America.gov - شرح قصه آمریکا

01 آوريل 2008

برنامه ای که استاندارد زندگی را برای معلولین فلسطینی بهبود می بخشد

برنامه ای که توسط USAID تامین مالی شده است به کودکان کرانۀ باختری که دارای نیازهای ویژه هستند کمک می کند.

آغاز متن

به قلم گریس بردلی
خبرنگار ویژه America.gov

کرانۀ باختری – محمد سه ساله دست و پایش را از روی زمین سیمانی لخت جمع کرد تا آستین مادرش را گرفته و در را نشان دهد. تقرید ابوروب با لبخند از دو فیزیوتراپیست که از مرکز درمانی بیت الموسینین در جنین می آمدند استقبال کرد. آنها هر هفته برای ماساژ دادن بدن دو فرزند وی و نرم کردن بدنشان می آیند. هر دو خواهر و برادر از فلج مغزی رنج می برند و خواهرشان اخیراً از مشکلات ناشی از همین بیماری فوت کرد.

در خانۀ محقر ابوروب یک اجاق ذغالی کوتاه در گوشۀ خانه دود می کرد. این تنها وسیله ای بود که این مادر فلسطینی خانه اش را در اواسط ماه فوریه با آن گرم می کرد، با این وجود هنوز داخل خانه سردتر از مزارع پیاز خارج از خانه بود که در روستای جلبون در 14 کیلومتری جنین قرار دارد.

دو امدادگری که از درمانگاه می آمدند کتهایشان را از تن بیرون نکردند و با دیدن اینکه یک پنجرۀ شکسته و ترکهای دیوار به هوای بیرون اجازۀ ورود می دادند به طرز عجیبی آرامش نشان می دادند. هوای تازه خطر خفگی خانواده در اثر استفاده از اجاق قدیمی را کاهش می دهد.

سوسن، یک دختر لاغراندام 12 ساله، روی کوسنهای کف اتاق چمباتمه زده بود و ابرهای کوچکی که از نفسش درست می شدند را تماشا می کرد و دستانش را تکان می داد. او همۀ حرکات کششی و ورزشها را با اشتیاق همچون برادرش انجام می داد. اگر یک عمل جراحی روی تاندون آشیل محمد انجام شود – که 8000 شکل، یا تقریباً 2000 دلار، خرج دارد – احتمال دارد که بتواند خودش بدون کمک راه برود.

فیزیوتراپیست محمد گفت: "جراحی وی باید هر چه سریعتر انجام شود؛ هر چه عقب تر بیافتد این پسر مشکلات بیشتری خواهد داشت." مذاکراتی در جریان هستند تا راهی برای بازپرداخت هزینۀ عمل پیدا شود.

برای خواهر بزرگترش، چنین علاج سریعی وجود ندارد. تراپیستها سخت تلاش می کنند تا از بدتر شدن وضعیت ماهیچه ها و تاندونهای کودکان ابوروب جلوگیری کنند. آنها به تقرید، که باید از سه کودک سالم دیگر نیز مراقبت کند، توصیه های پرستاری و مشاورۀ روانی می دهند.

ایرن سینیورا، یکی از افسران کمکی Care International، گفت:" ما قصد داریم تغییراتی در خانۀ آنها برای استفاده از صندلی چرخ دار انجام دهیم." این آژانس، برنامۀ رسیدگی به فلسطینیان دارای مشکلات حرکتی و کودکان دارای نیازهای ویژه که در مناطق دورافتاده هستند و از جانب آژانس توسعۀ بین الملل ایالات متحده، USAID، تامین مالی شده است را بعهده دارد. تقرید معمولاً باید این کودکان را بدون کمک دیگران در خیابانهای خاکی روستایش جابجا کند، بنابراین آنها به ندرت اتاقهایشان را ترک می کنند. سوسن دارد بزرگ می شود و دیگر در چرخی که کلینیک اهدا کرده است جا نمی شود.

تقرید ابوروب توضیح داد: "هنگامی که پسرمان متولد شد معلوم شد که وی سومین فرزند ما است که با فلج مغزی متولد شده است و همسرم هرگز با ناراحتی ناشی از این مساله کنار نیامد. او از نظر روحی از بین رفته است." افسردگی شدید پیامد این مساله بود و به زودی منابع خانواده به پایان رسید. پدر، که کارگر روزمزد است، حتی اگر بیکاری در این منطقه بالا نبود نیز نمی توانست شغلی تمام وقت داشته باشد. وی به خاطر دیسک کمر از درد کمر رنج می برد و بینایی اش کم شده است.

این خانواده از طریق برنامۀ کمک پزشکی اضطراری (EMAP) برای فلسطینیان که 30 میلیون دلار بودجه دارد و از جانب USAID انجام می شود کمک دریافت می کنند. یکی از فعالیتهای EMAP از میان بسیاری فعالیت های دیگر، ارائۀ کمک به سازمانهای محلی واجد صلاحیت است تا استانداردهای بهداشتی و زندگی معلولان را در کرانۀ باختری بهبود بخشند.

مرکز این برنامۀ خاص که 296 نفر را تحت پوشش قرار می دهد در یک درمانگاه که از جانب USAID کمک دریافت می کند قرار دارد. این درمانگاه دارای یک مرکز درمانی و چند اتاق خواب و یک سالن غذاخوری برای 50 بیمار سالمند است که نمی توان از آنها در خانه مراقبت کرد. کودکان دارای نیازهای ویژه و سالمندان از یک ساختمان و در برخی موارد از تجهیزات مشترک استفاده می کنند. USAID یک آسانسور برای طبقۀ بالای درمانگاه نصب کرده است که جلسات کاردرمانی و فیزیوتراپی در انجا برگزار می شود؛ طبقۀ همکف به مهدکودک اختصاص دارد.

این درمانگاه که توسط یک خیریۀ محلی اداره می شود دارای کارمندان آموزش دیده است و به بیماران نیازمند در اطراف جنین خدمات می دهد. به گفتۀ محمد یحیی، رییس بیت الموسینین، "جنین یکی از فقیرترین مناطق فلسطینی است." تیم پزشکی درمانگاه به 19 روستای اطراف شمال کرانۀ باختری سفر می کند که یک منطقۀ کشاورزی است که بیکاری آن را از پا انداخته است.

از دید این کارکنان بهداشتی، اینکه می توان، حتی در خانواده ای که دچار مشکلات مالی است و تنها منبع درآمدش دستمزد پسر 20 سالۀ خانواده است، با عزم بر برخی از مشکلات مادرزاد فائق آمد، تشویق کننده است. رحمه، 15 ساله، و برادرش حمزه، که دو سال کوچکتر است، در خانواده ای 11 نفری زندگی می کنند و هر دوی آنها به شکلی غیرعادی در هنگام تولد بزرگ بودند و 4.5 کیلو وزن داشتند. اکنون آنها دچار مشکلات حرکتی هستند چرا که هنگام تولد در بیمارستان جنین شانه هایشان آسیب دیده و فلج شده اند.

رحمه می گوید که پس از مقدار زیادی کاردرمانی شدید، "من خوشحال تر هستم؛ من می توانم موی خودم را شانه کنم و خودم لباس بپوشم." او با کودکان همسال خودش به مدرسه می رود و رویایش این است که خودش هم یک تراپیست بشود. مادرش طی یکی از دیدارهای اخیر به سینیورا در مورد این آرزوها می گوید: "با کار سخت و کمی کمک، این کار به اراده خداوند قابل انجام است. شما امیدهای ما را زنده نگاه می دارید."

پايان متن