01 جون 2008

پاسدار آزادی: مطبوعات در ایالات متحده

این تصویرِ دفاع آندرو هملیتون، وكیل برجسته دوران مستعمراتی را از جان پیتر زنگر، صاحب چاپخانه در سال 1735 به تصویر می كشد.

(مقالۀ زیر برگرفته از ادوارد ر. مارو: خبرنگاری در اوج شکوفایی خود از انتشارات وزارت خارجه است.)

 نوشتۀ وینس کراولی

هنگامی که ادوارد ر. مارو در برنامۀ دوران ساز خود به حملات شخصی سناتور جوزف مک کارتی اشاره نمود، این پیش کسوت پخش برنامه های اخبار تلویزیون، با دو سده حمایت از آزادی مطبوعات، هم صدا گردید. بازپرسی های مک کارتی از افرادی که مشکوک به طرفداری از کمونیسم یا عضویت درآن بودند – که مخالفان او این کار را "شکار جادوگران" [بگیر و ببند] می خواندند – به فضایی از ترس دامن می زد، و مارو و دیگران احساس کردند خطری جدی آزادی های مدنی را تهدید می کند.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/murrow/murrow.htm

http://usinfo.state.gov/products/pubs/murrow/friedman.htm

http://usinfo.state.gov/products/pubs/principles/freepress.htm

http://usinfo.state.gov/products/pubs/rightsof

پیشینه و قانون حمایت از آزادی مطبوعات

پروندۀ جان پیتر زنگر در سال 1735 تعیین کنندۀ پیشینۀ آزادی مطبوعات در آمریکا، و پاسداری از آن در برابر دولت ظالم بود. در این پرونده، هیئت منصفۀ مستعمرات، سنت قانون انگلستان مبنی بر این که چاپ هر انتقادی از دولت  – منجمله انتقاد واقعی و سازنده – که موجب نا آرامی های عمومی گردد،  افترا و جرم محسوب می شود را زیر پا گذارد. هیئت منصفه تصمیم گرفت که زنگر، صاحب چاپخانه، نباید متهم به افترا شود زیرا انتقاد روزنامه  وی از دولت انگلستان، صرفأ بیان  حقایق  بود. به این ترتیب، گفتن حقایق دفاعیه ای قانونی در مقابل اتهام به افترا محسوب شد و متعاقبا ً بخشی از اساس قانون افترا در آمریکا شد.

یکی از عوامل آغاز جنگ انقلابی آمریکا مصوبۀ مطبوعات سال 1765 بود که قصد داشت با بستن مالیات زیادی به مطبوعات مستقل، آن ها را از دور خارج کند. در عصری که انتقال اخبار به سرعت حرکت اسب ها و کشتی ها بود، و مردم عقایدشان را تا جایی که صدایشان اجازه می داد می توانستند به گوش همگان برسانند، روزنامه ها  اولین راهی بود که انقلابیون و سلطنت طلبان می توانستند از طریق آن پیام خود را به مخاطبان برسانند.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/road.htm

"کنگره قانونی را تصویب نمی کند ... که محدود کنندۀ آزادی بیان یا آزادی مطبوعات باشد." اولین متمم قانون اساسی آمریکا (1791)، در سادگی خود، برای یکی از بنیادی ترین  اعتقادات  یک ملت حرمت قائل می شود: اهمیت مطبوعات در پرورش و حمایت از یک  دولت  دموکرات. تا به امروز، در ایالات متحده و سایر کشور های دموکرات، به این اعتقادات عمل شده است: مطبوعات آزاد و مستقل ، تأمین کنندۀ اطلاعاتی هستند که مردم با دراختیار داشتن آن می توانند نقش فعال در دولت و زندگی کشور خود داشته باشند، و مردم برای ابراز عقاید خود و انتشار انتقادات از دولت خود، باید از آزادی بیان برخوردار باشند.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/constitution

http://usinfo.state.gov/products/pubs/principles/speech.htm

اولین متمم قانون اساسی، خود نتیجۀ مباحثات سیاسی طولانی در روزنامه ها بود، و نویسندگان آن دقیقا ً می دانستند از کدام آزادی ها صحبت به میان می آید. مطبوعات زمان آن ها تعصب آمیز، سرسپرده، و پر از حملات رذیلانۀ شخصی بود.

