26 سپتامبر 2008
نقش بانوی اول
نوشتۀ: کارل اسفرازا آنتونی
از زمان مارتا واشنگتن در قرن هجدهم، بانوان اول ایالات متحده دارای موضعی مشهود اما تعریف نشده در دولت آمریکا بوده اند. نویسنده توصیف می کند چگونه بانوان اول مملکت به نسبت علائق شخصی و زمانی که در آن می زیستند، در این نقش منحصر به فرد، انجام وظیفه کرده اند.
کارل اسفرازا آنتونی نویسندۀ بانوان اول: سرگذشت همسران رؤسای جمهوری و قدرت آنان است، کتابی در دو جلد که همسران رؤسای جمهوری و مواردی مربوط به خانوادۀ آنان را از سال 1789 تا 1990 مورد بررسی قرار می دهد.
نقش بانوی اول، یعنی همسر رییس جمهوری آمریکا، از پیشگامی در مُد و میزبانی ضیافت های کاخ سفید تا مواضع چشمگیرتر، تحول زیادی یافته است. علی رغم نظر های متفاوتی که درمورد نقش زنان در جامعه وجود داشته است، بانوی اول کماکان الگویی برای زنان آمریکا است. یکی از خبرساز ترین مشاغل در دولت آمریکا مستلزم انجام هیچ نوع وظیفۀ رسمی نیست و دستمزدی نیز ندارد، اما از امکانات بی انتهایی بهره مند می باشد. بانوی اول می تواند بر رییس جمهوری نفوذ داشته باشد ومی تواند تا حدی بر خط مشی و قانونگذاری نیز اعمال قدرت سیاسی نماید.
از هنگام آغاز ریاست جمهوری در سال 1789، وجود "بانوی اول" بخشی از زندگی در آمریکا بوده است.هر چند ایالات متحده به تازگی در پی انقلاب آمریکا موفق به کسب استقلال خود از بریتانیا شده بود، نخبگان و جامعۀ اشراف اولین پایتخت های جمهوری، نیویورک و فیلادلفیا، برخوردی همچون یک بانوی متشخص با همسر اولین رییس جمهوری آمریکا، مارتا واشنگتن (1797-1789) داشتند. او در برابر عموم لیدی واشنگتن خوانده می شد، که لقب او از زمان جنگ های انقلابی بود.
جانشین بلافاصلۀ او، ابیگیل آدامز (1801-1797)، نیز در زمان انقلاب به خاطر دیدگاه سیاسی خود که طی نامه هایی به همسرش و سایرقانونگذاران مطرح می کرد، معروفیت خاصی کسب کرده بود. او در طول ریاست جمهوری همسرش به عنوان "خانم رییس جمهوری" به دلیل در میان گذاشتن علنی عقاید حزبی و سیاسی خود، مورد انتقاد های زیادی قرار می گرفت.
دالی مدیسون (1817-1809)، یک بانوی بسیار پرشور وحرارت، عناصر تشریفاتی و سیاسی را یک جا دارا بود، و به زودی بدعت گذار الگوی بانوی اول در سطح کشور گردید. دالی مدیسون برای نجات دادن گنجینه های ایالات متحده که در آتش سوزی کاخ سفید در دورۀ جنگ سال 1812 در معرض نابودی بود، جان خود را به خطر انداخت. شجاعت این بانو از او یک قهرمان ملی ساخت و در نظر مردم یک خانم رییس جمهوری ایده آل جلوه نمود. دالی مدیسون با بر تن کردن آخرین مد لباس ها توجه مطبوعات را برمی انگیخت اما در عین حال بسیار دموکرات و در خدمت مردم بود. او برای ایتام فعالیت می کرد و حامی حضور زنان در همه جا، از دیوان عالی تا صدف فروشی ها بود. او ضوابطی را بنیان گذاشت که، تا قبل از دورۀ النور روزولت (1945-1933) که مدافع انسان دوستی بود، همۀ بانوان اول بعد از او طبق آن سنجیده می شدند.
