع کنند، FBI مجبور بود که برای اولین بار کل مکالمات اداره روزنامه نیویورک تایمز در واشنگتن  را استراق سمع کند. این تنها راهی بود که می توانست مکالمات تلفنی مرا در اداره استراق سمع کند و این اقدام جسورانه ای بود که هوور تقاضا کرده  و میچل با آن موافقت کرده بود.

رهبران حقوق مدنی مانند مارتین لوترکینگ  و فعالان ضد جنگ مثل جان لنن  نیز هدف فعالیت های جاسوسی داخلی FBI قرار گرفتند.  ولی بنا برگفته بنت پس از آنکه روزنامه نگاران  این عملیات را به اطلاع عموم رساندند ، تاکتییکهای هوور ملایم تر شد.

دوراهی های اخلاقی یک مطبوعات آزاد مسئول

علاوه بر انتشار لیست مهمترین 10 نفر تحت تعقیب FBI ، رسانه های خبری و FBI راههای دیگری برای همکاری بر ضد جرم و جنایت نیز یافتند . موزه Newseum به ویژه  ربودن و قتل فرزند چارلز لیندبرک  ، هوانورد معروف را به  تصویر می کشند و اینکه چطور از آگهی های طبقه بندی شده در مطبوعات برای انتقال پیام بین گروگانگیرها و مجریان قانون استفاده می شود.

در آمریکا رسانه های خبری همچنان بر سر دوراهی اخلاقی انتشار پیام از مجرمان و قاتلان حتی اگر منجر به دستگیری آنها شود ، در حال نزاع هستند.

در سال 1995 کزینسکی   که به خاطر فعالیتها ی بمب گذاری 20 ساله اش در دانشگاهها ، خطوط هوایی و هدفهای دیگر به عنوان " Unabomber"  شناخته شده بود ، نامه ای به روزنامه نیویورک تایمز نوشت و در آن قول داد که " اگر بیانیه اش بر ضد تکنولوژی مدرن چاپ شود" از تروریسم دست بردارد.

FBI از مهمترین روزنامه های آمریکایی خواست که با تقاضای او موافقت کنند به امید اینکه بیانیه به شناسایی قاتل کمک کند.

بنت گفت : این منجر به جدالی سخت در میان روزنامه هاشد که آیا انجام این کار – تسلیم شدن به خواسته های یک بمبگذار روانی درست است ؟ ولی در آخر آنها این کار را کردند و در نهایت این کار منجر به دستگیری او شد، چرا که برادرش بعضی از عبارتهای بیانیه را تشخیص داد و با مسئولان تماس گرفت که منجر به دستگیری اش شد.

با این حال خیلی از رسانه های خبری از پخش اخبار چهره های تروریست مانند اسامه بن لادن یا ویدیوهایی مانند بریدن سر قربانی های گروگانگیری اکراه دارند.

بنت گفت :این  مساله چه در آمریکا و چه به صورت بین المللی یک دوراهی اخلاقی واقعی است برای اینکه بدانیم در چه نقطه ای باید اطلاع رسانی به عموم را در زمینه اطلاعات خودمان ،  متوقف کنیم  یعنی به دلیل نادرست بودن یا به خاطر این که حساسیت برانگیز تر از چهار چوبهای معمول است ؟ در مواردی اینچنین رسانه ها به همراه مجریان قانون باید مشترکاً قضاوت کنند .

برای اطلاعات بیشتر به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.

موزه اخبار Newseum واشنگتن گردش آزاد اطلاعات را ترویج می دهد.