15 می 2007
عملیات لبخند که در آمریکا مستقر است برای کودکان سراسر جهان امید به ارمغان می آورد
مشارکت برای زندگی بهتر
آغاز متن
هر روز در سراسر جهان هزاران کودک با نقصهایی در صورتشان متولد می شوند که در صورت عدم ترمیم ممکن است شانس آنها را برای داشتن یک زندگی مولد و شاد از بین ببرند.
این وضعیتی است که هزاران داوطلب پزشک و غیرپزشک در عملیات لبخند که در ویرجینیا مستقر است قصد بهبودش را دارند.
از سال 1982 به این سو، این سازمان غیرانتفاعی در کشورهای سراسر جهان چهرۀ کودکان و بزرگسالان لب شکری را ترمیم می کند. به گفتۀ خود آنها، این گروه "زندگی ها را لبخند به لبخند عوض می کند."
تیمهایی که متشکل از 35 تا 50 داوطلب هستند و عمدتا با کمکهای اهدایی پشتیبانی می شوند هر بار برای تقریبا دو هفته به کشورهای مختلف سفر می کنند. اعضای این تیمها شامل پزشکان، پرستاران، دندانپزشکان، آسیب شناسان گفتاری و کارکنان تدارک پزشکی و همچنین کارکنان غیرپزشکی می شوند.
پیش از هر بازدید، که حدود دو هفته طول می کشد، اعضای ماموریت چندین ماه را صرف آماده سازی می کنند، منجمله ترتیب دادن اتاقهای تمیز و امن برای عمل و مراقبت پس از عمل در محل و ارسال تجهیزات پزشکی پیش از عازم شدن.
سیندی مک کین، از آریزونا، که از داوطلبان قدیمی این ماموریتها است گفت که معمولا صدها کودک و والدینشان که توسط داوطلبان محلی از آمدن این کمک پزشکی مطلع شده اند در کلینیکها حضور دارند تا از اعضای ماموریت استقبال کنند.
مک کین گفت که بسیاری از کودکان که دچار ناهنجاری کام دهان و یا لب شکری هستند داغ ننگ زشت بودن را با خود داشته اند و ممکن است که در تمام طول زندگی شان برای غذا خوردن، حرف زدن و یا نفس کشیدن دچار مشکل بوده باشند.
مک کین که یک داوطلب غیرپزشکی است، کمک مدیریتی برای ارزیابی های پیش و پس از عمل و تسکین بخشیدن به کودکان و والدینشان پیش و پس از جراحی ارائه می کند.
مک کین گفت که به یاد ماندنی ترین خاطره اش به عنوان داوطلب سالها قبل اتفاق افتاد و هنگامی آغاز شد که وی هنگامی که با یک گروه پزشکی غیرانتفاعی دیگر کار می کرد از یک پرورشگاه در بنگلادش بازدید کرد.
هنگامی که وی می خواست که پرورشگاه را ترک کند، مدیر پرورشگاه که مادر ترزا، برندۀ جایزۀ نوبل، بود از وی پرسید که آیا وی می تواند یکی از نوزادانی که در این پرورشگاه بود را برای رسیدگی پزشکی به ناهنجاری شدید کام دهانش به ایالات متحده ببرد.
در راه بازگشت به آریزونا، مک کین تصمیم گرفت که وی می خواهد که این کودک بخشی از زندگی وی و شوهرش، جان، باشد و او را به فرزندی قبول کند. و او شروع به فکر کردن در مورد سایر کودکان جهان کرد که ناهنجاری هایی شبیه به کودکی که وی نگهداری می کرد داشتند. پس از بازگشت به آمریکا وی ناهنجاری کودکش را درست کرد و به دنبال عملیات لبخند، که قبلا وصف کارشان را شنیده بود، گشت تا در آن داوطلب شود.
عملیات لبخند تخمین می زند که از هر 500 تا 600 نوزادی که در کشورهای در حال توسعه متولد می شوند یکی دارای ناهنجاری کام دهان و یا لب شکری است. به گفتۀ عملیات لبخند، هر دوی این ناهنجاری ها مادرزادی هستند و دانشمندان اعتقاد دارند که توسط ترکیبی از عوامل ژنتیک و محیطی به وجود می آیند.
مک کین گفت که عمل جراحی ترمیم لب شکری و یا ناهنجاری کام دهان "عملی ساده" است که در آمریکا معمولا هنگامی که نوزاد چند روزه است انجام می شود. ولی در کشورهای در حال توسعه معمولا کسی به این ناهنجاری ها رسیدگی نمی کند تا وقتی که یک سازمان داوطلب برای کمک پا پیش می گذارد.
مک کین و همکار داوطلبش سیندی راگلین، که پرستاری از ویرجینیا است، می گویند که تخصیص وقت به عملیات لبخند علاوه بر بیماران خردسال به داوطلبان نیز سود می رساند.
راگلین گفت که به محض اینکه کودکی از بیهوشی عمل خارج می شود به او یک آینه داده می شود.
وی گفت: "در ابتدا آنها فقط به چهرۀ جدیدشان خیره می شوند، سپس می خندند."
او گفت: "برای گفتن "متشکرم" به هیچ زبانی نیاز نیست. شما می توانید آن را در لبخندشان ببینید."
پايان متن
