10 جولای 2009

سپاه صلح: "آغاز به کار در آمریکا اما ادامۀ راه در غنا"

این سپاه پیوند تقریبا پنجاه ساله اش با غنا را پرورش می دهد و داوطلبان جدیدی استخدام می کند

فيل کوراتا
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن – سپاه صلح، از میراث های پایدار پرزیدنت جان اف. کندی، در سال 1961 در غنا آغاز به کار کرد. نزدیک به نیم قرن پس از آن تاریخ، این سپاه هنوز در این کشور غرب آفریقا حضوری نیرومند دارد و دوطلبان آن در تدریس، آموزش بهداشت، مدیریت منابع طبیعی و توسعۀ شرکت های کوچک فعال هستند.

مایکل کافمن، مدیر سپاه صلح در غنا، به America.gov گفت: "سپاه صلح در آمریکا زاده شد ولی در آفریقا راه رفتن را آموخت."

اولین گروه داوطلبانی که به خارج رفتند گروه 52 نفری بود که در 30 اوت 1961 از هواپیمایی در آکرا پیاده شدند. این آمریکایی های جوان و آرمانگرا به فراخوان کندی برای خدمت که در سخنرانی مراسم سوگندش خواستار آن شده بود پاسخ مثبت دادند: "و بنابراین، هم میهنان آمریکایی من، نپرسید که کشورتان چه کاری می تواند برای شما انجام دهد – بپرسید که شما چه کاری می توانید برای کشورتان انجام دهید."

داوطلبان در 1961 طرح های تحصیلی و سوادآموزی را آغاز کردند. در سال های دهه های 1970 و 1980، ابعاد این کار به آموزش ریاضی، علوم، تجارت، و زبان فرانسه در دبیرستان ها و همچنین تامین تحصیلات ویژه برای معلولان ذهنی، آموزش آموزگاران، و فن آوری کشاورزی – گه به گفتۀ کافمن "گسترۀ بسیار بسیار بزرگی است"- گسترش یافت.

بلوغ رو به رشد سیاسی غنا، که انتخابات سال 2008 که جان آتا میلز را به ریاست جمهوری غنا رساند شاهد آن است، به این رابطه کمک کرده است. کافمن گفت: "انتخابات به شکل زیبایی انجام شد و هیج خشونتی در آن وجود نداشت. این نشان می دهد که غنا کشوری صلح آمیز است که به پیشرفت می اندیشد."انتخابات ماه دسامبر پنجمین انتقال صلح آمیز قدرت بود و دومین باری بود که یکی از نامزدهای مخالف دولت برنده شد."

هنگامی که پرزیدنت اوباما در ژوییه از غنا دیدن می کند، 132 داوطلب در سراسر این کشور مشغول به کار خواهند بود و 63 تازه وارد دیگر نیز دوره های آموزشی داخل کشور را به پایان می رسانند. چهل درصد داوطلبان در غنا به کار در مدارس راهنمایی و دبیرستان ها گمارده می شوند و به آموزش علوم و فن آوری کامپیوتر می پردازند. کافمن گفت: "علاقه به رایانه بسیار، بسیار زیاد است. آمریکایی های جوان در زمینۀ آموزش رایانه می توانند کمک های بسیاری ارائه کنند." سپاه صلح همچنین دارای داوطلبانی است که برای تدریس زبان اشاره و هنرهای بصری در مدارس ناشنوایان آموزش دیده اند.

در زمینۀ مدیریت منابع طبیعی کافمن به کار برای کمک به مردم غنا در کشت، برداشت و بازاریابی درختان مورینگا اشاره کرد که برگ هایش دارای ارزش غذایی بالایی است.

در بخش بهداشت، داوطلبان به افزایش آگاهی عمومی در زمینۀ ایدز و مالاریا و چگونگی پیشگیری از این بیماری ها می پردازند. معمولا آنها با دوچرخه از روستایی به روستای دیگر می روند تا با مردم دیدار کنند و زیر درختان نارگیل برای آنها برنامه های آموزشی پخش کنند. کافمن گفت: "فرصت ها در شکل ها و زمان های گوناگونی پدیدار می شوند. ما به داوطلبان می گوییم که با هر کسی که می توانند، هر زمانی که می توانند و هر جایی که می توانند همکاری کنند."

برای تقویت شرکت های کوچک، داوطلبان به روستاییان یاد می دهند که با دریافت کمک های اندک، حتی به اندازۀ یک دلار در هفته، باشگاه های پس انداز ایجاد کنند و از مبلغ جمع آوری شده برای اعطای وام های کوتاه مدت استفاده کنند. کافمن گفت: "اگر کسی  وامی دریافت کند وآن را بازپرداخت کند، این پول در سراسر روستا به گردش در می آید و این امر اثر خارق العاده ای دارد."

رابطه ای رشد یافته

در نزدیک به نیم قرنی که غنا و سپاه صلح با یک دیگر همکاری کرده اند، سپاه صلح هم مانند کشور میزبانش، دگرگون شده است.

یکی از مهمترین تغییرات این است که اکنون سپاه صلح نسبت به سال های اولیه اش داوطلبان مسن تری را استخدام می کند، هرچند که خصایص بنیادین سخاوتمندی و علاقه به ماجراجویی در همۀ نسل ها وجود دارد. سال گذشته غنا میزبان دیرپاترین داوطلب، رالف برنستاین 85 ساله، بود که در دبیرستانی در غنا زیست شناسی، شیمی و فیزیک درس می داد.

هنگامی که بین سال های 2006 تا 2008 ران چتر مدیر سپاه صلح بود، وی برنامه ای را آغاز کرد تا میزان مشارکت اوطلبان بالای 55 سال را از 5 درصد به 15 درصد برساند. اگرچه برنستاین غنا را ترک کرد، ولی داوطلبانی که در سنین 60 و 70 سالگی قرار دارند هنوز آنجا هستند و کارهای داوطلبان جوان تر را تکمیل می کنند. چتر گفت که ده ها میلیون آمریکایی وجود دارند که پس از جنگ جهانی دوم متولد شده اند و اکنون در حال بازنشته شدن هستند در حالی که هنوز سالم هستند و مشتاق کمک به ساخت جهانی بهتر می باشند. بسیاری از آنها گفته اند که به این دلیل در سال های پایانی عمرشان به سپاه صلح پیوسته اند که هرگز فراخوان پرزیدنت کندی برای قدم پیش گذاشتن و خدمت را فراموش نکرده اند.

کافمن گفت: "داوطلبان مسن تر انرژی داوطلبان جوان را ندارند ولی این تجربه را دارند که بدون اتلاف انرژی نتایج زیادی کسب کند. آنها، به ویژه در جایی مانند غنا که به سن بالا احترام گذاشته می شود، به اندازۀ جوان ها و شاید حتی بیش از آنها موثر هستند. داوطلبان مسن تر دارای بصیرتی هستند که به داوطلبان جوان تر اجازه می دهد که موفق تر باشند."