25 مارچ 2009

کشف و نگهداری دیوارنگاره های مایاهای باستان توسط یک پروفسور آمریکایی

کمک صندوق حفاظت فرهنگی آمریکا به او و دیگران در ترمیم گنجینه ها

یک دیوار نگارۀ مایایی از قرن اول پیش از میلاد که اسطورۀ آفرینش را نشان می دهد با کمک دولت ایالات متحده محافظت می شود.

نوشته شارون ال کارپر
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- هنرهای بومی دائماً قاچاق می شوند. کلکسیونرهای خصوصی  از غارتگران خرید می کنند. آثار گرانبها از محل های حفاری باستان شناسی ناپدید می شوند. گنجینه های مذهبی از پرستشگاه ها دزدیده شده و در خارج به فروش می رسند. و جیب ها به بهای میراث فرهنگی پر می شوند.

اما ایالات متحده متعهد به مبارزه با این جرایم و حفاظت از میراث فرهنگی درکشورهای در حال توسعه است.

ایالات متحده، به عنوان یکی ازامضاکنندگان کنوانسیون ممانعت از سرقت فرهنگی 1970 سازمان ملل، واردات اقلام باستان شناسی و قوم شناسی را که سرقت آنها میراث فرهنگی آن کشور را در معرض خطر قرار می دهد ممنوع کرده است.

آمریکا، علاوه بر کنوانسیون 1970، توافق نامه های دو جانبه ای را برای حفاظت از مصنوعات فرهنگی با چندین کشور از جمله هفت کشور در آمریکای مرکزی و جنوبی امضا کرده است.

در نشست سال 2004 قاره آمریکا، کشورهای شرکت کننده متعهد شدند تا از "فرهنگ به دلیل آنکه با حفاظت از میراث یک کشور در ارتباط است حمایت کنند."

از سال 2001، صندوق سفرای آمریکا برای حفاظت فرهنگی  بیش از 13 میلیون دلار برای 500 پروژه در 120 کشور فراهم کرده است.  پروژه ها در آمریکای جنوبی و مرکزی و حوزه کارائیب تا کنون از 2.3 میلیون دلار ازاین کمک مالی دریافت کرده اند. از میان پروژه هایی که این بودجه حمایت می کند ، دو پروژه قابل توجه در گواتمالا و برای کمک به حفاظت از میراث مایاها بوده اند.

گنجینه های مایا

گواتمالا بیش از 750000 دلار کمک مالی از این صندوق دریافت کرده است، که بزرگترین بخش آن به مبلغ 575000 دلار امسال اعطا شده است.

آخرین کمک مالی اهدا شده به گواتمالا، بزرگترین کمک مالی است که به کشوری در نیمکره غربی داده شده که به پروژه ای در سن بارتولو ، در شرق منطقه پتن  اختصاص یافته است، و در ارتباط با  دیوار نگاره هایی است که داستان خلقت مایاها را به تصویر می کشد. ترمیم دیوارنگاره ها و یک آرامگاه مایاها در حال انجام است.

مارتین پرسکلر  ، ازجانب صندوق نماینده حفاظت فرهنگی گفت:" دیوارنگاره های سن بارتولو تا کنون مهم ترین پیکره صحنه های به تصویر کشیده شده  از دوره مایاهای پیش از دوران کلاسیک بوده و از اهمیت فرهنگی ویژه ای برای گواتمالا و آن منطقه برخوردار است."

حفاظت از دیوارنگاره ها و نگهداری از این مکان فعالیت همیشگی ویلیام ساتورنو ، استاد باستان شناسی در دانشگاه بوستون در ماساچوست است. ساتورنو این دیوارنگاره ها را در ماه مارس سال 2001 کشف کرد. محافظت آنها، تقویت دیوار های اتاقی که در آن قرار گرفته اند و متصل کردن قطعات شکسته شده با کمک مالی این صندوق، در سال 2006 آغاز شده، و امسال با کمک مالی بزرگ اهدایی به گواتمالا ادامه خواهد یافت.

پرسکلر از خدمات ساتورنو در بخش عظیمی از موفقیت این پروژه تشکر کرد.

"من ایندیانا جونز نیستم"

این کشف سال 2001 بازتاب داستان یک فیلم هالیوودی است. ساتورنو نیز به معنای واقعی کلمه تصادفا به آن برخورده است.او به America. gov گفت:" من فرد چاقی از نورت ایست هستم .. من ایندیانا جونز نیستم."

پیدا کردن دیوارنگاره ها نتیجه یک سفر با برنامه ریزی ضعیف بود، سفری که قرار بود سه ساعت به طول انجامد اما به یک تجربه دشوار دو روزه بدون آب و غذا تبدیل شد. ساتورنو در حال توصیف روزی که وارد تونل منتهی به اتاق دیوارنگاره ها شده بود گفت:" من می خواستم از نور خورشید دوری کنم". غارتگران در جستجوی سفالینه هایی که می توانستند جابجا کنند تونلی کنده بودند. ساتورنو، که در آنجا پناه گرفته بود، در حالی که انتظار داشت خفاش ها را بر روی سقف ببیند به بالا نگاه کرد و، به جای آن، مقادیر زیادی از دیوارنگاره های مشهور را دید.

ساتورنو گفت مایاها اغلب بر روی بناهای از قبل ساخته شده بناهای جدید احداث می کردند. به همین دلیل است که اتاق دیوارنگاره ها پیش از آنکه غارتگران تونلی برای وارد شدن به آن ایجاد کنند 2000 سال دست نخورده باقی مانده بود. مایاها هرمی را بر روی اتاق دیوارنگاره ها ساخته، و دیوارنگاره ها را با گل پوشانده و اتاق را با خاک پر کردند. این دیوارنگاره ها به مدت 2000 سال از نور خورشید و هوا به دور بوده اند.

ساتورنو گفت:" چیزی شبیه به اینها وجود ندارد." چندین دیوارنگاره شناخته شده پیشین مایاها متعلق به سال 800 میلادی ، حدود دو قرن پس از این دیوارنگاره ها هستند، که داستان خلقت مایاها را به تصویر می کشند. ساتورنو گفت ، پروژه "تاثیری تاریخی و کیهانی برجهان "دارد.

متخصصان این مجموعه زیر زمینی پیش از دوران کلاسیک را " معبد Sistine  مایاها " نامیده اند زیرا این محل یکی از مشروح ترین صحنه های خلقت به تصویر کشیده شده پیش از دوران کلاسیک را در خود جای داده است. افسانه خدای غلات، یکی از خدایان مایاها که به زیر زمین رفته و با غلات دوباره ظهور پیدا می کند،  چندین بار به تصویر کشیده شده است. اما کشف ساتورنو آشکار شاخته است که این داستان بسیار قدیمی تر از حدود قرن اول است.

شامانز  از جامعه مدرن تر مایاها نزدیک دریاچه Tikal گواتمالا، اخیرا با ساتورنو دیدار کرد. آنها احتمال می دهند که این کشف اتفاقی نبوده و ساتورنو، به گونه ای، به "دنیای زیرزمینی" ( اتاق تونل دار) سرازیر شده و با خبرهای تازه همانند خدای مایاهای باستان در داستان خلقت دوباره ظهور پیدا کرده است. شامانز به ساتورنو گفت:" این داستانی از ابتدای زمان است، این سرنوشت تو بود که این دیوارگونه ها را پیدا کنی."