قطب بندی سیاسی، از واشنگتن تا لینکلن

"آن کس که با ما نیست علیه ماست" ، این عبارتی بود که در بالای صفحۀ اول روزنامۀ رسمی ایالات متحده به چاپ رسیده بود، که از اولین رییس جمهور، جورج واشنگتن (97-1789) حمایت می کرد. در این روزنامه اعلام شده بود که مأموریت آن رویارویی با "جنون حاد" افرادی است که از خط مشی دولت انتقاد می کنند، من جمله "سیاستمدارانی"  مانند توماس جفرسون. http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/national.htm

متن های اصلی برنامه‌های رادیویی كه مارّو نوشته است بخشی از مجموعۀ مركز ادوارد آر. مارّو در دانشگاه تافتس را تشكیل می دهد. (© AP Images)

به گفتۀ پروفسور جفری ر. استون، استاد اولین متمم در دانشگاه شیکاگو، که کتاب او با عنون روزگار پرخطر در سال 2004 منتشرشد و به طور مشروح به تاریخ آزادی بیان در آمریکا در زمان جنگ می پردازد،  مخالفان، روزنامه های خودشان را منتشر می کردند، و می نوشتند که پرزیدنت واشنگتن "در سرخوشی های نواستبدادی است"، و او را به "سربازی بی لیاقت" بودن متهم می کردند.

توماس جفرسون از حامیان سفت و سخت آزادی مطبوعات بود، اما با خود روزنامه ها سرسازگاری نداشت و مرتب خواستار ایجاد اصلاحات درمطبوعات و چاپ گزارش های سنجیده بود. جفرسون یک بار نوشت"، اگر تصمیم گیری دربارۀ این که باید دولتی بدون مطبوعات داشته باشیم، یا مطبوعاتی بدون دولت را به عهدۀ من می گذاشتند، بدون  لحظه ای تردید، دومی را انتخاب می کردم. اما این را هم گفته است که ، " من  وضعیت  اسفبار روزنامه هایمان، و پستی، ابتذال، و روحیۀ سرشار از دروغی که نویسندگان آن ها دارند را تقبیح می کنم."

ده ها سال بعد، قطب بندی های سیاسی در طول جنگ های داخلی منجر به حملات انتقاد آمیز مطبوعات به پرزیدنت آبراهام لینکلن گردید. در سال 1863، در سرمقاله ای در شیکاگو تایمز، آمده بود که سربازان اتحادیه از این کار حماقت آمیز خشمگین هستند که آن ها را مجبور به کشتن برای اهدافی می کند که آن ها علاقه ای به آن ندارند. وقتی یکی از ژنرال های عصبانی اتحادیه این روزنامه را تعطیل کرد، لینکلن دستور داد دوباره آنرا باز کنند. http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/civil.htm

دولت ومطبوعات

قوانین آمریکا تا به حال دوبار قصد محدود کردن آزادی مطبوعات را داشته اند. مصوبۀ ایجاد اغتشاش در سال 1798 در زمان ریاست جمهوری جان آدامز به تصویب رسید، زمانی که کشور در آستانۀ جنگ با فرانسه قرار داشت. این مصوبه برای محدود نمودن روزنامه های مخالف تصویب گردید اما دارای زمان انقضا بود که سر رسید آن، هنگام انتخاب شدن جفرسون در سال 1880 بود. 

 http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/national.htm

مصوبۀ ایجاد اغتشاش سال 1918، در زمان جنگ جهانی اول به تصویب رسید و نشر نوشته های دروغ، جنجال برانگیز، و مغرضانه علیه دولت آمریکا و کنگره را ممنوع می کرد. این مصوبه در سال 1921 لغو گردید. یکی از قوانین توأم آن، مصوبۀ جاسوسی سال 1917 هنوز به قوت خود باقیست و طبق آن، مداخله در امور نظامی  و کمک به دشمنان ایالات متحده غیر قانونی اعلام شده است. در طول جنگ جهانی اول، وزیر پست و تلگراف با برداشت وسیع تری از این قانون، ارسال روزنامه های مخالف جنگ از طریق پست را ممنوع اعلام کرد.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/war.htm

