12 فوريه 2010

سیاست کاهش ، چالش اصلی در مذاکرات تغییرات اقلیمی

گفت و گو در مورد راه حل های بازاریابی مانند تعیین قیمت برای CO2 در کپنهاگ

کارلین رایچل
عضو هیئت تحریریه America.gov

واشنگتن- برخی از داغ ترین مباحث بر سر رویکردهای بین المللی  جهت مبارزه با گرم شدن زمین در رابطه با چگونگی کاهش تراکم  دی اکسید کربن (CO2) در جو است. سیاست های طراحی شده برای کاهش انتشار CO2 و تثبیت گازهای گل خانه ای در سطحی که به صورت محیط زیستی ادامه پذیر باشد برای کاهش تاثیرات تغییرات اقلیمی حیاتی هستند.

دستیابی به توافق بین المللی بر سر این که چه چیزی یک سطح پایدار را تشکیل می دهد و این که چگونگی دستیابی به آن د کار آسانی نیست. کپنهاگ پانزدهمین کنفرانس از اعضای (COP-15) چارچوب کنوانسیون تغییرات اقلیمی سازمان ملل   (UNFCCC)خواهد بود. پروتکل کیوتو، که در COP-3 در سال 1997 پایه گذاری شد، تهعدات الزام آوری را برای کشورهای صنعتی به منظور کاهش تولید گازهای گلخانه ای مخصوص ایجاد  کرد، اما چند منتشر کننده بزرگ این گازها،  منجمله آمریکا، این عهدنامه را تصویب نکرده اند.

براساس چهارمین گزارش ارزیابی 2007 "گروه برنده جایزه نوبل میان دولتی تغییرات اقلیمی"،  حتی 1 تا 1.5 درجه افزایش در دمای جهانی تاثیرات محیط زیستی منفی را به بار خواهد آورد. گزارش کارگروه سیاست گذاری اعلام می دارد که محدود کردن افزایش دمای جهانی تا 2 درجه نیازمند کاهش انتشار 10 تا 40 درصدی کشورهای صنعتی تا سال 2020 و 40 تا 95 درصد تا سال 2050 خواهد بود. این گروه تاکید کرده است که "انتشار گازهای گلخانه ای در کشورهای در حال توسعه نیازمند دور شدن از مسیر کنونی تا سال 2020 است، و گازهای گلخانه ای در تمام کشورها می بایست تا به میزان زیادی تا سال  2050 از مسیر کنونی خارج شوند."

با پیش بینی های لازم دوراول توافق نامه کیوتو که تا سال 2012 پایان می یابد، دولت اوباما اقدام تغییرات اقلیمی را به عنوان یک اولویت سیاست خارجی شناخته و ایالات متحده آمریکا را متعهد به راهبری بین المللی کرده است. مذاکره کنندگان COP-15 در حال  تنظیم جانشینی برای پروتکل کیوتو هستند که برای تمام کشورهای عضو از نظر محیط زیستی کارآمد و از نظر سیاسی امکان پذیر باشد. ( اطلاعات بیشتر در مورد اقدام بین المللی تغییرات اقلیمی.)

شکاف توسعه ای

اکثریت کشورها با اصل کلی "مسئولیت متمایز اما مشترک" مطرح شده در پروتکل کیوتو موافق هستند. تعیین دقیق این که این پروتکل مستلزم چه چیزهایی است منشا بسیاری از مباحثات بین المللی بوده است.

برطبق گفته پروفسور رابرت استاوینس[1]، سرپرست پروژه هاروارد در توافق نامه های بین المللی آب و هوا، پرکردن شکاف بین کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه بزرگترین مانع برای نشست کپنهاگ و نشست های بعدی CPO است.

استاروین گفت:" یک نوع وابستگی منفی در کیوتو وجود دارد و آن تمایز میان Annex I (کشورهای توسعه یافته) و non-Annex (در حال توسعه) است. این جدی ترین مانعی است که امروزه با آن مواجه هستیم."

کشورهای در حال توسعه نظیر چین، هند و برزیل تاکید دارند که کشورهای توسعه یافته مشکل CO2 را ایجاد کرده اند و باید متحمل هزینه های مرتبط با کاهش تراکم CO2 شوند. آنها اعتراض خود را تا محدودیت های وضع شده بر انتشار فزاینده گازهای گلخانه ای شان پیش برده، و می گویند که به آنها می بایست همان فرصت کشورهای غربی برای توسعه اقتصاد کشورهای خود بدون محدودیت های محیط زیستی بین المللی داده شود.

کشورهای توسعه یافته نظیر آمریکا در صورت افزایش تصاعدی انتشار گازهای گلخانه ای کشورهای در حال توسعه، و بالاتر رفتن از سطح کنونی گازهای گلخانه ای کشورهای توسعه یافته از پذیرفتن تعهدات کاهش الزام آور خودداری خواهند کرد. بر اساس اعلام آژانس ارزیابی محیطی هلند، چین در سال 2006 از آمریکا ،که یه عنوان بزرگترین منتشر کننده CO2 شناخته می شود، سبقت گرفت و بیش از 80 درصد از انتشار  های آبی از سوی کشورهای در حال توسعه خواهد بود.

