27 اکتبر 2008

گردشگری صنعت ویرجینیا بازتاب درگیری های اقتصادی کشور

فستیوال نپتون حسن ختام موسم گردشگری تابستانی در ویرجینیا بیچ است

دانیل زلینسکی
Special Correspondent

ویرجینیا بیچ، ویرجینیا-  در یکی از واپسیین تعطیلات آخر هفتۀ یک تابستان طولانی،  تفریحگاه کف تخته ای  ویرجینیا بیچ  مملو از مردمی است که در میان جمعیت زیاد و بوی خوش جوجه کباب، پیاز سرخ شده و پاپ کورن با طعم شور و شیرین، پرسه می زنند.

فستیوال نپتون در جریان است، مراسمی که به طور غیر رسمی پایان موسم گردشگری در ویرجینیا بیچ را اعلام می کند، و غالب مردمی که در این فستیوال شرکت می کنند، توریست نیستند بلکه اهالی (و رأی دهندگان) منطقۀ همتون رودز می باشند، که نام این ناحیه از ویرجینیا است. هنگامی که این رأی دهندگان در روز 4 نوامبر پای صندوق های رأی بروند، یقینا ً نگرانی های اقتصادی در سر خواهند داشت.

در تابستان 2008، مردم که به خاطر گرانی بنزین و مخارج خورد و خوراک، یا از تعطیلات خود کم کرده اند و یا اصلا ً به تعطیلات نرفتند، سواحل به نوعی خلوت تر بوده است.

مارلین ولتز در مورد کارو کسب هتل ها و رستوران های ساحل اقیانوس گفت، همه می گویند 10 درصد از قیمت ها کم کرده اند، اما معلوم نیست . ولتز، یکی از هماهنگ کنندگان داوطلب این فستیوال، از سال 1975 در سمت های مختلفی کار کرده است.

طبق آمار ارائه شده از سوی تحقیقات مسافرتی اسمیت، یک شرکت واقع در تنسی که برای همتون رودز به جمع آوری آمار مربوط به گردشگری اشتغال دارد، هتل های ساحلی ویرجینیا بیچ در سه ماه تابستان، از ژوئن تا اوت، نسبت به سال 2007 از 3,8 درصد کمتر مسافر برخوردار بوده اند.

تعداد کمتر مسافران هتل ها به معنای تعداد کمتر مسافران خطوط قطار ویرجینیا بیچ وابسته به  خطوط مسافربری همتون رودز نیز هست. تعداد مسافران سه خطی که مورد استفادۀ توریست هاست، از 113,000 تن در ژوئن 2007 ، به 79,000 تن در ژوئن 2008 تقلیل یافت.

گروهی که بیش از دیگران متضرر شده است، گروه خرده فروشان ساحلی هستند، مغازه های سرف که تی شرت های چاپی، عینک آفتابی و جا کلیدی می فروشند، اجناسی که توریست ها به عنوان یادگار تعطیلات خود در ویرجینیا بیچ، می خرند و با خود به خانه می برند. در سال 2008، با   افزایش  قیمت مواد غذایی و بنزین، خانواده ها در خرید سوغاتی صرفه جویی می کنند که به قیمت کاهش 5 تا 20 درصد از فروش مغازه داران تمام می شود.

حیاتی بودن گردشگری برای اقتصاد

این مشکلات برای شهری که دارای اقتصاد وابسته به گردشگری سالم می باشد، هولناک است. طبق مطالعات دانشگاه اولد دومینیون، در سال 2007 توریست های ویرجینیا بیچ بالغ بر 890 میلیون دلار در این مکان تفریحی خرج کرده بودند، و گردشگری حدود 1,44 میلیارد دلار بازده اقتصادی داشته که شامل ایجاد 15,100 شغل، 378 میلیون درآمد برای اهالی شهر، و 78,4 میلیون دلار عایدات شهرداری بوده است.

جیمز ریکتس، رییس   دفتر امور گردشگری ویرجینیا بیچ در یک اطلاعیۀ رسمی در سال 2008 اظهار داشت، سفر و گردشگری نقش حیاتی خود در اقتصاد ویرجینیا بیچ را حفظ کرده است.

فستیوال نپتون امتیازی اقتصادی برای شهر محسوب می شود زیرا هتل های ساحل اقیانوس پر می شوند، و هزاران تن از اهالی اطراف برای گردش در این شهر گرد می آیند. متوسط  تعداد نفراتی که طی سه سال اخیر در این فستیوال شرکت کرده اند 500,000 تن است که 18 میلیون دلار به عایدات اقتصادی ویرجینیا بیچ اضافه کرده است.

