06 می 2009

سخنان خانم کلینتون پیرامون "دیپلماسی سبز"

خطوط کلی طرح ابتکاری آمریکا برای تغییرات جوّی و مسائل زیست محیطی

آغاز رونوشت

وزارت امور خارجۀ آمریکا
 دفتر سخنگو
22 آوریل 2009

سخنان هیلاری رادهم کلینتون، وزیر امور خارجه دربارۀ "دیپلماسی سبز" در مراسم روز جهانی کرۀ زمین در وزارت خارجه

22 آوریل 2009
تالار سخنرانی دین اکسون
واشنگتن دی سی

خانم وزیر کلینتون: سپاسگزارم. از همۀ شما خیلی سپاسگزارم. متشکرم. خوب، من بی نهایت خوشوقتم که در روز جهانی کرۀ زمین حضور دارم و در کنار همکارانم از وزارت امورخارجه و USAID، و نمایندگان هیئت های دیپلماتیک سایر کشور ها در واشنگتن دی سی هستم، افرادی که به طور منظم با آن ها فعالیت و روابط متقابل داریم.

روشن است که در این زمان خاص باید بیندیشیم که در مورد این مسائل حساس چه اقدام هایی باید صورت بگیرد و چگونه از کرۀ زمین که همۀ ما در آن شریک هستیم مراقبت شود و همین طور چه آینده ای برای فرزندانمان می خواهیم به جای بگذاریم. مایلم از تاد استرن، فرستادۀ ویژه ما برای شرکت در مذاکرات مربوط به تغییرات جوّی، و مسائل کلی که در دولت اوباما مورد بحث جدی قرار می دهیم، تشکر کنم. تاد، پا در مسیر دشواری گذاشته، و ما باید در ایجاد یک اتفاق نظر بین المللی بکوشیم. باید از حالا تا زمان مذاکرات کپنهاگ سخت بکوشیم تا زمینه های لازم برای این اتفاق نظر را آماده سازیم.

از حضور نانسی ساتلی، نمایندۀ شورای کیفیت محیط زیست کاخ سفید خوشحالم و می دانم که نانسی با یکی از دوستان من، شهردار ویلاراگوزا، در لوس آنجلس در برخی از این مسائل همکاری داشته است. و همیشه از این که در کنار پات کندی باشم، خوشحال می شوم؛ او کسی است که در مقام معاون وزیر در امور مدیریت کار بسیار رضایت بخشی ارائه داده و قابلیت زیادی در تشخیص و حل بسیاری از مسائلی را که ما با آن روبرو هستیم دارد، و در سایۀ مدیریت او، این وزارت خانه به خوبی سامان یافته است.

ما کوشش می کنیم دیپلماسی سبز را انجام دهیم و قصد داریم این کاری دائمی باشد، نه فقط به روز جهانی کرۀ زمین منحصر شود. و این کار با سیاست های خارجی ما، و پذیرفتن این که تغییرات جوّی چیزی بیش از تنها یک پدیدۀ علمی است، آغاز می شود. این یک چالش سیاسی و یک فشار اقتصادی است، این تهدیدی امنیتی و ضرورت اخلاقی است. ما شاهد عواقب تغییرات جوّی بوده ایم، که بر اثر بالا آمدن سطح دریاها، گسترش کویر ها، جابجا شدن جوامع، و به خطر افتادن سلامت مواد غذایی و آب، موجب انتشار بیماری های فراگیر و تهدید موجودیت کشور های جزیره ای شده است. بنابراین می دانیم که پدیدۀ تغییرات جوّی چالشی اضطراری است که با تلاش در بالاترین سطوح دولتی به آن خواهیم پرداخت.

اما این کافی نیست. کاری که ما امروز می کنیم، انتقال این پیام به کلیۀ افراد کشور، سفارتخانه ها، وزارت امور خارجه و سراسر جهان است که هدف ما تبدیل تغییرات جوّی به سبز شدن جهان می باشد و این مسئولیت فرد فرد و تمامی ما است. ما در دولت اوباما، نه تنها با تغییرات جوّی به مقابله می پردازیم، - اخیرا   دورۀ مذاکرات دو هفته ای را در بن به پایان برده ایم- و روز دوشنبه، میزبان گردهمایی کشورهای بزرگ اقتصادی خواهیم بود، بلکه برای برخی مسائل مهم زیست محیطی هم چاره اندیشی کرده ایم.

دولت اوباما در تغییر سیاستی قدیمی، در ماه فوریه متعهد شد تا برای رویارویی با تهدید جهانی بالا بودن میزان جیوه نقش رهبری را به عهده بگیرد. این مسئله ای بحرانی مخصوصا برای زنان باردار و کودکان است. ما برای افزایش دسترسی به آب سالم آشامیدنی، حفاظت از جنگل های جهان، و کند کردن روند نابودی مناطق ماهیگیری اقدام هایی را در پیش گرفته ایم.

