01 جون 2008

به کار گرفتن رسانه های جدید برای تهیۀ گزارش های وزین

صحنه‌ای از "خرمن شرم"، فیلم مستند جنجال انگیز دربارۀ كارگران كشاورز مهاجر كه نیویورك تایمز آن را "شاهكار افشاكننده" نامید.

مقالۀ زیر برگرفته از ادوارد ر. مارو: خبرنگاری در اوج شکوفایی خود از انتشارات وزارت خارجه است

رئیس جمهوری سابق، هاری اس ترومان (سمت چپ) درسال 1957 با مورو دربارۀ برنامۀ عمومی تلویزیون به نام "فرد به فرد" گفتگو كرد.

نوشتۀ دیوید پیتز
اگر ادوارد مارو امروز زنده بود، http://usinfo.state.gov/products/pubs/murrow/murrow.htm چگونه جهت خبرنگاری نوگرا از اینترنت بهره می گرفت؟ ما نمی توانیم به این سؤال پاسخ بدهیم، اما می توانیم بررسی کنیم او چگونه رسانه های جدید زمان خود را متحول ساخت: اول رادیو، و بعد تلویزیون.
http://usinfo.state.gov/journals/itgic/1103/ijge/ijge1103.htm
http://usinfo.state.gov/products/pubs/press/press11.htm
هنگامی که مارو در سال 1935 به CBS پیوست، برنامه های اخبار شبکه های رادیویی هنوز وجود خارجی نداشت، به غیر از گزارش های تلگرافی و پوشش رویداد های پراکنده که گوینده ای آنها را می خواند..در پایان آن دهه، مارو تیمی از گزارشگران ترتیب داده بود که از رادیو، به طور بی سابقه ای، برای ارائۀ رویدادهایی که منجر به جنگ در اروپا شد، استفاده می کرد. به گفتۀ دن راتر، یکی از گویندگان سابق خبر، مارو و افراد درجه یکی که استخدام کرده بود – که معروف به بروبچه های مارو بودند – "پخش اخبار را بنیان گذاردند".
طبق اطلاعاتی که موزۀ مخابرات در اختیار قرار می دهد، انگیزۀ ایجاد اخبار رادیو CBS ، انضمام اتریش به آلمان توسط هیتلر در سال 1938 بود.http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/newdeal.htm
مارو، همراه با ویلیام شیرر، ریاست "خلاصۀ اخبار اروپا " ( بعدها "خلاصۀ اخبار جهان") را به عهده گرفتند، برنامه ای که گزارشگران CBS از اقصی نقاط اروپا در آن شرکت داشتند. گزارش های آنان به طور زنده و از طریق امواج کوتاه به شنوندگان در وطن می رسید.
به گفتۀ باب ادواردز، نویسندۀ کتابی دربارۀ مارو، این برنامه نه تنها دارای نکات تازۀ متعددی بود، بلکه شامل گزارش و تحلیل آخرین خبرها نیز بود، که برای پخش اخبار،هم نشانۀ موفقیت روزنامه نگاری محسوب می شد وهم موفقیت فن آوری. زمانی که جنگ جهانی دوم در سال 1939در اروپا آغاز شد، مارو از حملۀ هوایی برق آسا به لندن، گزارشی زنده تهیه کرد. او گزارش خود را با عبارت "این جا لندن است" آغاز می کرد که عبارتی معروف شده بود.
در اوایل دهۀ 1950، مارو به تلویزیون منتقل شد، که در آن زمان تبدیل به رسانۀ غالب شده بود. بیش از پرداختن به پوشش کلی خبری، مارو بدعت گذار فیلم های مستند بود. برنامه هایی که او گویندگی و اجرای آن را به عهده داشت، هنوز به دلیل نوآوری و کیفیت خود، به عنوان مراجع تاریخ پخش خبر در آمریکا مورد اشاره قرار می گیرند. این برنامه ها عبارت بودند از:
"حالا ببینید" (57-1951) http://usinfo.state.gov/journals/itgic/0401/ijge/gj03.htm اولین برنامۀ خبر تلویزیون. این برنامه استاندارد بررسی عمیق موضوع های بحث انگیز را تعیین کرد. این سلسله برنامه ها به دلیل پرداختن به مک کارتیسم شهرت زیادی یافته بود، و علاوه بر آن به سایر موضوع های داغ آن دوره هم توجه داشت، مانند تبعیض نژادی و ارتباط میان سیگار و سرطان ریه. پخش زندۀ اولین برنامه، به طور همزمان در کرانه های شرق و غرب ایالات متحده انچام گرفت. http://usinfo.state.gov/products/pubs/murrow/friedman.htm
"شخص در برابر شخص" (61-1953) در این سلسله برنامه ها مارو - در استودیو- با شخصیت های سرشناس و معروف در خانۀ خودشان مصاحبه می کرد. مهمانان این برنامه متنوع بودند، از مرلین مونرو تا رییس جمهور پیشین، هاری ترومن، و جان اشتاین بک، نویسنده. این اولین بار بود که از فن آوری، به این صورت استفاده می شد، و برای بینندگان جذابیت زیادی داشت.
http://usinfo.state.gov/products/pubs/histryotln/postwar.htm
"دنیای کوچک" (89-1958) این برنامه واقعا ً از زمان خود جلوتر بود: برنامه ای جهانی که اندیشمندان و خبرسازان را از سراسر جهان گرد می آورد و آنها در گفتگویی شرکت می کردند که ریاست جلسه را مارو به عهده داشت. این برنامه با استفاده از مکالمات تلفنی ماورای اقیانوس و فیلمبرداری همزمان به اجرا در می آمد.
"گزارش های CBS" (1971-1960 به طور نا منظم) مارو پیشگام برنامه ای یک ساعته با موضوعی واحد بود که به زودی تبدیل به موضوع عمدۀ شبکۀ نوپای تلویزیونی شد. یکی از برنامه های آن موسوم به "برداشت شرم"، دربارۀ کارگران کشاورز مهاجر- هنوز به عنوان یکی از درخشان ترین نمونه های کار تحقیقاتی در تلویزیون، در مدارس خبر نگاری به نمایش درمی آید.
همان طور که از این نمونه ها پیدا است، مارو یک مخترع بود، اما در عین حال آگاه بود که در یک رسانۀ تجارتی کار می کند که نیاز به جلب هر چه بیشتر مخاطبان و بینندگان دارد. او همیشه در جستجوی فنون تازه ای برای جلب توجه بینندگان بود. مارو قطعا ً امکانات امروزی را با وجود تلویزیون کابلی، ماهواره، اینترنت، و دستگاه های دستی وجیبی می ستود. http://usinfo.state.gov/journals/itgic/0306/ijge/ijge0306.htm
میراث مارو به منزلۀ نوآوری درکار و پخش رسانه ها، گویای جایگاه منحصر به فرد او در پخش اخبار آمریکا نیست. غالب کارشناسان بر سه کیفیت مهم رسانه ها، قدیمی یا جدید، چاپی، پربیننده یا کم بیننده، یا حتا بلاگ، تأکید دارند، اتخاذ یک موضع محکم، تا جایی که به گزارشگری ارتباط پیدا می کند، اعتقاد راسخ به آزادی مطبوعات در خدمت خبرنگاری متعهد، و اعتقاد به این که کلمات اهمیت دارند، چه باتصویر همراه باشند و چه نباشند.
http://usinfo.state.gov/journals/itgic/0401/ijge/gj07.htm
http://usinfo.state.gov/products/pubs/press/press02.htm
[ دیوید پیتز خبرنگاری است که با معتبر ترین روزنامه های آمریکا همکاری کرده است، من جمله واشنگتن پست وکریسچین ساینس مانیتور. او در بخش اخبار رادیویی هم سابقۀ کار دارد.]