11 جولای 2008
انتخاب معاونت ریاست جمهوری، یک تصمیم سیاسی و شخصی
نامزد های ریاست جمهوری هنگام انتخاب معاون خود نکات زیادی را درنظر می گیرند
واشنگتن- طی انتخابات مقدماتی و انجمن های حزبی سال 2008، تعداد بی سابقه ای از آمریکاییان در رأی دادن به نامزد های انتخابات ریاست جمهوری شرکت کردند. اما در هنگام انتخاب معاون رییس جمهور، تنها رأی یک شخص موثر است.
لئونارد استینهورن، استاد ارتباطات در دانشگاه آمریکن واقع در واشنگتن به America.gov اظهار داشت، نامزد های مقام معاونت رییس جمهور توسط نامزد های ریاست جمهوری انتخاب می شوند. احتمال دارد نامزد ها از کمک دیگران هم استفاده کنند، اما نهایتا ً خود آنها هستند که باید یک تصمیم سیاسی و شخصی بگیرند.
استینهورن گفت، این موجب می شود ما کمی با طرز فکر و شیوۀ قضاوت نامزد های ریاست جمهوری دربارۀ مردم، آشنا شویم.
نامزد های ریاست جمهوری، معاون آیندۀ خود را قبل از تشکیل مجمع ملی انتخاب می کنند. مجمع ملی دموکرات ها از 25 تا 28 اوت در دنور، و مجمع ملی جمهوریخواهان از 1 تا 4 سپتامبر در سنت پل مینیاپولیس برگزار می شود.
نامزد های ریاست جمهوری هنگام برگزیدن معاون خود نکات متعددی را از جمله این که یک نامزد ]معاونت] تا چه حد می تواند به فعالیت های انتخاباتی کمک کند و یا این که در صورت ناتوانی رییس جمهوری چگونه کشور را اداره خواهد کرد، در نظر می گیرند،.
نامزدها غالبا ً این نکته را مورد توجه قرار می دهند که معاون منتخب آنها با تعلق به منطقه و پیشینه ای متفاوت تا چه میزان می تواند رأی دهندگان را " با یک برگۀ [انتخاباتی] متوازن" جلب کند. آن دسته ازنامزد های معاونت ریاست جمهوری که با نامزد ریاست جمهوری دیدگاه های متفاوتی دارند نیز می توانند برگه [انتخاباتی] را متوازن کنند.
در سال 2004، جان کری از ماساچوست و جان ادواردز از کارولینای شمالی به عنوان نامزد های ریاست جمهوری و معاونت اودر انتخابات شرکت داشتند. ادواردز خود طالب ریاست جمهوری بود، و ستاد انتخاباتی امیدوار داشت با برگزیدن ادواردز به عنوان معاون بتواند از رأی حامیان او نیز برخوردار گردد.
استینهورن گفت، اما هر قاعده ای استثنائی هم دارد. در سال 1992، بیل کلینتون از آرکانزاس، ال گور، سناتوری از تنسی، یعنی یک میانه روی جنوبی دیگر را انتخاب کرد.
گاهی اوقات، رهبران احزاب، نامزد های انتخاباتی را تشویق به برگزیدن معاونی می کنند که بتواند نقاط ضعف آن ها را جبران کند. برای مثال، یک نامزد ریاست جمهوری با تجربۀ کم در زمینۀ سیاست خارجی، احتمالا ً به برگزیدن معاونی تشویق می شود که سابقۀ پردامنه ای در فعالیت های خارج از کشور داشته باشد.
استینهورن گفت، علیرغم این فشار ها، خیلی چیز ها بستگی به شخص نامزد ریاست جمهوری دارد و به این که او چه کسی را به عنوان یکی از عالی ترین مقامات دولت خود ترجیح می دهد.
در همان حال که نامزد ریاست جمهوری به سبک و سنگین کردن گزینه های خود مشغول است، از گروهی نیز با وظیفۀ تهیۀ فهرستی از نامزدها و برگزاری مصاحبه های مقدماتی و بررسی پیشینۀ افراد برای پی بردن به نقاط ضعف آن ها که ممکن است به مبارزات انتخاباتی لطمه بزند، کمک می گیرد.
چنین گروهی ممکن است توصیه های غیرمنتظره ای بکنند؛ و در عین حال، نامزد ریاست جمهوری ممکن است راهی را که گروه اصلا ً به آن نیندیشیده بود ا در پیش بگیرد. در سال 2000، پرزیدنت جورج و. بوش با انتخاب دیک چینی، که ریاست تیم بررسی معاونت را به عهده داشت، عدۀ زیادی را غافلگیر کرد.
