04 سپتامبر 2008
برنده شدن اکثریت آرای هیئت های نمایندگی
نویسنده: دیوید مارک
آمریکائی ها هر چهار سال یکبار برای انتخاب ریاست جمهوری رای می دهند، اما نکته جالب این است که آنان انتخابات ملی ندارند. در عوض، آمریکائی ها در 51 انتخابات در 50 ایالت و واشنگتن دی سی برای ریاست جمهوری رای گیری میکنند و هیئت های انتخاباتی، رئیس جمهوری را انتخاب می کنند. بر اساس آرای این هیئت ها بر روی هم، در مورد انتخاب رئیس جمهوری تصمیم گیری می شود.
جمع آوری آرای اکثریت هیئت های نمایندگی کار پیچیده ای است. در مبارزات انتخاباتی ساعت های بیشماری صرف راهبردهای گوناگون برای دستیابی به عدد جادوئی 270، اکثریت آرا از مجموع 538 رای هیئت نمایندگی، می شود. بدون تردید، به دست آوردن اکثریت آرای هیئت های نمایندگی به معنای صرف اوقات و منابع گرانبها در یک ایالت به هزینه ایالت دیگر است. ستادهای مبارزات انتخاباتی در هفته آخر قبل از انتخابات باید تصمیمات سختی برای انتخاب ایالت های هدف که باید به طور جدی مبارزات انتخاباتی در آن صورت گیرد و آنهائی که باید از مبارزه در آن صرفنظر کرد را اتخاذ کنند. مبارزات انتخاباتی در ایالتی که به نادرست انتخاب شده است، به معنی تفاوت در پیروزی برای کاخ سفید و عدم حضور در مراسم افتتاحیه در روز 20 ژانویه است.
هنوز، حقایق سیاسی نشان می دهد که اکثریت ایالات، در حدود 30 ایالت، احتمالاً دموکرات و یا جمهوریخواه هستند و رقابت جدی در آنها وجود ندارد. صرف زمان و پول در این ایالت ها هدر دادن مبارزات از سوی هر دو حزب خواهد بود.
نقش آمار
اولین دهه از قرن بیست و یکم نشان داده است که اهداف مبارزات انتخاباتی نسبت به انتخابات قبلی ریاست جمهوری نامشخص تر است. در نتایج انتخاب هیئت های نمایندگی در انتخابات ریاست جمهوری سال های 2004 و 2000 اختلاف کمی دیده شد. در حقیقت، تنها سه ایالت تغییر نظر داده بودند. ایالت های آیوا و نیومکزیکو از حمایت آل گور نامزد دموکرات ها در سال 2000 به حمایت از پرزیدنت جرج دبلیو بوش در انتخابات سال 2004 تغییر نظر دادند؛ و ایالت نیوهمشایر که در انتخابات سال 2000 از بوش پشتیبانی کرد، چهار سال بعد از نامزد حزب دموکرات، جان کری حمایت نمود. بر این اساس موضوع آمار در انتخابات اخیر اهمیت می یابد.
در انتخابات سال 2004 تفاوت آرای 13 ایالت کلرادو، فلوریدا، آیوا، میشیگان، مینه سوتا، نوادا، نیوهمشایر، نیوجرسی، نیومکزیکو، اوهایو، اورگان، پنسیلوانیا و ویسکانسین؛ در حدود هفت درصد یا کمتر بود. بنابراین، در انتخابات سال 2008، برنامه ریزان راهبردی مبارزات انتخاباتی مک کین، نامزد جمهوری خواهان و هدایت کنندگان برنامه های انتخاباتی باراک اوباما، نامزد دموکرات ها، در جستجوی راه هائی برای توسعه میدان فعالیت و کسب آرای هیئت های نمایندگی بیشتری در ایالت ها هستند.
به عنوان مثال، برنامه اوباما، مبارزه با مک کین برای گسترش هیئت های نمایندگی خود در ایالت هائی مانند کارولینای شمالی، میسوری، و مونتانا است که به طور سنتی طرفدار جمهوری خواهان هستند. در همان حال، راهبرد مک کین، رقابت در ایالت هائی است که اخیراً به دموکرات ها رای داده اند، مانند پنسیلوانیا– که در آن اوباما به نحو شدیدی در انتخابات مقدماتی برای نامزدی حزب دموکرات از سناتور هیلاری کلینتون شکست خورد و میشیگان که اوباما در انتخابات مقدماتی آن شرکت نکرد—است. مقامات ستاد انتخاباتی هر دو حزب با اطمینان پیش بینی نمودند که آنها ایالت هائی را که در انتخابات اخیر در اختیار حزب دیگر بوده است، از آن خود خواهند کرد.
