27 جون 2008
برنامۀ کار سیاسی به دست بسیاری از احزاب سیاسی شکل می گیرد
سیاست "احزاب سوم" سابقۀ دیرینی در آمریکا دارد
ویرا، فلوریدا- در ظاهر به نظر نمی رسد که وجه مشترکی میان یک آدم مخالف مشروب، یک سوسیالیست، یک اصلاحگرا، یک طرفدار محیط زیست، و یک عضو حزب ترقی خواه وجود داشته باشد. اما در صحنۀ سیاسی آمریکا، آن ها معرف طیفی از سازمان های احزاب سوم گذشته و حال هستند که بر انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا نیز تأثیر گذار بوده اند.
تعداد زیادی از احزاب کوچکتر یا کاندیدا های مستقل، با جلب توجه به مسائلی در فعالیت های سیاسی خود که در غیر این صورت ندیده گرفته می شد، و افزایش تعداد رأی دهندگان و همین طور با جمع آوری آرای اعتراض آمیز و فرستادن پیام خود به احزاب عمده، عوامل مهمی محسوب گشته اند. در بعضی موارد، کارشناسان سیاسی این طور استدلال می کنند که کاندیدا های احزاب سوم قادراند حتی نتیجۀ انتخابات را هم تغییر دهند.
در هر ایالت، برای معرفی کاندیدا ها مقررات متفاوتی وجود دارد. در حالی که تهیۀ لیست برای دموکرات ها و جمهوریخواهان به صورت اتوماتیک انجام می شود، احزاب سوم با چالش های بیشتری روبرو هستند، مانند پرداخت هزینه های ثبت نام و جمع آوری تعداد معینی رأی دهنده برای گرفتن امضا و تهیۀ استشهاد. همین امر موجب محدودیت تعداد برگه های رأی گیری با نام کاندیدای مربوطه می شود.
ایالات متحده، از زمان جنگهای داخلی در اواسط قرن نوزدهم، وقتی که دموکرات ها و جمهوریخواهان در قالب دو حزب جداگانۀ عمده که انتخابات ملی را تحت کنترل دارند به همکاری پرداختند، سیستم دو حزبی را دنبال کرده است.
از آغاز قرن بیستم بود که کاندیدا های برجستۀ ریاست جمهوری احزاب سوم وارد میدان شدند. یکی از معروف ترین کاندیدا های احزاب سوم، تئودور روزولت، رییس جمهوراسبق بود. در سال 1912، روزولت که از سال 1901 تا 1909 عهده دار ریاست جمهوری بود، با انشعاب از حزب جمهوریخواه، حزب ترقی خواه را پایه گذاری کرد، که به آن لقب "حزب نره گوزن" را دادند چون روزولت می گفت احساس می کند مانند یک گوزن قوی است. روزولت موفق شد در شش ایالت جمعا ً 88 رأی هیئت انتخابیه و 27,4 درصد از آرای مردمی را به دست آورد که دومین درصد بالا در میان چهار رقیب انتخاباتی بود. دو دستگی در حزب جمهوریخواه، موجب شد وودرا ویلسون، از حزب دموکرات در انتخابات برنده شود.
مواقع دیگری نیز بوده است که نارضایتی رهبران سیاسی از حزب خود، باعث شده آن ها به تأسیس سازمان سیاسی خود مبادرت کنند. در انتخابات سال 1948، دو دموکراتی که از حزب انشعاب کرده بودند در انتخابات شرکت داشتند – استورم تورموند که برای حقوق ایالات جدایی طلب از طرف حزب "دیکسیکرات" شرکت کرده و 39 رأی هیئت انتخابیه در چهار ایالت را به خود اختصاص داده بود، و هنری والاس، کاندیدای حزب ترقی خواه.
با این که تورموند باعث نشد که پرزیدنت هاری ترومن برندۀ انتخابات ریاست جمهوری نشود، نشان داد که کاندیدا های احزاب سوم چه نقشی در رساندن پیام منطقه ای خاص به احزاب عمده می توانند داشته باشند. حمایت از تورموند عمدتا ً از سوی ایالات جنوبی بود. او بعدا ً به حزب جمهوریخواه پیوست.
