16 جون 2009

اظهارات کلینتون دربارۀ تعامل جهانی و دیپلماسی شهروندی

سخنان وزیر امور خارجه خطاب به فارغ التحصیلان دانشگاه نیویورک

آغاز متن

وزارت امور خارجه ایالات متحده

دفتر سخنگو

13 مه 2009

اظهارات

هیلاری رودهام کلینتون، وزیر امور خارجه، در جشن فارغ التحصیلی دانشگاه نیویورک

13 مه 2009

استادیوم یانکی

نیویورک، نیویورک

 

وزیر امور خارجه: متشکرم. خیلی متشکرم. ممنونم. آیا بهتر از این می شود، جشن فارغ التحصیلی یکی از دانشگاه های بزرگ جهان در خانۀ یانکی های نیویورک؟ از این بهتر نمی شود. (تشویق) در ضمن از همۀ شما برای تشویق بازدیدکنندگان متشکرم. نمی دانستم چنین کاری در استادیوم یانکی مجاز است.

 

دریافت این مدرک مایۀ افتخار من است. و من از طرف تمامی کسانی که این نشان افتخار را دریافت کرده اند، از شما تشکر می کنم. از این که به این افتخار استثنایی نایل شدیم تا در این جشن فارغ التحصیلی شرکت کنیم، بسیار ممنونیم. وقتی به این جمع عظیم فارغ التحصیلان، خانواده ها و دوستان می نگرم، فقط می توانم به این فکر کنم که شما در چه لحظۀ ویژه ای از تاریخ، مدرکتان را دریافت می کنید، لحظه ای در تاریخ کشورمان و جهان که استعدادها و انرژی شما و اشتیاق و پایبندی های شما بیش از همیشه مورد نیاز است. شکی نیست که شما کاملا آمادۀ ورود به جهانی هستید که گرچه کمی نامشخص به نظر می رسد، ولی قطعاً از تحصیلات شما -- نه تنها برای خودتان و خانواده هایتان، بلکه برای جامعه و کشورتان -- استقبال می کند.

 

من، به عنوان وزیر امور خارجه، کاملا به چالش هایی که پیش رو داریم آگاهم. شما، به عنوان دانش آموختگان جدید، و نسل شما با چنین چالش هایی روبرو خواهید شد: تغییرات آب و هوایی و گرسنگی، فقر شدید و ایدئولوژی های افراطی، بیماری های جدید و گسترش تسلیحات هسته ای. ولی من کاملاً اطمینان دارم که شما و ما آمادۀ انجام وظایف خود هستیم. هیچ مشکلی در آمریکا یا در سراسر جهان وجود ندارد که با تلاش های انسانی، همکاری و همبستگی مثبت حل نشود؛ شرایطی که ثابت می کنند انسانیت هنوز وجود دارد، چالش های پیش روی ما بهترین نیروهای ما را می طلبند و فردا، ما جهانی بهتر از امروز خواهیم ساخت. (تشویق)

 

حال، می دانم که در سخنرانی های جشن های فارغ التحصیلی، آرمان گرایی مرسوم است و شاید سخنان من نیز چنین به نظر برسند، ولی در عمق احساسم، اطمینان قوی به واقعیت وجود دارد. زیرا، می دانید، فکر نمی کنم چارۀ دیگری داشته باشیم. می توانیم خارج گود بنشینیم، می توانیم دست های خود را به هم فشار دهیم و به بدبینی پناه ببریم؛ و می دانیم نتیجه چه خواهد بود: میدان را به کسانی واگذار می کنیم که عقایدشان برای مردم باوجدان و مؤمن سراسر جهان به شدت مردود است. بنابراین همبستگی مثبت ما، که  حقیقت است، ما را برای مقابله با این چالش ها آماده می کند. ولی چنین روابطی دیگر نباید فقط بین دولت ها برقرار شوند. هم اکنون، زمان و فرصت آن رسیده است که با فن آوری های موجود، همۀ ما به شهروندان دیپلمات و شهروندان فعال تبدیل شویم و مشکل ها را یکی پس از دیگری حل کنیم؛ مشکل هایی که در برابر سختکوشی، صبر و پشتکار تسلیم شده و به شکل راه حل های مورد نظر ما در می آیند.