راهبردهای هیئت های نمایندگی
اوباما برای کسب 270 رای لازم هیئت نمایندگی باید با حفظ آرای ایالت هائی که کری در انتخابات سال 2004 در آن پیروز شد، شروع نماید و بر ایالت هائی تمرکز کند که مشاوران اوباما فکر می کنند از آمادگی لازم برای گفتگو برخوردارند. کری 252 رای هیئت های نمایندگی را به دست آورد. اوباما برای کسب 18 رای دیگر هیئت های نمایندگی، ایالت های آیوا، ویرجینیا، کارولینای شمالی، نیومکزیکو، نوادا، و کلرادو را هدف خود قرار داده است. در این لیست همچنین ایالت اوهایو قرار دارد که او انتخابات مقدماتی آن را به کلینتون واگذار کرد، ولی این ایالت در انتخابات میان دوره ای سال 2006، به نحو شدیدی به نفع دموکرات ها تغییر رای داد. از سوی دیگر مک کین امیدوار است که رای دهندگان اوهایو، که نسبت به موفقیت جمهوری خواهان در دو انتخابات گذشته ریاست جمهوری انتقاداتی دارند، به وی در حفظ آرای این ایالت کمک خواهند کرد، و آرای ایالت های میشیگان، پنسیلوانیا، و ویسکانسین را به نفع جمهوری خواهان تغییر خواهند داد.
گاهی اوقات راهبرد های مبارزات انتخاباتی برای کسب آرای هیئت های نمایندگی در ایالت های هدف، آنگونه که به نظر می رسد، نیست. ستاد های مبارزات انتخاباتی اغلب سعی می کنند با ظاهرسازی اینطور وانمود کنند که مبالغ گزافی صرف پیروزی در انتخابات یک ایالت شده است، در حالیکه چنین قصدی در میان نبوده است. هدف از این کار اینست که مبارزات انتخاباتی رقیب را وادار به صرف زمان و هزینه زیادی در ایالت هائی نمایند که به طور معمول به آنان رای می دهند و به نوعی در ایالت هائی که قلمروی آنان است به دفاع بپردازند.
یک مثال کلاسیک از این راهبرد حیله گرانه را در طول روزهای داغ پایانی مبارزات انتخابات ریاست جمهوری سال 2000 می توان دید که در آن آل گور معاون رئیس جمهور برای جاینشینی رئیس خود پرزیدنت بیل کلینتون، فعالیت می کرد، در حالیکه جورج دبلیو بوش، فرماندار تگزاس، نامزد جمهوری خواهان بود. در اکتبر سال 2000، درست چند هفته قبل از روز انتخابات، ستاد مبارزات انتخاباتی بوش تصمیم سئوال بر انگیزی برای تبلیغات پرهزینه رادیو تلویزیونی در ایالت کالیفرنیا با 54 رای هیئت نمایندگی ( در حال حاضر 55 رای دارد) گرفت، که یکی از سیاست های بسیار تعیین کننده ریاست جمهوری بود. تیم بوش بیش از یک میلیون دلار صرف تبلیغات در بازار پرهزینه تبلیغات کالیفرنیا – لس آنجلس، سانفرانسیسکو، و سان دیه گو – کرد، و دیک چینی، نامزد معاون ریاست جمهوری یک روز با ارزش، در روزهای پایانی مبارزات انتخاباتی، را صرف سفر در شهرهای این ایالت نمود.
ستاد مبارزات انتخاباتی گور متوجه این حیله شد. اعتماد به پشتیبانی قوی طرفداران حزب دموکرات در کالیفرنیا باعث شد که تیم دموکرات ها منابع محدود خود را در جائی دیگر به کار گیرند. این سیاست راهبردی هشیارانه بود و گور انتخابات کالیفرنیا را به راحتی با 53 درصد آرا درمقابل 42 درصد آرای بوش، برنده شد.