یکی از رویکردهایی که اخیرا از سوی استاوینس و پروژه هاروارد پیشنهاد شده این است که هر یک از کشورهای اصلی منتشر کننده گازهای گلخانه ای، در حال توسعه و توسعه یافته، "مجموعه ای از تعهدات داخلی" را برعهده گیرند. بر اساس این  الگو، کشورها زیرمجموعه ای از سیاست ها را که به طور خاص برای احتیاجات داخلی و ظرفیت هایشان طراحی شده انتخاب می کنند. چنین چارچوبی به کشورها امکان انعطاف پذیری و تامین همکاری های بین المللی همراه با زنجیره ای از مسئولیت را می دهد.  

راه حل های بازار

بیشتر بحث های سیاستی در ارتباط با مهار گازهای گلخانه ای بر" محدودیت و تجارت" تمرکز دارد. کشورها بازارهایی برای  گازهای گلخانه ای ایجاد می کنند که با تعیین بهایی برای کربن ، تولید کنندگان را ملزم به باقی ماندن پایین تر از "محدودیت" مجاز تعیین شده  می کنند.  شرکت هایی که می توانند به آسانی میزان تولید خود را کاهش دهند امکان فروش یا "تجارت" مجوز گازهای گلخانه ای اضافه به کمپانی هایی با امکان تعدیل هزینه برتر یا طولانی مدت تر را خواهند داشت. با گذشت زمان، این محدودیت به تدریج کاهش می یابد تا زمانی که انتشار CO2 به هدف تعیین شده برسد.

اعمال مالیات کربن بر منتشر کنندگان گازهای گلخانه ای  مداخله بازار جانشینی است که برخی از اقتصاد دانان از آن حمایت می کنند. میزان مالیات به تدریج افزایش یافته، و به کمپانی ها امکان تعدیل عملیات هایشان و کاهش گازهای گلخانه ای بر اساس یک محیط نظارتی قابل پیش بینی را خواهد داد. درآمد های مالیاتی ایجاد شده می تواند برای افزایش کارآیی اقتصادی در زمینه های دیگر مورد استفاده قرار گیرد.

هر دوی این سیاست های بازار محور را می توان برای همسان کردن هزینه کاهش در طول مدت زمان بیشتری طراحی، و بدین ترتیب فرسودگی اقتصادی ناشی از کاهش تولید کربن را کم کرد. اقتصاددانان همچنین از رویکردهای بازار محور به دلیل داشتن بیشترین تاثیر در کاهش انتشار CO2 در سراسر بخش ها حمایت می کنند.

یان پری[2]، یکی از همکاران ارشد در زمینه تغییرات اقلیمی در موسسه تحقیقاتی منابعی برای آینده  توضیح می دهد:" ما نه تنها از مردم می خواهیم که وسایل نقلیه با مصرف مناسب سوخت بیشتری را استفاده کنند، بلکه از آنها می خواهیم که کمتر نیز رانندگی کنند." برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از بخش حمل و نقل، ما به هر دو نیازمندیم. این نتیجه مناسب افزایش هزینه گازهای گلخانه ای و در نتیجه تمامی این سوخت های ناپاک است. این کار تمامی راه حل های ممکن را برای کاهش گازهای گلخانه ای در کل اقتصاد تشویق می کند. این در مقایسه با دیگر راه حل ها بسیار مقرون به صرفه است."

هماهنگی بین المللی

هرچند، بر اساس گزارش اخیر کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل، راه حل های بازاریابی به تنهایی پاسخگوی تضاد مشاهده شده میان کاهش و رشد اقتصادی در کشورهای در حال توسعه نخواهد بود. به همین دلیل، سیاست های مرتبط با تامین اعتبار پروژه های توسعه پاک، انتقال گسترده تر  فن آوری کاهش کربن و توسعه و گسترش شیوه های تولیدی مناسب با آب و هوا هم چنین از موضوعات گفت و گوهای بین المللی هستند.

به طور مثال، دانمارک در حال سرمایه گذاری در حدود 1 میلیون دلار ( 0.7 میلیون یورو) برای جایگزینی چندین کوره با آلودگی بالا در داکا، بنگلادش، با 20 کارخانه کارآمدتر است. انتظار می رود این پروژه کیفیت هوا در داکا را بهبود بخشیده و از ورود سالانه 50000  تن CO2 به  جو جلوگیری کند. این پروژه می بایست افزایش گاز های گلخانه ای مرتبط با میزبانی COP-15 در کپنهاگ را تعدیل کرده، و این دور از مذاکرات را از نظر تغییرات آب و هوایی بی اثر کند.

دیگر گزینه های سیاستی تحت بررسی  شامل جلوگیری از جنگل زدایی، برنامه ریزی جمعیتی و کنترل، سرمایه گذاری در تحقیقات و توسعه  فن آوری های جدید کاهشی، و فعالیت هایی برای افزایش آگاهی عمومی و آموزش مصرف کنندگان شخصی در مورد راه های کاهش انتشار CO2 می باشد.

1.       Robert Stavins

2.       Ian Parry