 

می دانم که ما نمی توانیم فرستادۀ ویژه ای برای مذاکره با بیماری های فراگیر اعزام کنیم، نشستی با دی اکسید کربن برگزار کنیم یا روابطمان را با بحران اقتصادی جهانی قطع کنیم. برای مقابله با این تهدیدها و نیز استفاده از فرصت هایی که آنها در اختیارمان می گذارند، ما باید همکاری های جدید و بنیادی ایجاد کرده و از تمامی ابزاری که در دسترس داریم استفاده کنیم. این قلب قدرت هوشمند است. ولی قدرت هوشمند به مردم هوشمند نیاز دارد؛ مردمی که برای کسب دانش راه های طولانی طی کرده اند و خود را در معرض این دنیای پیچیده و در هم تنیده قرار داده اند. و این چشم انداز متغیر جهانی، ما را ملزم به توسعۀ مفهوم دیپلماسی می کند.

 

حال، وقتی من سال ها پیش فارغ التحصیل می شدم، دیپلماسی حیطۀ فعالیت مردان ممتازی بود که پشت درهای بسته کار می کردند. امروز، دیپلمات های ما محدود نیستند و دیپلماسی ما دیگر به وزارت امور خارجه یا سفارتخانه های ما محدود نمی شود. ما در حال پایه ریزی کشورداری قرن بیست و یکمی هستیم. کجا؟ در کلاس های درس دانشگاه نیویورک، در اتاق های مدیران مشاغل این شهر بزرگ، در سالن های دانشگاه ها و در اتاق عمل های بیمارستان های بزرگ مان. ما به دنبال آن تعهد ها و ارتباط های شخصی هستیم و اینجا جایی است که همۀ شما وارد میدان می شوید.

 

بزرگترین چالش هایی که ما امروزه با آنها رو به رو می شویم توسط 60 درصد از جمعیت زیر 30 سالِ جهان حل خواهند شد. و حتی همین الآن، جوانان، مانند همۀ شما در حال استفاده از توانایی ها و نوآوری های خود برای طراحی نوع خدمات و دیپلماسی شان هستند.

 

به چند مثال توجه کنید: در کشور کلمبیا، دو جوان فارغ التحصیل از دانشگاه -- خسته از خشونت های بسیار کشورشان، از تارنمای فِیس بوک برای ساماندهی 14 میلیون نفر برای شرکت در بزرگترین تظاهرات ضد تروریستی تاریخ جهان استفاده کردند. (تشویق) فقط در طول چند هفته، تلاش های صلح آمیز آنان آسیبی به شبکه های تروریستی رساند که برابر با سال ها اقدام نظامی بود.

 

من می دانم که یکی از فارغ التحصیلان دانشگاهِ شما، چندین ماه در دامنه های کوه کلیمانجارو به دنبال الگویی برای توسعۀ پایدار بود تا بتواند به زنان و خانواده ها کمک کند که خود را از فقر نجات دهند. یکی دیگر از همکلاسی های شما سال گذشته که آن زلزلۀ مهیب ویرانگر به وقوع پیوست در چین درس می خواند و همین موضوع باعث شد که وی آنجا بماند و به روستاهای دورافتاده کمک و خدمات برساند. دانشجویان بین المللی برای مبارزه در راه حقوق بشر به رواندا رفته اند، برای ایجاد جامعۀ مدنی به گرجستان رفته اند و دارای مشاغلی هستند و دولت ها را رهبری می کنند. و می دانم که بسیاری از شما از شبکه های اجتماعی اینترنتی استفاده کردید تا باراک اوباما را به ریاست جمهوری ایالات متحدۀ آمریکا برسانید. (تشویق)

 

من و پرزیدنت اوباما عمیقا درک می کنیم که چقدر برای جوانان کشورمان -- البته برای جوانان همۀ کشورها -- اهمیت دارد که فرصت تبدیل دیدگاه ها و آرمان های خود را به عمل و خدمت داشته باشند، همان طور که جان کندی وقتی سپاه صلح را پایه گذاری کرد، و پرزیدنت بیل کلینتون هنگام ایجاد سپاه آمریکایی به آن آگاهی داشتند. این سنت خدمت [آمریکا] به شهروندان است. (تشویق)