در سال 1968، وقتی ریچار نیکسون جمهوریخواه با 43 درصد از آرای مردمی و 301 رأی هیئت انتخابیه، گوی سبقت را از هوبرت هامفری دموکرات که معاون رییس جمهور بود، ربود، جورج والاس از حزب دموکرات، و فرماندار سابق آلاباما، از سوی حزب مستقل آمریکا در انتخابات شرکت کرده بود و دارای 13,5 درصد از آرای مردمی و 45 رأی هیئت انتخابیه گشته بود. از زمان فعالیت های انتخاباتی والاس تا به حال، هیچ یک از کاندیدا های احزاب سوم، علیرغم به دست آوردن درصد های بالایی از آرای مردمی، موفق به کسب آرای هیئت انتخابیه نشده اند. در سال 1992، راس پروت با کسب 18,9 درصد از آرای ملی به این امر نایل آمد.
یکی از برجسته ترین کاندیدا های احزاب سوم در سال های اخیر، رالف نیدر است که در سال 2000 به عنوان کاندیدای حزب سبز، توانست 2,7 درصد از آرای مردمی را کسب کند. او از سوی هیئت انتخابیه رأی کسب نکرد، اما هنوز بعضی از دموکرات ها این بحث را می کنند که نیدر به قیمت بازنده شدن آل گور، این تعداد رأی را به دست آورد، که در غیر این صورت به ال گور تعلق پیدا می کرد. این دموکرات ها استدلال می کنند که 97,000 تن از مردم در فلوریدا به نیدر رأی دادند ، یعنی در ایالتی که گور با تنها 537 رأی از بوش عقب افتاده بود. اگر گور ایالت فلوریدا را برده بود، تعداد آرای هیئت انتخابیۀ او تا بدان اندازه بود که می توانست درانتخابات ریاست جمهوری برنده شود.
نیدر یکی از ده ها کاندیدای احزاب سوم در رقابت های ریاست جمهوری سال 2008 است، اما او این بار به عنوان یک کاندیدای مستقل در این رقابت ها شرکت کرده است. از جملۀ این افراد باب بار است که کاندیدای حزب لبیرال می باشد. بار قبلا ً عضو کنگره و از حزب جمهوریخواه بود، و بعضی را نگران کرده است که آرای او ممکن است به نفع کاندیدای احتمالی حزب جمهوریخواه، جان مک کین، تمام شود.
احزاب سوم فعلی که از بیش از 100,000 رأی دهندۀ خود در سطح کشور ثبت نام به عمل آورده اند، عبارتند از حزب قانون اساسی که به لحاظ اقتصادی و اجتماعی محافظه کار می باشد، حزب سبز چپ میانه و حزب لیبرال که به لحاظ مالی مواضع محافظه کارانه داشته، و به لحاظ اجتماعی لیبرال است. در میان احزاب سوم کوچکتر چند حزب محافظه کار ایالتی، حزب میانه رو، حزب سوسیالیست و حزب کمونیست هستند.
طی این سال ها، درحالی که کاندیدا های احزاب سوم از فرصت کمتری برای انتخاب شدن برخوردار هستند، سازمان های سیاسی آن ها به حمایت از سیاست هایی پرداخته اند که در جامعۀ آمریکا جا افتاده اند. برای مثال، تلاش های احزاب سوسیالیست و حزب طرفدار ممنوعیت مشروبات الکلی، منجر به کسب حق رأی زنان
گردید.؛ حمایت حزب پوپولیست از کاهش ساعات کاری منجر به تصویب مصوبۀ استاندارد های عادلانۀ کار در سال 1938 شد؛ و حمایت سرسختانۀ حزب مستقل آمریکا منجر به تصویب مجموعۀ مصوبات مربوط به کنترل جنایات و امنیت خیابان ها، در سال 1968 گردید.