اما در اوهایو، تیم مبارزات انتخاباتی گور خیلی سریع از مبارزات کنار کشید و فرصت بالقوه کسب 21 رای هیئت نمایندگی این ایالت را از دست داد. در حالیکه ستاد مبارزات انتخاباتی گور انتظار پیروزی بزرگ جمهوری خواهان در اوهایو را داشتند، بوش تنها با 3.5 درصد آرای بیشتر برنده شد. با توجه بیشتر، نتایج این ایالت می توانست به راحتی متفاوت باشد، و یک پیروزی کاملاً مطمئن در انتخابات ریاست جمهوری برای گور باشد.
نامزدهای انتخابات سال 2008، به طور یکسانی به امکان رقابت در برخی از ایالت ها اشاره کرده اند، اگرچه در حقیقت امکان دارد که چنین نباشد. دستیاران اوباما گفته اند که در برخی از ایالت ها – مانند جورجیا، میسوری، مونتانا، و کارولینای شمالی -- که آنان در نظر دارند در آن رقابت کنند، ممکن است در نهایت از جمهوری خواهان به سود دموکرات ها جدا نشوند. اما، نتیجه کوشش در این ایالت ها می تواند مک کین را مجبور نماید تا به جای استفاده از منابع خود در مناطق حیاتی، مانند ایالت اوهایو، پول و یا مبارزه خود را دراین ایالت ها که طرفدار جمهوری خواهان هستند، صرف نماید.
برنده، تمام آرا را از آن خود می کند
یکی از ناراحت کننده ترین جنبه های هیئت نمایندگی، برای برنامه ریزان راهبردی مبارزات انتخابات ریاست جمهوری، این قانون است که در اغلب ایالت ها، برنده آرای ایالت، تمام آرای هیئت نمایندگی آن ایالت را به خود اختصاص خواهد داد، و مهم نیست که تا چه حد آرای آنها به یکدیگر نزدیک بوده است. جورج دبلیو بوش، انتخابات معروف فلوریدا – و ریاست جمهوری – را با 537 رای بیشتر از 6 میلیون رای، در این ایالت آفتابی برنده شد. هنوز، حتی با فاصله بسیار نزدیک، بعد از 36 روز مشاجره قانونی و تصمیم دادگاه عالی به توقف بازشماری آرا، مقامات به این تصمیم رسیدند که کلیه آرای هیئت های نمایندگی ایالت را به جمهوری خواهان دهند.
در 1988، جورج اچ دبیلیو بوش، نامزد جمهوری خواهان برنده 426 رای هیئت نمایندگی در مقابل 112 رای مایکل دوکاکیس، فرماندار ماساچوست و نامزد دموکرات ها شد که حاکی از پیروزی کاملاً یکطرفه بود. اما تفاوت آرای برنده شدن بوش در بسیاری از ایالت ها به طور نسبی کم بود، و منجر به یک پیروزی گسترده ولی با تفاوت آرای کم شد (کالیفرنیا، 51 به 48 درصد، کانتیکت، 52 به 47 درصد، ایلینوی، 51 به 49 درصد، مریلند، 51 به 48 درصد، میسوری، 52 به 48 درصد، نیومکزیکو، 52 به 47 در صد، پنسیلوانیا، 51 به 48 درصد، ورمونت، 51 به 48 درصد.) تفاوت آرای هیئت های نمایندگی در دیگر ایالت ها، با آرای بالای هیئت های نمایندگی، نیز به نحو قابل ملاحظه ای متفاوت نبود. دموکرات ها در یک مبارزه انتخاباتی، در صورتی که قادر به پاسخگونی به حملات بر علیه آنان بودند و اتخاذ روش تهاجمی در تعیین موضوعات برنامه مبارزات انتخاباتی، ممکن بود در انتخابات پیروز گردند.
و در انتخابات سال 2000، گور انتخابات نیوهمشایر را با 48.1 درصد در مقابل 46.7 درصد به رقیب واگذار کرد. این نتیجه نشانگر حساس بودن تفاوت آرا بود زیرا 4 رای هیئت نمایندگی ایالت نیوهمشایر می توانست آرای گور را به اکثریت 271 رای برساند—و نتیجه مشاجره فلوریدا را بی اثر سازد. همچنین، پیروزی گور در تنسی، ایالت موطن او در سال 2000، می توانست به مشخص شدن نتیجه انتخابات منجر شود. در عوض، 11 رای هیئت نمایندگی تنسی با تفاوتی 4 درصدی به نفع بوش شد، و گور را اولین نامزد ریاست جمهوری، بعد از جورج مک گاورن، نامزد دموکرات ها در سال 1972، نمود که در انتخابات ایالت زادگاه خود بازنده شد، و به از دست دادن ریاست جمهوری وی کمک کرد.