 

بنابراین، ما باید به دنبال یافتن راه هایی باشیم که تمامی نهادها دولتی مان را -- از جمله و به خصوص وزارت امور خارجه را -- آماده کنیم تا اقداماتِ افرادی را که وارد تشکیلات امور خارجه نمی شوند، ولی به نوعی در خدمات امور خارجی مشغول می شوند، هدایت کنند. کارکنان وزارت امور خارجۀ ما افردای متبحر، متعهد، با انگیزه و مؤثر هستند. و برای افرادی از شما که هنوز در جستجوی کار هستید، ما در حال استخدام نسل جدید از دیپلمات ها هستیم. (تشویق)

 

امیدوارم که بسیاری از شما به تیم ما در امور خارجه و مشاغل دولتی ملحق شوید، ولی می دانم که همۀ شما تصمیم ندارید دیپلمات های حرفه ای شوید و می دانم که وزارت امور خارجه به تنهایی نمی تواند با این مشکل های بزرگ مقابله کند. بنابراین، پیام امروز من به شما این است: فرستادۀ ویژۀ آرمان های خود باشید؛ از ابزار ارتباطی که در دسترس دارید برای پیشبرد منافع کشورمان و انسانیت در همه جا استفاده کنید؛ با استفاده از زندگی شخصی و حرفه ای خود، شهروندان و سفیرانی شوید و مشارکت هایی بین المللی ایجاد کنید و تعهدی مشترک برای حل مشکل های مشترک جهانمان بیافرینید. شما با ساخت شبکه های خود می توانید قدرت دولت را در برآوردن نیازهای نسل امروز و نسل های آینده گسترش دهید. شما می توانید زمینۀ لازم برای نوعی از همکاری های جهانی را ایجاد کنید که اگر بخواهیم گرسنگی را پایان دهیم، بیماری ها را ریشه کن کنیم، با تغییرات آب و هوا مبارزه کنیم و به هر کودک فرصت رسیدن به توانایی های خدادای اش را بدهیم. (تشویق)

 

چنین اقدام هایی با ایجاد فرصت برای تبادلات دانشجویی آغاز می شود، همان دیپلماسی خوابگاه و کلاس درسی که دانشگاه نیویورک پیشتاز آن است. در اینجا می خواهم از دوست عزیزم، رئیس دانشگاه، و هیئت امنای این دانشگاه بزرگ برای درک و باور کردن اهمیت تبادلات دانشجویی قدردانی کنم.

 

می دانید، تحصیلات در خارج از کشور در این قرن مانند تمرینات بهاره1 است؛ شما را در پایه ریزی اصول اساسی و کار گروهی و ارادۀ موفقیت یاری می دهد. و ما می خواهیم دانشجویان آمریکایی بیشتری دارای چنین فرصتی باشند. به همین دلیل ما در حال افزایش بودجۀ کمک هزینۀ تحصیلی گیلمَن2 به میزان 40 درصد هستیم. بیش از 400 نیویورکی -- از جمله 9 دانشجو از دانشگاه نیویورک در سال گذشته -- برای گذراندن یک ترم درسی در خارج از کشور از بورس تحصیلی گیلمن استفاده کرده اند.

 

البته تحصیلات در خارج از کشور یک خیابان دوطرفه است و ما باید سعی کنیم دانشجویان لایق بیشتری نیز از کشورهای دیگر برای تحصیل به اینجا بیاوریم. دانشگاه نیویورک الگوی درجه یکی را از آن چه دانشجویان خارجی می توانند در محیط دانشگاه ایجاد کنند و چگونه می توانند به نفع خود و کشورشان عمل کنند، ارائه می دهد. سال گذشته، بیش از 700.000 دانشجوی خارجی به ایالات متحده آمدند و دانشگاه نیویورک از نظر تعداد پذیرش این دانشجویان دارای رتبۀ دوم کشور بود. (تشویق)