استینهورن گفت، نقش معاون رییس جمهوری در جریان فعالیت های انتخاباتی یکسان نیست، اما غالبا روند "پاسبان خوب، پاسبان بد" استفاده می شود. نامزدمعاونت می تواند به رقیب حمله کند در حالی که نامزد ریاست جمهوری خود را فراتر از مشاجرات نگاه می دارد. به گفته استینهورن، "اگر شما می خواهید چهره ای در خور ریاست جمهوری از خود نشان دهید... نباید منفی جلوه کنید."
گمانه زنی رسانه ها در بارۀ معاون رییس جمهوری خبرساز است.
در ماه های میان انتخابات مقدماتی و برگزاری مجمع های ملی، اخبار رسانه ها مملو از حدسیاتی است دایر بر اینکه جان مک کین و باراک اوباما چه کسانی را به عنوان معاونت خود برخواهند گزید.
هر دوی آن ها توصیه های زیادی دریافت می کنند. بسیاری از جمهوریخواهان مک کین را تشویق کرده اند که میت رامنی، کاندیدای سابق ریاست جمهوری را در نظر بگیرد که قادر است آرای محافظه کاران را با وجود پاره ای ملاحظات خود نسبت به سناتور آریزونا جلب کند.
رامنی در مورد مسائل اقتصادی نیز خبره تشخیص داده شده، و این حوزه ای است که عده ای می پندارند مک کین مهارت زیادی در آن ندارد. استینهورن گفت، فرد دیگری که برای این مقام مناسب است و تجارب اقتصادی زیادی نیز دارد کارلی فیورینا است، که زن بودن او ممکن است جلب توجه کند.
رامنی به عنوان یک فرماندار پیشین تجربۀ اجرایی را به یک برگۀ انتخاباتی که در رأ س آن نامزدی قرار دارد که دوران کار سیاسی خود را در سنای آمریکا گذرانده، به ارمغان می اورد. از دیگر فرماندارانی که به عنوان معاونان احتمالی مک کین از آن ها نام برده شده بابی جندال، از لوییزیانا و چارلی کریست از فلوریدا هستند.
از دیگر افراد محتمل در کسب این مقام، که کارل رو، برنامه ریز جمهوریخواه او را "احتمالی ضعیف" می خواند، سناتور مستقل کنتی کت، جو لیبرمن است. منظمنا ً در فعالیت های انتخاباتی مک کین حضور داشته است. لیبرمن در سال 2000 و به عنوان نامزد معاونت ریاست جمهوری از سوی حزب دموکرات، با ال گور، نامزد ریاست جمهوری، همکاری داشته است.
اشخاص محتمل در جبهۀ دموکرات
کناره گیری هیلاری کلینتون از رقابت های ریاست جمهوری در ماه ژوئن، بلافاصله اذهان را متوجه مقام معاونت او و همکاری با اوباما کرد. طرفداران کلینتون اظهار نظر کرده اند که پیوستن او به مبارزات انتخاباتی ممکن است آن ها را از آرای هیسپانیک ها، زنان، و سایر گروه های حامی کلینتون برای رأی دادن به اوباما در ماه نوامبر، برخوردار سازد.
استینهورن گفت، او خود را به منزلۀ فعالی پرنفوذ بخوبی ً نشان داده است. ... اوباما می داند که او از آزمایش فعالیت های سیاسی پیروز بیرون آمده است. با این حال، با انتخاب کلینتون، اوباما ممکن است مجبور باشد او و همسرش را در برخورداری از توجه عمومی با خود سهیم کند.
کارشناسان سیاسی نظر می دهند که چنانچه اوباما مایل باشد یک زن در مقام معاونت خود برگزیند، بهتر است فرماندار کانزاس، کتلین سیبلیوس را در نظر بگیرد. از دیگر افراد مناسب برای ایجاد توازن در کار سناتور ایلینویز که به خاطر کمبود تجربه مورد انتقاد قرار می گیرد، سناتور جو بایدن از دلاور است که دولتمردی پرسابقه، و رییس کمیسیون روابط خارجی سنا است و یا بیل ریچاردسون، فرماندار نیو مکزیکو که سفیر پیشین آمریکا بوده است.
نامزد های معاونت ریاست جمهوری در گذشته در جیران مبارزات مورد حمله قرار گرفته بودند اما کمتر بر نتیجۀ کار تأثر گذاشته است. بنابراین به گفتۀ استینهورن ، به رغم توجه گستردۀ رسانه ها، انتخاب نامزد های معاونت ریاست جمهوری در نهایت ممکن است ً زیاد هم برای رأی دهندگان اهمیت نداشته باشد
همچنین به مقالۀ "روند گزینش معاون رییس جمهوری طی قرن ها تحول یافته است" مراجعه کنید.