بنابراین می دانیم که دستور کار مفصلی در مقابل خود داریم. من هم اکنون از نمایشگاهی که بیرون از این جا و در سرسرای ساختمان برگزار شده، دیدن کردم و از شما هم دعوت می کنم هنگام ترک این جا چند دقیقه ای از وقت خود را به مشاهدۀ اقدام های وزارت امور خارجه اختصاص بدهید، زیرا ما تلاش می کنیم حرف خود را به عمل و واقعیت های هر روزه تبدیل کنیم. یعنی به این چالش ها جنبۀ شخصی ببخشیم و آن را تنها در قالب یک چالش جهانی درنظر نگیریم. وزارت امور خارجه دارای 250 سفارتخانه در خارج و بیش از 100 ساختمان در داخل کشور است. این املاک روی هم رفته، بالغ بر 42.5 میلیون فوت مربع زیربنای فضای کار می شود.

ما ساختمان های مجاور قطب شمال راباید گرم کنیم و ساختمان های مجاور خط استوا باید خنک شوند. برای انبوهی از کامپیوترها، دستگاه های کپی و ماشین های فکس باید برق کافی تأمین کنیم. کارکنان ما برای سفر به دورافتاده ترین نقاط جهان از همه نوع وسایل نقلیه استفاده می کنند. و می دانیم کاری را که پیش می بریم، یعنی کار دیپلماسی و توسعه، به لحاظ زیست محیطی، مالی، و عمومی دارای تأثیر زیادی است. و مدیریت، کاری فرا تر از تنها سخنرانی است. مدیریت در واقع به معنی الگو قرار گرفتن و اتخاذ تدابیری است که بتوانیم در کنار یک دیگر در این مسیر به جلو برویم.

وقتی چند ماه پیش به وزارت امور خارجه آمدم، از مشاهدۀ این که طرح های ابتکاری زیادی برای سازگار کردن این وزارتخانه با محیط زیست در دست بود بسیار دلگرم شدم. با 33 تن از رؤسای مأموریت های خارج که گروه سفارت خانه های سبز آمریکا را تشکیل می دهند تماس گرفتم، این گروه حامی و هماهنگ کنندۀ مأموریت های سبز ما در خارج است. دفاتر متعددی، از جمله دفاتر اروپایی و اروپایی آسیایی، دفاتر امور کنسولی و عملیات ساخت و ساز خارجی، برای اجرا کردن سیاست صرفه جویی در مصرف انرژی و جلوگیری از به هدر رفتن آن، دارای گروه های سبز هستند.

در حال حاضر، سرورهای کامپیوتر وزارت امورخارجه که حدود 3 درصد از فضای زیربنای ما را به خود اختصاص داده اند، 40 درصد از بار الکتریسیته را به مصرف می رسانند. ما با همکاری گروهی از وزرات فن آوری اطلاعات در حال تلاش برای پایین آوردن این نسبت هستیم. اما کاری که می توانستیم انجام دهیم، خاموش کردن کامپیوترها بود. این کار عملا به صرفه جویی در مصرف انرژی کمک می کرد.

می دانم که راه هایی برای عملی کردن طرح ابتکاری دیپلماسی سبز وجود دارد. این تعهدی است که برای ارتقای تأثیر کارها در داخل و خارج کشور می پذیریم. این تعهد دارای چهار هدف اصلی است: اول، ایجاد و به اجرا درآوردن سیاست ها و طرح هایی که انتشار آلاینده ها از سوی وزارت امور خارجه را کاهش دهد؛ دوم، اقتدار دادن به کارمندان برای مشارکت در تلاش های سبز و تأمین مرکزی برای گرد آوری نظر های آنان؛ سوم، سهیم کردن بقیه در تجربه های خود و پیگیری پیشرفت هایمان؛ چهارم، ایجاد ارتباط مدیریت وزارتخانه با کاری که در زمینۀ دیپلماسی و توسعه انجام می دهیم، تا کارکنان ما بتوانند در همه جای جهان روی مسائل زیست محیطی کار کنند و پیشرفت های ما را برجسته کرده و با نظرهای تازه بازگشته و دستور کار را پیش ببرند.

تعداد زیادی از سفارتخانه های ما در جهان شیوه های نوینی در پیش گرفته اند. هیئت ما در مونرووی تهیۀ تانکری بزرگ برای جمع آوری آب باران را به عهده دارد. در کاتماندو با استفاده از گیاهان بومی از هدر رفتن آب جلوگیری می شود؛ سفارت ما در ابوجا برای تولید آب گرم از صفحه های خورشیدی استفاده می کند؛ سفارت ما در ژنو امروز یک سیستم نوین برای تهویۀ هوا را افتتاح می کند که به آن چیلر با نیروی مغناطیسی می گویند- که من به شخصه درمورد آن چیزی نمی دانستم- اما گفته می شود که به سوخت کمتری نیاز دارد، اصطکاک ایجاد نمی کند و کمتر از دستگاه های تهویۀ معمولی به نگهداری نیاز دارد.

حتی در اینجا، در ساختمان هری ترومن هم ما دست به اقدام هایی زده ایم. روی سقف، صفحه های خورشیدی نصب کرده ایم. ورودی جدید به سمت خیابان D دارای سقفی پوشیده از گیاهان خواهد بود. و تمامی مصالح اضافی که از عملیات ساختمانی اخیر به جای مانده، بازیافت می شود.

