04 دسامبر 2008
انقلاب فناوری پاک، کلید حل مشکل آب و هوا است
آخرین دور گفتگوهای بین المللی در بارۀ تغییر آب و هوا، در لهستان ادامه دارد
واشنگتن – نزدیک به 11000 نفر از 1 تا 12 ماه دسامبر در شهر پُزنان لهستان گرد هم می آیند تا در چارچوب کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد تغییر آب و هوا، به بحث در بارۀ همکاری بلند مدت، از جمله سازوکارهای کمک به کشورهای در حال توسعه برای کاهش تصاعدات گاز گلخانه ای و مقابله با تأثیرات تغییر آب و هوا بپردازند.
این نشست دو هفته ای، چهاردهمین کنفرانس 192 کشور (سی.او.پی 14 ) عضو "کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییر آب و هوا " (یو.ان.اف.سی.سی.سی) و چهارمین نشست 183 کشور عضو پروتکل کیوتو است.
سی.او.پی 14 بین سی.او.پی 13 و سی.او.پی 14 برگزار می شود. سی.او.پی 13 ، از 3 تا 15 دسامبر 2007 در بالی برگزار شد و آغازگر مذاکرات برای تقویت اقدام بین المللی در مورد تغییر آب وهوا بود و سی.او.پی 15 نیز از 30 نوامبر تا 11 دسامبر 2009، یعنی زمانی که قرار است مذاکرات در چارچوب یک موافقت نامۀ بین المللی تغییر آب و هوا به اوج خود برسد، برگزار خواهد گردید.
معاون دموکراسی و امور جهانی وزیر امور خارجه، پاولا دبریانسکی ، در تاریخ 3 دسامبر در یک گزارش تلفنی در واشنگتن گفته است: «ایالات متحده به دستیابی به توافق تا سال 2009، در مورد موافقت نامه ای در بارۀ آب و هوا برای دورۀ پس از سال 2012، که از نظر محیط زیستی، کارآمد و از نظر اقتصادی، پایدار باشد، کاملاً پایبند است.»
او همچنین گفته است: «ما انتظار داریم که پزنان، اهمیت تحقیق و توسعه را در مورد فناوری های انرژی پاک جهت مقابلۀ مؤثر با تغییر آب و هوا مورد تأکید قرار دهد. هیچ چیز کمتر از یک انقلاب فناوری پاک، مورد نیاز ما نیست.»
دبریانسکی ریاست هیئت آمریکایی را در پزنان بر عهده دارد. فرستادۀ ویژه به یو.ان.اف.سی.سی.سی، هارلان واتسن، نیز به عنوان قائم مقام رئیس هیئت، وی را همراهی می کند.
رئیس شورای کیفیت محیط زیست کاخ سفید و مشاور ارشد رئیس جمهور بوش، جیمز کاناتون ، هیئت ایالات متحده را در بخش وزرای کنفرانس، که از 11 تا 12 دسامبر برگزار خواهد شد، نمایندگی می کند.
اعضای هیئت نمایندگی، مقاماتی از وزارت کشاورزی، سازمان توسعۀ بین المللی آمریکا، وزارت انرژی، سازمان حفاظت از محیط زیست، ادارۀ ملی اقیانوسی و جوی، وزارت دارایی، شورای امنیت ملی، شورای کیفیت محیط زیست کاخ سفید و اعضایی از کنگره و سازمان اداری کنگره را شامل می شوند.
پیشرفت در پزنان
در سال 1994، معاهدۀ بین المللی یو.ان.اف.سی.سی.سی اعتبار قانونی یافت و نمایندگانی از 192 کشور، بررسی اقدامات ممکن را جهت کاهش تغییر آب و هوا و مقابله با افزایش های دمای اجتناب ناپذیر ناشی از گرم شدن کرۀ زمین آغاز نمودند.
در سال 2005، یکی از ضمایم معاهده، یعنی پروتکل کیوتو، اعتبار قانونی پیدا کرد. تا این تاریخ، 183 طرف معاهده، پروتکل را تصویب نموده اند. ویژگی عمدۀ پروتکل این است که اهداف تعهدآوری را برای 37 کشور صنعتی و جامعۀ اروپا در زمینۀ کاهش تصاعدات گاز گلخانه ای به میزان 5 درصد در مقایسه با سطوح سال 1990، در طی پنج سال تعیین نموده است. ایالات متحده جزو امضا کنندگان پروتکل کیوتو نمی باشد.
اولین دورۀ تعهد پروتکل در سال 2008 آغاز شده و در سال 2012 پایان خواهد یافت. باید یک چارچوب قوی تا سال 2009 ایجاد گردد تا تضمین نماید که وقفه ای میان پایان اولین دورۀ تعهد پروتکل در سال 2012 و اعتبار قانونی یافتن برنامه دیگری در آینده حاصل نگردد.