قابلیت برنده شدن در انتخابات عمومی
رای گیری هیئت های نمایندگی برای معرفی نامزد حزب دموکرات و جمهوری خواه، تنها بر اساس قابلیت ها و موضوعات شخصی صورت نمی گیرد بلکه این موضوع که شانس پیروزی کدامیک از نامزدها در انتخابات عمومی ماه نوامبر بیشتر است نیز مورد توجه قرار می گیرد.
این بزرگترین دلیل برای پیروزی جان کری بر هوارد دین، فرماندار ورمونت در نامزدی حزب دموکرات برای ریاست جمهوری سال 2004 بود. در مراحل اولیه انتخابات، انتقاد خشمگینانه دین از جنگ عراق و سیاست های دولت بوش، او را از گمنامی به فرد اول در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری برای دموکرات ها تبدیل کرد. قدرت سخنرانی آتشین او رای دهندگان مرحله مقدماتی در حزب دموکرات را، که از عملکرد رهبران حزبی خود در کنگره، به خاطر عدم تمایل به مقابله با بوش به نحو تهاجمی ناامید شده بودند، به خود جذب نموده بود.
اما عملکرد غیر متوازن دین در مبارزات انتخاباتی و عدم تجربه وی در سیاست های ملی باعث شد تا رای دهندگان مقدماتی حزب دموکرات در نهایت کری ، با 20 سال سابقه سناتوری را انتخاب نمایند. کری اگر چه سخنران الهام بخشی نبود، ولی دارای توانائی های شناخته شده و قابل استفاده بود، که آنها تشخیص دادند که می تواند رقیب قدرتمند تری در مقابل بوش باشد. بعد از انتخابات مقدماتی، یک طنز پرداز گفت که بسیاری از دموکرات ها "با دین اعلام نامزدی کردند ولی با کری ازدواج نمودند."
هیئت های نمایندگی از موضوعات اصلی در مبارزه برای نامزدی ریاست جمهوری سال 2008 دموکرات ها بود. در رقابتی که حدوداً 6 ماه طول کشید نتیجه نهائی تا پایان رای گیری های مقدماتی و تشکیل مجمع هیئت های نمایندگی ایالت ها و رای آنان، مشخص نگشت، هیلاری کلینتون مدعی بود، به این دلیل که او از شانس بهتری از رقیب خود باراک اوباما برای شکست دادن مک کین، نامزد جمهوری خواهان در انتخابات عمومی برخورداراست، باید نامزد حزب خود باشد.
کلینتون به پیروزی های مقدماتی خود در ایالت های با آرای نامشخص مانند اوهایو، پنسیلوانیا، و ویرجینیای غربی اشاره کرد. این استدلال مورد استقبال دموکرات ها، که اوباما را به عنوان نامزد حزب برای مقابله با مک کین انتخاب کردند، قرار نگرفت.
دموکرات ها در 4 نوامبر خواهند دانست که آیا نتایج انتخابات، انتخاب آنان را تائید خواهد کرد. بعد از همه اینها، برنده آرای هیئت های نمایندگی هدف مبارزات انتخاباتی قرار خواهد گرفت. شاید درد آورتر از همه، واقعیت روال کار حکومت در آمریکا است که در آن برنده بیشترین تعداد آرا در یک انتخابات، به صورت اتوماتیک برنده انتخابات نیست. هنگامی که مبارزات اوباما و مک کین در هفته های پایانی انتخابات برای کسب 270 رای هیئت های انتخاباتی، شدت گیرد، آنچه که در مجموع مانند یک پیروزی به نظر می آید، می تواند به دلیل روش شمارش نهائی آرا – شمارش ایالت به ایالت در روز انتخابات، تغییر کند.
نظرات بیان شده در این مقاله، الزاماً منعکس کننده دیدگاه ها و سیاست های دولت ایالات متحده نیست.
