03 سپتامبر 2008
طرز کار هیئت انتخاباتی
اصول قانون اساسی
چکیده ای از اصل دوم، بخش 1 قانون اساسی
http://www.america.gov/st/usg-english/2008/April/20080416203407eaifas0.6335565.html
قوۀ مجریه به رییس جمهور ایالات متحدۀ آمریکا سپرده می شود. او برای یک دورۀ چهار ساله سمت خود را حفظ می کند، و همراه با معاون رییس جمهور که برای دوره ای مشابه برگزیده می شود، به ترتیب زیر انتخاب می گردد:
هر ایالت، طبق قوانین خودش، تعدادی از افراد انتخاب کننده را تعیین می کند؛ تعداد این افراد برابر است با کل تعداد سناتور ها و اعضای مجلس نمایندگانی که ایالت مربوطه مجاز است در کنگره داشته باشد: اما هیچ یک از سناتور ها یا اعضای مجلس نمایندگان، یا افرادی که در ایالات متحده دارای مناصب دولتی هستند، نمی توانند به عنوان انتخاب کننده تعیین گردند.
- هیئت انتخاباتی دارای مکان خاصی نیست. بلکه فرایندی است که به عنوان بخشی از طرح اولیۀ قانون اساسی آمریکا آغاز شد. هیئت انتخاباتی به عنوان توافقی میان انتخاب رییس جمهور از سوی کنگره، و انتخاب او از طریق آرای مستقیم مردمی، از سوی بنیانگذاران ایالات متحده اتخاذ گردید. مردم در ایالت متحده به این افراد رأی می دهند، و آن ها نیز به نوبۀ خود برای انتخاب رییس جمهور رأی می دهند. مرکز ملی اسناد، به منزلۀ یک آژانس دولت فدرال، بر این فرایند نظارت دارد.
- برای هر ایالت تعدادی انتخاب کننده تعیین می شود که این تعداد، برابر است با تعداد سناتور های آن ایالت (که همیشه دو سناتور است) به علاوۀ تعداد اعضای مجلس نمایندگان ، که بر مبنای تراکم جمعیت، هر 10 سال یک بار از طریق آمار مشخص می شود. در حال حاضر، ایالت پر جمعیت کالیفرنیا دارای 55 انتخاب کننده است در حالی که ایالات کم جمعیت تر، مانند داکوتای شمالی، ممکن است دارای تنها سه یا چهار انتخاب کننده باشند.
- هیئت انتخاباتی از 538 انتخاب کننده تشکیل شده است ( یک انتخاب کننده در ازای هر یک از 435 عضو مجلس نمایندگان و 100 سناتور ، به اضافۀ 3 انتخاب کننده برای منطقۀ کلمبیا، یعنی واشنگتن، پایتخت کشور). انتخاب رییس جمهور و معاون او مستلزم کسب اکثریتی برابر با 270 رأی هیئت انتخاباتی است.
- در قانون اساسی به ویژگی های انتخاب کنندگان به اختصار اشاره شده است. در اصل دوم قید شده که هیچ یک از اعضای کنگره یا افرادی که در ایالات متحده دارای مناصب دولتی هستند نمی توانند به عنوان انتخاب کننده تعیین گردند.
- فرایند گزینش انتخاب کنندگان در هر ایالت متفاوت است. عموما ً، رهبران احزاب سیاسی ایالت، انتخاب کنندگان را طی کنوانسیون حزب خود کاندیدا می کنند، و یا طبق رأی گیری کمیتۀ مرکزی حزب، تعیین می شوند. انتخاب کنندگان را معمولا ً بر اساس خدمات و سرسپردگیشان به حزب خود برمی گزینند. آن ها ممکن است مقامات منتخب ایالت، رهبران حزب، یا افرادی باشند که با کاندیدای ریاست جمهوری نزدیکی دارند.
- در روز انتخابات عمومی، رأی دهندگان در هر ایالت به انتخاب کنندگان رأی می دهند ، این روز، سه شنبۀ بعد از اولین دوشنبه در ماه نوامبر تعیین شده است (در سال 2008 مطابق با 4 نوامبر می شود). بسته به روال کاردر هر ایالت، نام انتخاب کنندگان ممکن است در برگۀ رأی گیری زیر نام کاندیدا های ریاست جمهوری قید شده و یا نشده باشد.
- انتخاب کنندگان هر ایالت، در اولین دوشنبۀ بعد از دومین چهارشنبه در ماه دسامبر (در سال 2008 مطابق به 15 دسامبر)، برای انتخاب رییس جمهور ایالات متحده و معاون او گرد می آیند.
- هیچ ماده ای در قانون اساسی یا قوانین فدرال، انتخاب کنندگان را مجبور به دادن رأی موافق با آرای مردمی ایالت خود نمی کند. اما طبق قوانین برخی ایالات، این انتخاب کنندگان که به آن ها اصطلاحا ً انتخاب کنندگان بی وجدان اطلاق می شود، ممکن است محکوم به پرداخت جریمۀ نقدی شده و یا از سمت خود برکنار گردند و انتخاب کنندۀ دیگری جایگزین آن ها شود. دیوان عالی آمریکا قانون صریحی در مورد مجازات یا جریمۀ افرادی که طبق تعهد خود رأی نداده اند، که بتواند تحت قانون اساسی به اجرا درآید، نگذرانده است . تا به حال هیچ انتخاب کننده ای به دلیل کوتاهی در رأی دادن طبق تعهد خود، مورد پیگرد قانونی قرار نگرفته است.