انتظار عموم از چنین شخصیتی تا اواسط قرن نوزدهم به کلی تثبیت شده بود، تا این که هاریت لین (1861-1857) به عنوان میزبان کاخ سفید برای عموی خود، جیمز بوکانن که اولین رییس جمهوری مجرد بود، به جرگۀ این بانوان پیوست. لقب تازه باید طوری بود که قابل اطلاق به همسران رؤسای جمهوری و بانوانی که از اقوام آن ها بودند و آن ها را در مراسم رسمی کاخ سفید و به عنوان میزبان همراهی می کرند، مناسب باشد – بانوی اول لقبی بود که مناسبت خوبی داشت. این عنوان برای اولین بار در سال 1860 و در روزنامۀ مصور لسلی به چاپ رسید.
وقایع نگاری بانوان اول به ترتیب زمان
دستاورد ها و فعالیت بانوان اولی که از دورۀ مالی مدیسون تا النور روزولت در کاخ سفید حضور داشتند، چندان مورد توجه عموم قرار نگرفته است، اما غالبا شخصیت های برجسته ای بوده اند. جولیا تیلر (1845-1844) اولین بانویی بود که از او عکس گرفته شد و به صورت کلیشه میان عموم پخش گردید. مری لینکلن (1865-1861) اولین بانویی بود که در دام مجادلات افتاده و موضوع بحث درسرمقاله های روزنامه ها گردید. لوسی هیز (1881-1877) اولین بانویی بود که به جهان تبلیغات کشیده شد. فرانسیس کلیولند (1889-1886 و 1897-1893) برای اولین بار بیانیه ای مطبوعاتی صادر کرد که در آن یک شایعۀ جنجال برانگیز دربارۀ زندگی خصوصی خود را تکذیب کرده بود. هلن "نلی" تافت (1913-1909) اولین بانویی بود که در راهپیمایی آغاز دورۀ خدمت همسرش شرکت، وحمایت خود از حق رأی زنان را اعلام نمود. او به خاطر رایزنی موفقیت آمیز خود درمورد قوانین فدرال، از محبوبیت مردمی برخوردار بود. ادیت ویلسون (1921-1915) در حمایت از همسرش ضمن بهبودی بعد از حملۀ مغزی، اولین بانویی بود که مدیریت امور ریاست جمهوری را در اختیار گرفت و همین امر موجب شد خیلی ها بتوانند بانوی اول در نقش رییس جمهوری را به تصور درآورند. فلورانس هاردینگ (1923-1921) اولین بانویی بود که در انتخابات شرکت کرد، به سخنرانی پرداخت، و به طور علنی احساس تعهد خود دربارۀ دخالت در امور دولت و حمایت از اقشار خاصی مانند سربازان سابق، زنان کارگر و جوامع انسانی را مطرح نمود.
پرزیدنت فرانکلین روزولت، مبتلا به فلج اطفال بود، این بیماری امکان راه رافتن و آزادی حرکت را از او سلب کرده بود، و قادر نبود برای بررسی اوضاع و شرایط به نقاط مختلف کشور سفر کند. همسر او، النور روزولت این نقش اساسی را به عهده گرفت و به طوری که خودش می گفت، "چشم و گوش" همسرش بود. النور روزولت علاوه بر وظایف خود به عنوان بانوی اول، ستون نویس یک نشریۀ ماهانه و یک روزنامه بود، او به سخنرانی می پرداخت، مجری یک برنامۀ هفتگی در رادیو بود، و چندین کتاب نوشت. او چهره ای بین المللی، و تأثیرگذار بر صحنۀ وقایع جهان بود.
جانشین پس از او، بس ترومن (1953-1945) و میمی آیزن هاور (1961-1953) بیشتر، میزبانان سنتی کاخ سفید و حامی فعالیت های خیریه بودند. ژاکلین کندی (1963-1961) نقش مورخ و دکوراتور را نیز به سایر نقش های بانوی اول اضافه کرد: او بخش هایی از کاخ سفید و سایر ابنیۀ عمومی را بازسازی و حفاظت کرد، و مدافع هنر و فرهنگ آمریکا بود. محبوبیت او در جهان روزافزون بود زیرا به چند زبان خارجی تسلط داشت و از کشور های آمریکای جنوبی، آسیا، و اروپا دیدن می کرد. با ظهور تلویزیون و جنبش رو به رشد برابری زنان در همۀ عرصه های زندگی، عموما انتظار می رفت که بانوان اول کاخ سفید در حد توانایی، بلند پروازی، کارشناسی و علاقۀ خود، به مسائل حساس روز توجه کنند.