در سال 1971، در زمان جنگ ویتنام، دولت آمریکا بر مبنای امنیت ملی، موفق به دریافت حکمی از سوی دادگاه فدرال برای متوقف کردن انتشار اسناد پنتاگون از سوی نیویورک تایمز گردید. این مدارک را وزارت دفاع تهیه کرده و حاوی تحلیل تاریخ  درگیری آمریکا در ویتنام بود و از جمله اسرار محرمانه محسوب می شد.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/decades.htm

هنگامی که واشنگتن پست به انتشار همان اسناد پرداخت، یکی از قضات متعلق به یک حوزۀ قضایی متفاوت، از جلوگیری از انتشار آن سر باز زد. بعد از تنها چند روز، این پرونده تسلیم دیوان عالی گشت، و به روزنامه ها رأی موافق داده شد. دیوان عالی به این نتیجه رسیده بود که اولین متمم قانون اساسی، متضمن آزادی بیان و به این معنی بود که دولت حق محدود نمودن مطبوعات را در آن چه منتشر می کردند، نداشت.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/outusgov/ch5.htm

http://usinfo.state.gov/journals/itdhr/0405/ijde/ijde0405.htm

امروز، در حالی که مقامات دولت گاهی تلاش می کنند بعضی اطلاعات حساس به مطبوعات راه پیدا نکند، اما برای روزنامه ها و رسانه های سراسری محدودیت قانونی در زمینۀ امنیت ملی وجود ندارد. معمولا ً افرادی که از خارج برای دیدن کشور می آیند تعجب می کنند که حدود 100 خبرنگار معتبر به آزادی و بدون داشتن هیچ گونه اسکورت حتی در زمان جنگ، برای کسب خبر در راهرو های پنتاگون در رفت و آمد هستند.

خبرنگاری مدرن و پخش آن از طریق رادیو و تلویزیون در دهه های 1920 و 1930 آغاز و در دهۀ 1950، زمانی که تلویزیون برای اغلب مردم آمریکا به عنوان اولین منبع خبری، گوی سبقت را از روزنامه های ربود، پخته شد. مجوز هایی که دولت به ایستگاه های تلویزیونی می داد، مشروط به تهیۀ گزارش های عادلانه و سنجیده، بر اساس دکترین بی طرفی بود. گزارش 9 مارس 1954 مارو دربارۀ مک کارتی چنین تأثیری داشت، زیرا شکل استاندارد بازگویی قضیه از سوی دوطرف را شکست و صرفا ً به تاکتیک های مک کارتی توجه داشت. مک کارتی بعدا ً در مورد برنامۀ مارو چنین پاسخ داد: کسانی که آن را دیدند فکر کردند او ناراحت است و این کمکی به پیشبرد ادعایش نکرد. این برنامه، قدرت تلویزیون را  هم نشان داد. بسیاری از روزنامه ها تاکتیک های مک کارتی را مطرح و آن را زیر سئوال می بردند، اما برنامۀ "حالا ببینید" مارو در 9 مارس بود که اقدامات مک کارتی را به اتاق نشیمن خانواده های آمریکایی کشاند.

http://usinfo.state.gov/products/pubs/press/press11.htm

مارو در سال 1958، و با تأکید بر اعتقادش به نهاد های دموکراتیک، به نیویورک هرالد تریبون  اظهار داشت، باید به یاد داشته باشیم، آزادی  مطبوعات از هر چیزی ضروری تر است. خیلی از ما احساس می کنند  بدون وجود مطبوعات، آزاد نیستند، و به همین دلیل است که ما اصرار داریم مطبوعات آزاد باشند."

http://usinfo.state.gov/products/pubs/rightsof/press.htm

[وینس کراولی یکی از اعضای هیئت تحریریه در دفتر اطلاعات بین المللی وزارت  امور خارجۀ آمریکا است.]