- امروزه به ندرت ممکن است انتخاب کنندگان با نادیده گرفتن رأی مردمی، به شخصی متفاوت با فرد منتخب از سوی حزب خود رأی دهند. انتخاب کنندگان عموما ً براساس مقام رهبری خود در حزب یا در پی سال ها خدمت وفادارانه به حزب، برگزیده می شوند. در طول تاریخ آمریکا، بیش از 99 درصد از انتخاب کنندگان، طبق تعهد خود رأی داده اند.
- مجموع آرای هیئت انتخاباتی است که رییس جمهور و معاون او را معین می کند، و نه اکثریت تعداد آرایی که یک کاندیدا در سطح کشور از آن خود کرده است. چهار بار در تاریخ آمریکا – در سال های 1824، 1876، 1888 و 2000 – کاندیدایی که موفق به کسب اکثریت آرای مردمی در سطح کشور شد، موفق به بردن آکثریت آرای هیئت انتخاباتی نگردید.
- در سال 2008، در 48 ایالت از 50 ایالت و منطقۀ کلمبیا آرای هیئت انتخاباتی بر مبنای همه از آن برنده است توزیع می شود. مثلا ً، همۀ 55 رأی هیئت انتخاباتی ایالت کالیفرنیا، به کاندیدایی تعلق می گیرد که دارای اکثریت آرای مردمی است، حتا اگر اختلاف آرای کسب شده از سوی کاندیدا ها به نسبت 50,1 به 49,9 درصد باشد. تنها دو ایالت، نبراسکا و مین هستند که از قاعدۀ همه از آن برنده است پیروی نمی کنند. در این ایالات، ممکن است در توزیع تعداد آرای هیئت انتخاباتی هر کاندیدا اختلافاتی مشاهد شود.
- در ژانویۀ سال بعد از انتخابات ریاست جمهوری، کنگره جهت شمارش آرای هیئت های انتخاباتی تشکیل جلسۀ مشترک می دهد.
- در صورتی که هیچ یک از کاندیدا ها حائز اکثریت آرای هیئت های انتخاباتی نگردد، طبق متمم دوازدهم قانون اساسی، انتخاب رییس جمهور باید توسط مجلس نمایندگان انجام گیرد. مجلس نمایندگان از میان سه کاندیدایی که حائز بیشترین تعداد آرای هیئت انتخاباتی بوده اند، بر اساس کسب اکثریت آرا، به انتخاب رییس جمهور مبادرت می کند. این آرا از ایالت به ایالت شمارش می گردد و هیئت نمایندگان هر ایالت مجاز به دادن فقط یک رأی می باشد. در صورتی که هیچ یک از کاندیدا های معاونت رییس جمهور موفق به کسب اکثریت آرای هیئت انتخاباتی نگردد، سنا با اکثریت آرا و رأی هر یک از سناتور ها به یکی از کاندیدا هایی که بیشترین آرای هیئت انتخاباتی را کسب کرده اند، به انتخاب معاون رییس جمهور می پردازد.
- تا به حال مجلس نمایندگان دو بار در سال های 1800 و 1824 به انتخاب رییس جمهور مبادرت کرده است. سنا یک بار در سال 1836 معاون رییس جمهور را انتخاب کرد.
- طبق منابع موجود، در 200 سال گذشته بیش از 700 پیشنهاد برای اصلاح قوانین انتخابات و حذف هیئت انتخاباتی به کنگره تقدیم شده است. تعداد پیشنهادات در مورد افزودن متمم هایی به قانون اساسی برای تغییر هیئت انتخاباتی، بیش از هرموضوع دیگر بوده است.
- عقاید درمورد کارایی سیستم هیئت انتخاباتی ممکن است تحت تأثیر برخورد احزاب سوم باشد – احزابی به غیر از دموکرات و جمهوریخواه. احزاب سوم در سیستم هیئت انتخاباتی شانس زیادی نداشته اند. در سال های 1948 و 1968، کاندیدا های احزاب سوم که دارای محبوبیت های منطقه ای بوده اند، مخصوصا ً در مناطق جنوبی کشور موفق به کسب آرای قابل ملاحظه ای از هیئت انتخاباتی شده اند، اما تا بدان حد نبوده که بتواند برندۀ حزب عمده را با چالش جدی روبرو کند. آخرین کاندیدای احزاب سوم که موفقیت های قابل ملاحظه ای به دست آورد، رییس جمهور سابقا ً جمهوریخواه، تئودور روزولت در سال 1912 بود. او در کسب آرای هیئت انتخاباتی و آرای مردمی مقام دوم را کسب کرد (با به دست آوردن 88 رأی از مجموع 266 رأی هیئت انتخاباتی که در آن زمان برای کسب موفقیت در انتخابات باید به دست می آورد). با این که راس پروت در سال 1992 برندۀ آرای عمومی در سطح کشور گشت، اما از آن جا که در هیچ یک از ایالات دارای پایگاه محکمی نبود، موفق به کسب آرای هیئت انتخاباتی نگردید.
منبع: مرکز ملی اسناد