یک نقش اساسی تر
لیدی برد جانسون (1969-1963) یکی از پیشگامان حفاظت از محیط زیست وجنبش های نوسازی شهری بود؛ او حامی آن دسته از قوانین فدرال بود که برای حمایت از محیط زیست و عدم تخریب حریم طبیعی بزرگراه ها وضع می گردید.
بتی فورد (1977-1074) با بحث درمورد مسائل سیاسی که بروضعیت زندگی زنان تأثیر گذار بود، به مباحثات زیادی دامن زد؛ او از حکم دیوان عالی مبنی بر تصمیم زنان درمورد سقط جنین حمایت کرده و برای تصویب متمم حقوق برابر برای زنان با قانونگذاران ایالتی به رایزنی پرداخت. هنگامی که خانم فورد ابتلا به سرطان سینه اش را علنی کرد، تابوی ضد بحث درمورد مسائلی که سلامت میلیون ها زن را به خطر می انداخت، از میان برداشته شد.
روزالین کارتر (1981-1977) در برابر کنگره شهادت به کمک به افرادی را داد که از بیماری های شدید روانی رنج می برند؛ او آغازگر کمک های جهانی جهت پناهندگان کامبوجی بود و به عنوان نمایندۀ رییس جمهوری با رهبران سیاسی و نظامی آمریکای مرکزی و جنوبی به تشکیل جلسات مهمی دست زد.
نانسی ریگان (1989-1981) کمپینی برای مبارزه با مصرف مواد مخدر در میان دانش آموزان مدارس برپا کرد، او برای حصول اطمینان از سرسپردگی مشاوران شوهرش، به کنترل قرار های ملاقات او می پرداخت، و ایجاد ارتباط دوستانۀ پرزیدنت ریگان با رییس جمهور شوروی، میخاییل گورباچف را تشویق می نمود، که متعاقبا منجر به پیمان کاهش سلاح گردید.
باربارا بوش (1993-1989) تلاش هایی جهت کاهش بیسوادی در میان بزرگسالان نمود و معتقد بود که بیسوادی علت اصلی بسیاری از مشکلات اجتماعی می باشد.
در سال 2001، هیلاری کلینتون (2001-1993) تنها بانوی اولی بود که موفق به کسب یک منصب دولتی، یعنی سناتوری آمریکا، گردید. او به عنوان بانوی اول، برای اصلاح مقررات مربوط به بیمۀ سلامتی تلاش نمود و قصد داشت برخورداری از آن را برای همۀ آمریکایی ها تضمین نماید. در زمینۀ نقشش به عنوان یک بانوی اول سنتی، باغ مجسمه های کاخ سفید را ترتیب داد و هنر معاصر آمریکا را در تالار های قدیمی کاخ سفید به نمایش گذاشت. در سال 2008، هیلاری کلینتون در رقابت های ریاست جمهوری شرکت کرد و چیزی نمانده بود که از سوی حزب خود نامزد احراز این مقام گردد.
لورابوش (2001 تا حال) کار خود به عنوان بانوی اول را با تشویق کودکان به خواندن آغاز کرد، اما این کار را به طیف وسیعی از سایر فعالیت ها نیز گسترش داد، مانند بیماری های قلبی در زنان، کمک به مردان جوانی که هدفمند اما فاقد امکانات کافی بودند، افزایش حمایت دولت فدرال از کتابخانه ها، و تربیت معلم. او سفر های مستقلی نیز به آسیا، خاور میانه، و آفریقا نمود و در جهت فراهم کردن امکانات بهداشتی و آموزشی برای زنان تلاش کرد. به ویژه، او از راهبان بودایی که در میانمار مورد پیگرد قرار گرفته بودند، به طور علنی حمایت به عمل آورد.
سفر هایی که بانوان اول می کنند، مسائل مورد حمایت آن ها، و فعالیت هایشان، از رویداد های خبری در ایالات متحده محسوب می شود. آن ها به دلیل روابط خود با رییس جمهوری، شخصیت هایی سیاسی هستند و به دلیل موقعیت خاص خود، از دیر زمان در موضوعات اجتماعی و سیاسی تأثیر گذار بوده اند.
نظرات بیان شده در این مقاله ضرورتا منعکس کنندۀ دیدگاه و سیاست دولت آمریکا نیست.