زمانی که تعدادی از کارمندان ما به ساختمان تازه در طرف دیگر خیابان منتقل شوند، این ساختمان اولین بنای واشنگتن خواهد بود که مدال طلای LEED را کسب کرده است. چنین برنامه هایی سزاوار تحسین و تمجید هستند. طرح ابتکاری دیپلماسی سبز این گونه طرح ها را افزایش داده و انگیزۀ کافی برای پیشرفت بیشتر در این عرصه را به ما خواهد داد. این طرح از سوی شورای سبز، تحت نظارت قرار خواهد گرفت. این شورا یکی از نهاد های تازۀ وزارتخانه است که از کندی، معاونت وزیر درخواست می کنم ریاست آن را به عهده بگیرد.

مایل هستم این شورا نقشۀ روشنی از مسیری که ما در پیش داریم تهیه کند. وبرای چنین کاری، باید اول بدانیم که امروز وضعیت ما چگونه است. به این ترتیب، وزارت امور خارجه اولین ارزیابی جامع خود دربارۀ سازگاری ساختمان های ما با محیط زیست جهانی را به عمل می آورد. این کار اطلاعات مفیدی پیرامون میزان مصرف آب و برق، مصالح ساختمانی و عملیات اداری در اختیار ما قرار می دهد. وقتی این ارزیابی تکمیل گشت، از شورای سبز خواهم خواست تا اهداف بلندپروازانه ای جهت کاهش آلاینده ها و صرفه جویی در هزینه ها برای ما درنظر بگیرد. اما ما به کمک شما هم نیاز داریم، و برای همین، از شما می خواهیم تا نظرات خودتان را با ذکر کلمۀ "سبز" با گروه مشاوران در میان بگذارید.

من برای وجود تمامی امکاناتی که در پیش روی خود داریم بسیار هیجان زده هستم. غالبا زمانی که با چالش های بزرگ، مانند تغییرات جوّی روبرو هستیم، دلهره آور است. بی شباهت به وزن کم کردن نیست- (خندۀ حضار)- که من هم با آن آشنا هستم، و انسان فکر می کند، اوه، فقط باید این مقدار پوند را کم کنم، اما برای طی کردن راه درازی به نظر می آید، اگر هنگامی که از نمایشگاه دیدن می کردیم همراه ما بودید، شما هم مانند من متوجه می شدید که یکی از راه های جذب مردم برای دیدن نمایشگاه و شیوه هایی که برای صرفه جویی در مصرف انرژی توصیه شده این است که روی همۀ میز ها مملو از آبنبات باشد. (خندۀ حضار.) ما اینجا چند پیام را با هم ارائه کرده ایم، اما هر چیز به جای خودش.

اما گاهی این طور به نظر می رسد که تعیین اهدافی به این بزرگی کمی هولناک و سنگین است وشاید هرگز موفق به تحقق آن نشویم؛ مثل موضوع صلح جهانی، پس چرا اصلا قدم در چنین راهی باید گذاشت؟ زیرا که ما دقیقا برای همین آمده ایم. برای همین ما را انسان می خوانند، و ما خود را به عنوان مردم آمریکا دقیقا این گونه تصور می کنیم. اما این امر به هیچ وجه منحصر به ما نیست. هر روز می توانیم اقدامی برای بهتر کردن جهان در پیش بگیریم، با دیگران رفتاری محترمانه و صمیمی داشته باشیم، دست کسی را بفشاریم که با او توافق نظر نداریم. کارهای زیادی می توانیم انجام دهیم. (خندۀ حضار) بنابراین فکر می کنم – (کف زدن حضار) – اگر اهداف بزرگ خود را در ذهن نگهداریم و آن ها را تبدیل به گام های کوچکی کنیم، یعنی گام هایی انجام شدنی، قابل دسترس و عینی، می توانیم در کنار یک دیگر به نتایج بزرگی برسیم.

من به خاطر بسیاری چیزها، روز به روز به این وزارتخانه مباهات می کنم. ما می توانیم الگویی از مدیریت خوب وعرضۀ طرح های ابتکاری برای سبز کردن دیپلماسی خود ارائه دهیم. و تمایل زیادی برای کار و مشورت با هیئت های مختلف داریم. و چیز های زیادی هست که باید از شما بیاموزیم. این باید تبدیل به تلاشی جهانی گردد و همۀ ما با حضوری نمادین از کشورمان، بهترین  فن آوری ها را جهت نوسازی بنیادین بنا ها و ساخت بنا های جدید و سهم خود در این مشارکت ارائه دهیم.

از همۀ شما برای حضور در مراسم روز جهانی کرۀ زمین سپاسگزارم. و باید به اصلاع شما برسانم که ما از تلاش در این دولت برای پرداختن به این چالش ها و همین طور استفاده و به کارگیری امکاناتی که در قرن بیست و یکم در اختیار داریم، خوشوقتیم. از همه سپاسگزارم. (کف زدن حضار)

پايان رونوشت