حال، منافع چنین تبادلات دانشجویی به حدی زیاد است که من مصمم هستم بر کارآیی و سرعت فرآیند صدور ویزا، خصوصاً برای دانشجویان حوزۀ علوم و فن آوری بیفزایم -- (تشویق) -- تا این که دانشجویان شایستۀ بیشتری در آینده به دانشگاه های ما راه یابند. ما همچنین در حال اقدام های بیشتری برای پیوند فن آوری با خدمات بین المللی هستیم. به همین دلیل، من امروز در کمال خوشحالی اعلام می کنم که وزارت امور خارجه تا پایان سال آینده، برنامۀ کارورزی مجازی دانشجویان در خدمات خارجی3 را جهت مهار انرژی نسل رو به فزونی شهروند-دیپلمات ها به اجرا خواهد درآورد. دانشجویان آمریکایی -- از کالج و دانشگاه های خود -- با سفارت های ما در خارج از کشور در حیطۀ دیپلماسی دیجیتالی که حقایق جهان شبکه ای را منعکس می کند، همکاری خواهند کرد. شما می توانید اطلاعات بیشتری دربارۀ این طرح را در تارنمای وزارت امور خارجه به دست آورید.

 

ولی من می دانم که لازم نیست شما صبر کنید تا ما برنامه های جدیدی خلق کنیم. وقتی امروز به خانه می روید، به اینترنت وصل شوید و تارنمای کیوا -- K-i-v-a -- را پیدا کنید. در این تارنما می توانید به کسی مانند سان ما، مادری در ویتنام که به دنبال وام کوچکی برای خرید دانۀ برنج و کود برای مزرعۀ خانوادگی اش است، کمک کنید؛ یا وارد تارنمای Heifer International شوید و با مبلغی کمتر از یک وعده شام در رستوران، یک دسته غاز به یک خانوادۀ گرسنه در آسیا یا آفریقا اهدا کنید؛ یا می توانید به جنبش کمربند سبز وانگاری ماثای4 در کاشت درخت و جبران انتشار کربن و کمک به زنان آفریقایی کمک کنید.

 

حال پشتیبانی از این طرح ها یا برنامه های مشابه به وقت و پول زیادی احتیاج ندارد. ولی برای مردمانی که شما به آنها یاری می دهید و سیاره ای که از آن محافظت می کنید، مشارکت شما نه تنها می تواند شرایط را تغییر دهد، بلکه می تواند زندگی آنان را تغییر دهد. تعامل جهانی به حکومت و کشورداری مناسب نیز منجر می شود. ما در خانه و در سراسر جهان به شهروندان آگاه نیازمندیم که از دولت خود دربارۀ رسیدن به نتایج و یافتن راه حل ها پاسخ بخواهند.

 

و امروز این مسئله فقط دربارۀ فارغ التحصیلان صادق نیست، بلکه مادران و پدران و شوهران و زنان و مادربزرگ ها و پدربزرگ ها و فرزندان بسیاری در رسیدن به چنین روزی به شما کمک کرده اند. و این  پیشنهاد و چالشی برای همۀ ما است. در شرایطی که در پیش رو داریم، می دانیم که از هیچ کس نباید صرف نظر کرد و هیچ دیدگاه و نظری را نباید نادیده گرفت. در حقیقت، باید با پایبندی بیشتر از همه کمک بخواهیم و از مرزهایی که ما را در بسیاری از موارد جدا می کنند، عبور کنیم. از کسانی که جهت گرامیداشت فارغ التحصیلی فرزند یا دوستشان به این کشور آمده اند، می خواهم این پیام را با خود به خانه ببرند: آمریکا بیش از همیشه از شما کمک می خواهد؛ در حقیقت، ما در حالی که این همکاری های جدید را پایه گذاری می کنیم و به دنبال راه هایی برای حل بحران جهانی هستیم -- بحرانی که یک ملت و یک دولت به تنهایی قادر به حل آن نیستند -- به کمک شما نیاز داریم.

