10 آوريل 2007

تصاویر ماهواره ای آمریکا از کرۀ زمین به کشورهای سراسر جهان کمک می کنند

آژانسهای لندست به در دسترس بودن اطلاعات برای جامعۀ علمی متعهد هستند

آغاز متن

به قلم: شریل پلرین
نویسندۀ کادر یو. اس. اینفو.

این دومین مقاله از یک سری مقالات در مورد ماهواره های لندست ارت است

واشنگتن – آژانسهای آمریکایی مسؤول سری ماهواره های نظارت بر زمین لندست ارت توافق کرده اند که نسل بعدی ماهواره های لندست در سال 2001 پرتاب خواهد شد و ایالات متحده تنها کشوری نخواهد بود که از تصویربرداری مداوم اقیانوسها، خشکی ها و پوشش یخ زمین سود خواهد برد.

از سال 1972، یک سری ماهواره های لندست در 700 کیلومتری بالای سطح زمین و در مداری نزدیک به قطب و هماهنگ با خورشید می چرخند. این بدان معنی است که در حالی که زمین از شرق به غرب می چرخد، این ماهواره ها در جهتی تقریباَ شمالی جنوبی می چرخند. ناسا و سازمان نقشه برداری ایالات متحده (USGS) در وزارت امور داخلی مشترکاَ مسؤولیت بخشهای فضایی و زمینی این ماهواره ها را بر عهده دارند.

لندست 5 در سال 1984 پرتاب شد و با وجود اینکه برای طول عمری برابر با سه تا پنج سال طراحی شده بود هنوز، هرچند با توانایی محدود، در حال فعالیت است. لندست 7 در سال 1999 پرتاب شد و از سال 2003 به این سو مشکلی در حسگرهایش پیدا کرده است که توانایی اش را محدود کرده است. سوخت هر دوی این ماهواره ها در سال 2010 یا 2011 به پایان خواهد رسید؛ انتظار می رود که ماهوارۀ بعدی، که مأموریت تداوم داده های لندست خوانده می شود، در سال 2011 پرتاب شود.

رونالد بک، متخصص اطلاعات برنامۀ USGS در برنامۀ سنجش از راه دور زمین، گفت: " USGS و ناسا در مورد تداوم داده ها و دسترسی به داده ها بسیار نگران هستند. ما قویاَ به پیدا کردن راهی برای در دسترس قرار دادن اطلاعات برای جامعۀ علمی جهان متعهد هستیم."

تبادل تصاویر زمین

داده های لندست دارای کاربردهای بسیاری هستند، منجمله کشاورزی و جنگلداری، برنامه ریزی استفاده از زمین، مدیریت منابع آب، مدیریت خطوط ساحلی، پیش بینی های بوم شناسی و مدیریت فجایع.

حسگرهای لندست دارای دقت متوسطی هستند. در تصاویر لندست خانه ها مشخص نیستند ولی اهداف بزرگ مثل بزرگراهها دیده می شوند. این دقت تصویر مهم است چرا که به اندازۀ کافی درشت است که اجازۀ پوشش جهانی را بدهد و در عین حال دقت کافی برای نشان دادن فرآیندهای انسانی مانند گسترش شهری را نیز دارد.

در سال 2001، ناسا و USGS موافقت کردند که از طریق برنامۀ محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP)، مجموعه داده های جهانی – تصاویر ماهواره ای همۀ کرۀ زمین – مربوط به سالهای 1992 و 2000 را در اختیار جامعۀ جهانی بگذارند.

این تصاویر لندست، که 20 میلیون دلار ارزش دارند، به همراه کمکهایی از جانب UNEP، ناسا، USGS، دانشگاه مریلند و شرکت ارت ستلایت، به وزرای محیط زیست آفریقا اجازه می دهند که تغییرات زیست محیطی کشورهایشان در طی 8 سال گذشته را تشخیص داده و تحلیل کنند.

از آنجاییکه بسیاری از کشورهای آفریقایی فاقد دسترسی به اینترنت هستند، این مجموعه داده ها بر روی دیسکهای سخت پرظرفیت که حاوی صدها تصویر ماهواره ای هستند به وزرا داده شدند. این داده ها بطور رایگان و از طریق دروازه های اینترنتی ناسا، USGS، دانشگاه ایالتی میشیگان و دانشگاه مریلند قابل دسترسی هستند.

فرناندو اچاوریا، از دفتر فناوری های فضایی و پیشرفتۀ ادارۀ اقیانوسها و امور زیست محیطی و علمی بین الملل وزارت امور خارجه (OES)، گفت که این اداره و و دفتر امور فضایی سازمان ملل متحد، بین سالهای 2003 تا 2005 به منظور بررسی پیشرفت سازمانهای آفریقایی در استفاده از داده های لندست برای رسیدگی به مشکلات توسعۀ پایدار، چهار کارگاه در آفریقا برگزار کرده اند.

اچاوریا گفت: "ما همچنین تلاش کردیم که اطمینان حاصل کنیم که در رساندن داده های لندست به مراکز برتر منطقه ای پشرفت داشته باشیم. آفریقا قاره ای بزرگ است و مشکلات بسیاری در آن وجود دارند، ولی در آفریقا برای این فناوری های سنجش از راه دور ظرفیت زیادی وجود دارد."

دنبال کردن تهدیدات بهداشتی

در سال 2000، تصاویر لندست به دانشمندان سازمان بهداشت جهانی (WHO)، مرکز کنترل و پیشگیری بیماری های ایالات متحده، واحد شماره 3 تحقیقات پزشکی نیروی دریایی (NAMRU-3) و انستیتوی پژوهشی والتر رید ارتش کمک کردند که با شیوع تب ریفت ولی – اولین شیوع آن در خارج از آفریقا – در عربستان سعودی و یمن مقابله کنند.

تب ریفت ولی یک بیماری ویروسی حاد و تب زا است که انسانها و حیوانات اهلی مانند گاو، گوسفند، بوفالو و بزها را مبتلا می کند و معمولاَ مربوط به همه گیری هایی می شود که در سالهای به شدت پرباران توسط پشه ها منتقل می شوند.

اساف آنیامبا، دانشمند محققی در مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا در مریلند، گفت که برای حمایت از تلاشهای آژانسهای بین المللی، "ما باید به آنها اطلاعاتی می دادیم که مشخص کنند که کجا باران آمده است و کجا گیاهان رشد کرده اند. این مناطق، مراکز بالقوه ای بودند که بیشتر موجودات ناقل ویروس در آنها رشد کرده و بیماری را پخش می کردند."

دانشمندان یک تصویر لندست بعد از شیوع بیماری را با تصویر قبل از شیوع مقایسه کردند.

آنیامبا گفت: "ما می توانستیم تفاوتی بزرگ در میزان پوشش سبز گیاهی ببینیم و این به تیمها کمک کرد ... که به دنبال مناطقی در دشتهای سیلابی ساحل یمن و عربستان بروند و با شیوع بیماری مقابله کنند."

وی افزود: "در مناطق شیوع بیماری که کوچک هستند و یا نقشۀ پیچیده ای دارند، لندست ابزار بسیار مفیدی برای تحلیل الگوها و شرایط زیست محیطی است."

پايان متن