در ماه مه 2007، رئیس جمهور بوش، ابتکاری را جهت توسعه، و کمک به، چارچوبی برای دورۀ پس از کیوتو در مورد امنیت انرژی و تغییر آب و هوا تا پایان سال 2008 اعلام نمود. این تلاش، که "فرآیند اقتصادهای اصلی در مورد امنیت انرژی و تغییر آب و هوا" نام دارد، به برنامه های ملی، منطقه ای و بین المللی جهت مقابله با تغییر آب و هوا کمک می کند. این گروه، کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را در بر می گیرد. (به گزارش "سیاست مبتنی بر فناوری در مورد تغییر آب و هوا، مورد تشویق بوش قرار می گیرد" به نشانی اینترنتی زیر بنگرید:
http://www.america.gov/st/env-english/2008/April/20080416190704mlenuhret0.1401941.html?CP.rss=true
در ماه ژوئیه، 17 رهبر اقتصادهای اصلی جهان در نشست سران تویاکو در ژاپن گرد هم آمدند تا در مورد کاهش دادن تصاعدات گاز گلخانه ای، کمک به مذاکرات در چارچوب یو.ان.اف.سی.سی.سی و شناسایی اقداماتی که باید انجام شوند، بحث کنند.
بیانیه ای که در 9 ژوئیه توسط رهبرانی از استرالیا، برزیل، کانادا، چین، اتحادیۀ اروپا، فرانسه، آلمان، اندونزی، هند، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، جمهوری کره، روسیه، آفریقای جنوبی، انگلستان و ایالات متحده صادر گردید ، اذعان نمود که تغییر آب و هوا، امنیت انرژی و توسعۀ پایدار به یکدیگر پیوند خورده اند. این بیانیه همچنین نقش رهبری همۀ اقتصادهای عمده را، خواه توسعه یافته یا در حال توسعه، در مبارزه با تغییر آب و هوا ستود و کمک نشست های اقتصادهای اصلی را به یو.ان.اف.سی.سی.سی مورد تأکید قرار داد.
شرکت کنندگان قصد دارند در اجلاس سی.او.پی 14 در پزنان، اقدامات زیر را انجام دهند:
• در مورد یک نقشه عملی و برنامه های کاری آخرین سال مذاکرات، به توافق برسند؛
• در زمینۀ موضوعاتی که اجرای معاهده و پروتکل کیوتو را تقویت می نماید، از جمله ظرفیت سازی برای کشورهای در حال توسعه، کاهش دادن تصاعدات ناشی از جنگل زدایی، انتقال فناوری و انطباق آن با تغییر آب و هوا، به پیشرفت هایی دست یابند؛ و
• درک و دیدگاه های مشترک را در مورد "چشم اندازی مشترک" برای یک برنامه تغییر آب و هوای جدید، به صورتی که در اجلاس سی.او.پی 13 در بالی پیشنهاد گردید، افزایش دهند.
انقلاب فناوری
کاهش دادن تصاعدات بخش انرژی و فرآیندهای صنعتی دیگر، جمع آوری و ذخیره سازی گازهای گلخانه ای و تحت مراقبت گرفتن و اندازه گیری سطوح گازهای گلخانه ای در جو، همگی به فناوری و پیشرفت های فناوری، و انتقال چنین فناوری ها از کشورهای صاحب آن به کشورهای فاقد آن وابسته اند.
در چارچوب یو.ان.اف.سی.سی. سی، کشورهای صنعتی تشویق شده اند که در جهت پیشبرد، تسهیل و تأمین مالی انتقال و یا دسترسی به فناوری های سازگار با محیط زیست و دانش استفاده از آنها به کشورهای در حال توسعه، گام هایی را بردارند.
کشورهای شرکت کننده در بالی، یک گروه کارشناسی در مورد انتقال فناوری را مأمورکردند تا از میان موضوعات دیگر، گزینه های تأمین مالی فناوری را مورد بررسی قرار دهد.
کاناوتن در گزارش خود گفته است که ایالات متحده بودجه خود را در جهت تحقیق و توسعۀ فناوری، از 1،7 میلیارد دلار در سال 2001 به بیش از 4 میلیارد دلار افزایش داده است.
او همچنین گفته است: «اما بالاتر از همۀ اینها، آمریکا اکنون دارای اختیارات وام جدید و تعهد وامی نزدیک به 67 میلیارد دلار در زمینۀ فناوری های کم (دی اکسید) کربن می باشد. این امر، قابل ملاحظه ترین و عظیم ترین تعهد در زمینۀ کمک به تأمین مالی فناوری های کم کربن در هر نقطه از کرۀ زمین است.
رئیس جمهور بوش نیز تخصیص 2 میلیارد دلار را در طی سه سال آینده برای ایجاد یک صندوق فناوری بین المللی انرژی پاک جدید به منظور تسریع استفاده از کلیۀ اشکال فناوری های پاک تر و کارآمد تر در کشورهای در حال توسعه مانند هندوستان و چین، تعهد نموده است.
کاناوتن گفته است: «امیدواریم که دست کم 10 میلیارد دلار برای این صندوق، جهت حمایت از طرح های بین المللی جمع آوری کنیم و امیدواریم که این مسئله، یکی از موضوعات مورد بحث در پزنان باشد.»
