29 آوريل 2008
سازمان "دختران باید بدوند" برای كمك كردن به دختران اتیوپیایی كفش هدیه می كنند
این هدایا به دختران كمك می كنند تا در مدرسه بمانند و از فقر و ازدواج زود هنگام فرار كنند
آغاز متن
واشنگتن – یك زن واشنگتنی كمك می كند تا به دختران اتیوپی برای تشویق به ماندن در مدرسه و الهام بخشیدن به عزم آنان، كفش اهدا كنند.
پاتریشیا اورتمن، استاد پیشین رشته توسعه انسانی، در سال 2005 سازمان غیرانتفاعی "دختران باید بدوند"(1) را بنیانگذاری كرد تا برای دختران جوان دونده اتیوپیایی كفش هایی را فراهم كند كه آنان در غیر این صورت نمی داشتند.
"دختران باید بدوند" تا حدی از طریق فروش آثار هنری پول جمع آوری می كند تا كفش های ورزشی برای دختران اتیوپیایی كه برای دونده حرفه ای شدن آموزش می بینند بخرند. آموزش دیدن برای ورزشكار شدن این امكان را به آنها می دهد تا در مدرسه بمانند، از ازدواج زودهنگام اجتناب كنند، و استقلال شخصی به دست آورند.
برای یك دختر، داشتن امكان دویدن، یك مظهر واقعی آزادی است كه به قدرت تبدیل می شود.
سِرسالم تسفای، یك دختر نوجوان اتیوپیایی گفت: "وقتی كه خیال پردازی می كنم، خودم را می بینم كه آنقدر تند می دوم تا بتوانم سطح زندگی مان را بالا برده و برای همه دختران اتیوپیایی كفش ورزشی بخرم."
به گفته "دختران باید بدوند"، دختران اتیوپیایی ممكن است از سن 12 سالگی توسط والدین ایشان كه به پول مهریه آنها شدیدا محتاج هستند به عنوان عروس فروخته شوند. احتمال اینكه زنان در هنگام زایمان فوت كنند بیشتر از این است كه به كلاس ششم برسند. به علاوه، به گفته این سازمان غیرانتفاعی، تابوهای فرهنگی اتیوپی مانع از آن می شوند كه دختران مسافت زیادی را در بوته زار برای رسیدن به مدرسه طی كنند زیرا والدین آنها از تجاوز و آدم ربایی كه اغلب برای مجبور كردن دختران به ازدواج زود هنگام صورت می گیرد، وحشت دارند.
"دختران باید بدوند" كمك می كند تا والدین اتیوپیایی ترغیب شوند تا به دختران خود اجازه دهند به مدرسه رفته و ازدواج را به تأخیر بیاندازند.
در كشوری كه هفت نفر از هر ده ورزشكار پردرآمد آن، زن هستند، دویدن انگیزه قدرتمندی شده است.
با این حال، به دست آوردن كفش ورزشی بسیار دشوار است. گروهی از هنرمندان و اشخاص دیگر، كه تحت تأثیر روحیه و اراده این دختران قرار گرفته و وضعیت اسفبار ایشان آنها را تكان داده بود، در اوایل سال 2006 گرد هم آمدند تا سازمانی را برای جمع آوری پول به منظور خریدن كفش برای آنها تشكیل دهند. بدین ترتیب " دختران باید بدوند " تاسیس شد.
مزرت دفار، برنده اتیوپیایی مدال طلای المپیك گفت: "دویدن گزینه های زیادی را برای دختران فراهم می آورد و بدن های ما را متعلق به خودمان می كند. حتی اگر همگی موفق نشوند، آموزش دیدن، ایده هایی را برای تعلیم، مربی گری، و انجام هر كاری كه برای آن تلاش زیادی انجام دهید، شكوفا می كند."
در واقع، دویدن تنها راهی بود كه از طریق آن تزدیل مزله نوجوان می توانست از ازدواج در سن پایین و وارد شدن به یك زندگی خانه داری و بچه داری اجتناب كند.
این چیزی است كه او انجام داد. او در طول جاده های كثیف و ناهموار و از روی پله های ترك دار دوید و به میدان مسكل در آدیس آبابا، پایتخت كشور رسید. مزله زمانی كه احساس كرد كه به اندازه كافی سریع می دود، دور تنها میدان دو كشور كه یك حلقه ناهموار تشكیل شده از لاستیك وصله دار و پر از حفره در ورزشگاه آدیس آبابا دوید، به این امید كه توجه یك باشگاه دو و میدانی را جلب نموده و پشتیبانی مالی كوچكی به نام "پول كالری" را به دست آورد.
مدت ها است كه دو حرفه ای در اتیوپی تحت سلطه مردان است. ولی به گفته یك مجله ورزشی اتیوپیایی، امروز هفت نفر از ده ورزشكار پردرآمد در اتیوپی زن هستند.
مزله و هزاران دختر دیگر تحت تأثیر این قهرمانان ملی جدید، با این رؤیا كه بتوانند مسابقه بدهند، روستاهایشان را ترك كرده و به پایتخت آمدند تا با خویشاوندان ایشان زندگی كرده و تحت تعلیم قرار بگیرند.
اما دلایل عملی تر دیگری برای ورزیده و سریع شدن این دختران وجود دارد.
مزله در حالی كه از دویدن بعد از ظهر از مدرسه به خانه با بلوز و كفش ورزشی كهنه، نفس نفس می زد، گفت: "من می دوم تا پسرها بدانند كه قوی هستم و مرا اذیت نكنند. من همچنین می دوم چون می خواهم برای مدرسه رفتن اولویت قائل شوم. اگر دونده خوبی باشم، مدرسه از من خواهد خواست كه بمانم و در خانه به شستن لباس های چرك و پختن اینجرا، كه نان اسفنجی شكلی است كه غذای اصلی اتیوپیایی ها است، مشغول نباشم."
مزله در یك مجتمع گلی با سه دختر دیگر زندگی می كند كه خواهران بزرگ تر ایشان آنها را از مزارع خانوادگی ایشان آورده اند تا به عنوان دونده تعلیم ببینند. اما آرزوی واقعی آنها تنها این است كه در مدرسه بمانند. ماندن در مدرسه برای دختران تحت حمایت "دختران باید بدوند" ضروری است.
آلاماس، خواهر بزرگتر مزله گفت: "من برای او امیدهای زیادی دارم. زمانی كه به سن او بودم، والدینم می خواستند با مرد مسن 30 ساله ای ازدواج كنم. هنگامی كه به شهر فرار كردم بسیار عصبانی بودند. آنها سال ها با من صحبت نكردند. اما اكنون، خواهرم با رؤیای دونده شدنش برای آنها ارزشمند است. او مجبور نیست كه زود بچه دار شود."
اطلاعات بیشتری در تارنمای "دختران باید بدوند" در دسترس است.
http://www.girlsgottarun.org/
1. Girls Gotta Run
پايان متن