 

ما به یک دیگر نیاز داریم. همیشه این چنین بوده است. امروز این نیاز روشن تر و واضح تر شده است. بیماری آنفولانزایی که در یک کشور آغاز می شود، به سرعت به سراسر جهان انتقال می یابد. دیدگاهی افراطی که توسط چند نفر آغاز می شود، در تمامی نقاط دنیا گسترش پیدا می کند. بحران مالی جهانی همۀ کشاورزان و صاحبان مشاغل کوچک در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می دهد. این یک واقعیت است. ولی نکتۀ دیگری که به همین اندازه اهمیت دارد این است که ما امروزه ابزار لازم برای همکاری را جهت ایجاد چنین رویکرد مشترکی در برابر این تهدیدهای مشترک در اختیار داریم.

بنابراین، کلاس سال 2009، شما دارای فرصتی تاریخی هستید. این جمله به همۀ کلاس ها گفته می شود و من تا حدی تصور می کنم که جملۀ درستی است. شما فقط در طول این مراسم جشن فارغ التحصیلی چندین بار شنیده اید که دربارۀ بحران اقتصادی جهان صحبت شده است. بله، زمانی که شما فارغ التحصیل می شوید شاید زمانه ای سخت تر و تاحدودی دلهره انگیزتر باشد. ولی این همان هنگامی است که ما همراه یک دیگر به پا می خیزیم. یکی از بهترین جملات، در یکی از فیلم های مورد علاقۀ من دربارۀ بیسبال، "لیگی برای خودشان5" -- (تشویق) -- این حالت را به خوبی وصف می کند: "اگر کار آسانی بود، همه می توانستند انجامش دهند."

 

می دانید، وقتی یانکی ها در سال 1923 به استادیوم قدیمی خود -- همین استادیوم کناری -- منتقل شدند، در فهرست اسامی آنها فقط یک نفر از غربِ سن لوئیس می آمد. اعضای تیم آنها اغلب شبیه به یکدیگر بودند، مثل هم حرف می زدند و از شهرها و شهرستان ها و روستاهای مشابهی از سراسر آمریکا می آمدند. حال تیمی را که هم اکنون در این استادیوم جدید بازی می کند در نظر بگیرید. اعضای تیم شامل افرادی از مکزیک، ژاپن، تایوان، پاناما و چهار کشور دیگر هستند. جمهوری دومینیکن به تنهایی وطن هفت نفر از اعضای یانکی ها است. دانشگاه نیویورک نیز به همین ترتیب متحول شده است. این دانشگاه برای خدمت به شهر نیویورک ساخته شد، ولی هم اکنون در خدمت جهان است.

 

می دانیم که هنوز مسائل بسیاری در پیش رو داریم که هیچ کدام از ما نمی توانیم پیش بینی کنیم. راهی برای متوقف کردن تغییر نیست. تغییر اتفاق خواهد افتاد. نکتۀ نامشخص این است که این تغییر به پیشرفت منجر خواهد شد یا نه. ولی شما کار درست را برای داشتن بهترین بیمه نامه انجام داده ایدí یعنی در دانشگاه نیویورک تحصیل کرده اید. (تشویق) و حال که به چنین تحصیلاتی مسلح هستید، اطمینان دارم که شما نه تنها بواسطۀ تلاش ها و کوشش های خودتان موفق خواهید شد، بلکه نقشی بسیار فراتر از برآوردن نیازهای خود ایفا خواهید کرد. این لحظۀ شما است. شما به لیگِ برتر راه یافته اید و می توانید ضربه را بزنید. بروید و آینده ای شایستۀ این دانشگاه بزرگ، این شهر بزرگ و این کشور بزرگ و شایستۀ جهانی که همۀ ما می خواهیم به کمک یک دیگر بسازیم، خلق کنید.

 

متشکرم، به شما تبریک می گویم و موفق باشید. (تشویق)

 

 

 

 

 

1. Spring training, اصطلاحی در بیسبال برای آماده سازی تیم، پیش از آغاز فصل مسابقات

2. Gilman scholarship

3. Virtual Student Foreign Service Internships

4. Wangari Mathai’s Green Belt movement

5. A League of Their Own, 1992

پايان متن