هر چند تنها 4 درصد از افراد شرکت کننده در این فستیوال متعلق به خارج ناحیۀ همتون رودز هستند، اما 80 درصد از آن ها در هتل ها اقامت می کنند و همین، تأمین کنندۀ 60 درصد از مزایای اقتصادی این فستیوال است.

اولیور جوینر، صاحب هتل کیپس ریزورت، واقع در ساحل اقیانوس در 5 اکتبر گفت، در دو روز آخر هفته همۀ هتل ها پر بودند. با این وضع اقتصادی، خیلی بهتر از آن چه تصورش را می کردیم، بود.

کاندیدا های ویرجینیا توجه خود را به مشکلات اقتصادی معطوف می کنند

  با وجود اخبار مکررأ اسفبار مالی که هرروز بدتر می شود،   اقتصاد برای کاندیدا های ناحیۀ دوم انتخاباتی ویرجینیا که شامل نواحی ویرجینیا بیچ، نورفولک، و بخش هایی از همتون و ایسترن شور است، تبدیل  به یک مسئلۀ حیاتی گشته است.

تلما دریک، عضو مجلس نمایندگان از جمله اعضای جمهوریخواه   مجلس بود که طرح نجات مالی 700 میلیارد دلاری را که برای تقویت بانک های کشور ارائه شده بود، رد کرد. او به روزنامۀ محلی دیلی پرس اظهار داشت که کاملا ً با آن طرح مخالف است. در بیانیه ای در توجیه رأی منفی خود، او از کنگره درخواست کرده بود تا به راه های دیگری برای تقویت بازار های اعتباری متوسل شود.

کاندیدای جمهوریخواه سنا، جیم گیلمور نیز به همین صورت این طرح را "مسخره" خوانده و در خواست راه حل بازار آزاد را کرده بود که بتواند دارای نتیجه ای ماندگار باشد.

مارک وارنر، کاندیدای سنا از حزب دموکرات گفته بود که او هر چند خواستار پیش بینی های بیشتری برای حمایت از کسانی که مالیات می پردازند در این طرح است، اما به طرحی که مجلس نمایندگان ارائه داه بود رأی مثبت می داد.

گلن نی، رقیب   کرسی نمایندگی ، در مورد طرح نجات مالی بد بین بود، اما به این نتیجه رسید که باید اقدام کرد. نی به دیلی پرس اظهار داشت: من از بستۀ کمک ها اقتصادی حمایت می کنم، اما قبل از هر چیز، باید پول کسانی که مالیات می پردازند را پس داد. من از خرج کردن پول مردم برای پرداخت خسارت مدیران اجرایی حمایت نمی کنم. من کوشش های پالسون [هنری پالسون، وزیر خزانه داری] را ستایش می کنم. ... ما باید هر چه زودتر دست به کار شویم.

مجلس سنا   طرح  تازه  نجات مالی را در روز اول اکتبر ارائه کرد و مجلس نمایندگان در 3 اکتبر آن را تصویب نمود. در چند ماه آینده، ساکنان ناحیۀ دوم انتخاباتی ویرجینیا بیشتر متوجه خواهند شد که عواقب بحران مالی وال استریت چه معنایی برای مین استریت [اقشار متوسط جامعه] و گردشگاه آن ها دارد. (به مقالۀ مربوط مراجعه کنید: طرح نجات مالی پس از امضای بوش، امیدی را در دل ها تازه می سازد.  

http://www.america.gov/st/econ-english/2008/October/20081003163122saikceinawz0.9851496.html?CP.rss=true

در فستیوال نپتون،   حتی  در زمان جشن و سرور هم بحران اقتصادی به انحاء گوناگون نمایان بود. در طول مسیر   گردشگاه، یک فروشندۀ لیموناد تابلویی نصب کرده بود که روی آن خوانده می شد: "لطفا ً انعام بدهید. من به یک تعطیلات احتیاج دارم."

این مقاله بخشی از پوشش خبری America.gov ازهفت ناحیۀ انتخاباتی از میان 435 ناحیۀ انتخاباتی آمریکا در فعالیت های انتخاباتی سال 2008 است. هر یک از این مقالات از زاویه ای متفاوت به سیاست های آمریکا نظر می افکند. برای اطلاعات بیشتر مراجعه کنید به:

http://uspolitics.america.gov/uspolitics/elections/stateandlocal.html