24 جون 2008

خط نامشخصی سیاست و روزنامه نگاری را از هم جدا می کند

یک "درگردان" سیاست بازان با تجربه را بین حرفه ها به حرکت در می آورد

Eric Green
Staff Writer

نوشته اریک گرین
عضو هیئت تحریریه
واشنگتن – آیا افرادی که قبلاً درکارهای سیاسی و دولتی مشغول بودند می توانند روزنامه نگارانی واقع گرا شوند ؟ آیا این صحیح است که روزنامه نگاران وارد قلمرو سیاست شوند ؟ کارشناسان مشهور در پاسخ به America.gov یک " بله " ،مشروط می دهند . اما می گویند زمانی که حرفه ای ها در جهات مختلف میز خطابه حرکت می کنند، باید دیواری برای جدا سازی آنان برپا شود.

هادینگ کارتر یک مقام اسبق در وزارت امورخارجه می گوید : این به اصطلاح "در گردان " بین دولت / سیاست و مطبوعات خبری ، به قدمت خود ایالات متحده است ، که در سال 1776 بنیان یافت .

کارتر ، که در گذشته روزنامه نگار بود و در حال حاضر استاد "رهبری و خط مشی عمومی " در دانشگاه کارولینای شمالی است ، گفت : " این بحث در بخش اعظم آن بیشتر مربوط به دوره های اخیر است ، چون روزنامه موجب تحول یک کد اخلاقی در قرن بیستم شکل شد و گام هایی ازمایشی در جهت حرفه ای کردن افراد صنف برداشت ."

کارتر گفت : این که آیا این درگردان " چیزخوب یا بدی است" به خود فرد بستگی دارد . بعضی از افراد بسیار با شخصیت و صداقت بود ، مانند تیم راسرت خبرنگار فقید " ان بی سی " زمانی با رغبت به کار

سیاست مشغول شدند و سپس با اشتیاق در رسانه ها مشغول بودند."

کارتر که در دهه 1970 در دوران ریاست جمهوری پرزیدنت جیمی کارتر ( با وی نسبت خانوادگی نداشت) ،معاون وزیر خارجه در امورعمومی بود ، همچنین ادوارد مارو ، از رئیس اسبق آژانس اطلاعاتی ایالات متحده نام برد که به عنوان خبرنگار برای سی بی اس و سپس برای دولت کار کرد ، و نیز از کارل روو مشاور پیشین کاخ سفید و استراتژیست جمهوری خواه ، که اکنون مفسر فاکس نیوز و همچنین مقاله نویس مجله نیوزویک و وال استریت جورنال است.

کارتر گفت " من دریافتم که کار دولتی برای روزنامه نگاری بعدی ام بیش از اندازه با ارزش است و برای کسی که قبل از آغاز دوره چهار ساله کارش در وزارت امور خارجه ، 17 سال به عنوان گزارشگرو سردبیرخبری فعالیت کرده بود ، باز کنندۀ چشم.

سیاستمداران اطلاعات خود را ازدرون دستگاه به روزنامه نگاری منتقل می کنند

ریچارد والد ، استاد روزنامه نگاری در دانشگاه کلمبیای نیویورک ، گفت یکی از نکات مثبت روزنامه نگار شدن سیاست مداران این است که آنها " با خودشان گنجینه ای از دانش و جزئیات روند ( سیاسی ) واقعی همراه می آورند که بیشتر گزارشگران هرگز به آن دسترسی ندارند. "

وی گفت : جنبه منفی آن این است که سیاست مداران سابق با خود " تعصب نسبت به وزارت خانه هایی را که در آن ها خدمت می کردند به همراه دارند که ، خود آگاه یا نا خود آگاه ، باعث تحریف اطلاعات می شود.
والد افزود " بنابراین ، سازمان های خبری که سیاست مداران سابق را که " به خدمت گرفته اند، باید با مخاطبان / خوانندگان خود در مورد "وفاداری های سابق" آنان شفاف عمل کنند . " وی گفت " این نه تنها به مستلزم اعلام موضوع" توسط ستخدام شدگان جدید در کار سابقشان در سیاست است ، بلکه بلکه باید گاه و بی گاه و بی گاه به مدت حداقل سالی یاد آوری شود.

والد گفت در مجموع " این چیز خوبی است که افراد ازعالم سیاست به روزنامه نگاری و بالعکس رفت و آمد کنند."

به گفتۀ وی مشکل واقعی " در جهت عکس این فرایند است، یعنی زمانی که یک روزنامه نگار حرفه اش را رها می کند تا به سیاست بازگردد، این شک را بر می انگیزد که ، این روزنامه نگار هرگز بی طرف نبوده بلکه ، در خدمت یک ایدئولوژی قرار داشته است . سایه ای از گذشته برآنچه شخص در مقام روزنامه نگار انجام می داد " و نیات واقعی او می افتد.

یک مثال در مورد روزنامه نگاری که رو به سمت سیاست تغییر موضع داد ، خانم لیندا داگلاس خبرنگار سابق مطبوعات و تلویزیون بود که در ماه مه به مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری باراک اوباما پیوست
دیگری تونی اسنو است ، که کارش از اجرای یک میز گرد در فاکس نیوز به سخنگویی مطبوعاتی پرزیدنت بوش در کاخ سفید تبدیل شد ، و هم اکنون مفسر سی ان ان است.

هدف های سیاست و روزنامه نگاری متفاوت است
تام روزنستیل ، مدیر "طرح رسیدن به حد کمال در روزنامه نگاری" در واشنگتن ، گفت برتری بالقوه افرادی که از جهان سیاست و دولت وارد روزنامه نگاری می شوند این است که طرز کار و " چگونگی صحبت و تفکرسیاست مداران" را درک می کنند.

روزنستیل گفت :" اما خطر بالقوه بالقوه این است که روزنامه نگاری و سیاست / دولت هدف های متفاوتی دارند. سیاست مربوط به " تاثیر بر پیامدها ، القای خط مشی های خاص بر دیگران و داشتن ایدئولوژی یا دیدگاه سیاسی ویژه ای است که شما می خواهید پیش ببرید."

روزنستیل گفت " درست بر عکس ، روزنامه نگاری .... از سنتی نشات می گیرد که هیچ طرف خاصی همه ی جواب ها را ندارد . هدف روزنامه نگاری این است که کاری کند مردم به وقایع و مسایل توجه داشته باشند ، و بحث عمومی را ارتقاء دهد – نه پیامدهای خاص را –"

روزنستیل گفت : افرادی که از دولت به رسانه ها می روند باید " ثابت کنند که وفاداری های گذشته را کنار گذاشته اند و مقررات حر فه جدیدشان را پذیرفته اند."
تیم راسرت الگویی برای روزنامه نگاران سیاسی
الکس جونز ، استاد دانشکده "دولت ، مطبوعات و سیاست عام " جان اف کندی در دانشگاه هاروارد گفت : " نوع خوب چهره ها ی سیاسی " – مانند تیم راسرت – ثابت کردند که زمینه داشتن در سیاست آمادگی خوبی بر ای یک گزارشگر سیاسی است."

راسرت قبل از اینکه به نمونه و سر مشقی روزنامه نگاران تلویزیونی تبدیل شود برای چندین سیاست مدار نیویورکی - مانند دانیل موینهان سناتور فقید امریکایی و ماریوکومو فرماندار اسبق نیویورک- کار می کرد.

مراجعه کنید به سایت :


http://blogs.america.gov/campaign/2008/06/16/famed-political-journalist-tim-russert-dies/


جونز ، که جایزه پولیتزر 1987 را برای گزارش ویژه در زمان کار در نیویورک تایمز ربود ، گفت : نمونه های سیاسی سابق مجبورند " خود را به آب و آتش بزنند تا مغرض به نظر نیایند ، که این امر ممکن است با انجام کار متهورانه در روزنامه نگاری در زمانی که مورد نیاز است تداخل پیدا کند.

جونز گفت : باید تمام روزنامه نگاران ، در صورت امکان ، در شرح حال خود که در وب سایت سازمان خبری شان موجود است ، فهرستی از نقش های فعال خود در سیاست را ذکر کنند .

برای کسب اطلاعات بیشتر مراجعه کنید به :






http://www.america.gov/publications/books/edward-r.-murrow-journalism-at-its-best