28 آگوست 2008

در چندین ایالت که آراء در حال نوسان است ، رای سرخپوستان آمریکایی یک عامل تعیین کننده خواهد بود.

نفوذ و قدرت انتخاباتی اقوام بومی آمریکا پدیدۀ نسبتاً جدیدی است.

مایکل دراج
Special Correspondent

سان آنتونیو[1]- در امتداد مرکز ایالات متحده از " دشتهای بزرگ " [2] تا " راکی مانتینز " [3]  تلاش هایی در کاراست تا رای دهندگان سرخپوست آمریکایی برای انتخابات عمومی نوامبر ثبت نام  و در این زمینه  آگاهی پیدا کنند.

اقوام بومی ایالات متحده حدود 3 میلیون نفر یا 1 درصد جمعیت ایالات متحده را تشکیل می دهند ولی در بعضی از ایالت ها ،  از نظر رای دادن  جبهۀ حائز اهمیتی به شمار می روند . طبق براورد " اداره سرشماری ایالات متحده " سرخپوستان در آریزونا 5/4 درصد ، در داکوتای شمالی 8/4  درصد ، در مونتانا 4/6 درصد ، دراکلاهما 7/7 درصد ، داکوتای جنوبی5/8 درصد و در نیومکزیکو نزدیک به 10 درصد رای دهندگان را تشکیل می دهند.

در این دهه سرخپوستان امریکایی باعث انتخاب دو نماینده دموکرات برای مجلس سنای آمریکا شدندد . در سال 2002 در داکوتای جنوبی ، سناتور تیم جانسون[4] با اختلاف 524 رای بر رقیب جمهوریخواه خود جان تون[5]  غلبه کرد،  " قرار گاه سرخپوستان در Pine Ridge  " اختلاف رائی را که مسبب برنده شدن جانسون شد ، ایجاد کرده بود . در سال 2006 جان تستر[6] دموکرات اکثر آراء سرخپوستان آمریکایی را در مونتانا  از آن خود کرد و کنادبرنز [7] سناتور جمهوریخواه وقت را شکست داد.

قدرت انتخاباتی سرخپوستان امریکای پدیده ای نسبتاً جدید در تاریخ یالات متحده است .

از اولین روزهای شکل گیری دولت آمریکا ، قبایل سرخپوستان به عنوان ملت های مجزا و فاقد صلاحیت دریافت حقوق و مزایایی که طبق قانون اساسی به شهروندان ایالات متحده اعطا می شد ، در نظر گرفته می شدند. از این رو آنها از پرداخت مالیات نیز معاف بودند.

جیمز کنت رئیس " دیوان اصلاح احکام نیویورک " طی حکمی در سال 1823  نوشت :" سرخپوستان  هرچند درون مرزهای سرزمین ما به دنیا امده اند ، تولد آنها در محدودۀ قضایی  قبایل خود در نظر گرفته می شود.  آنها از نظر تولد به قبایل خودشان تعلق دارند و این قبایل تحت مراقبت ما و وابسته به ما هستند، ولی ما هنوز آنها را به عنوان جوامع ملی می شناسیم ."

این مفهوم به نام " ملتهایی در درون یک ملت " شناخته شد و به طور کلی روابط بین قبایل سرخپوست و دولت آمریکا تا قرن 20 بر اساس آن تنظیم می شد.

پس از جنگ جهانی اول کنگره آمریکا قانونی تصویب کرد و شهروندی آمریکا را به نظامیان بازنشسته سرخپوست که با افتخار خدمت کرده بودند ،  به رسمیت شناخت. در سال 1924 کنگره آمریکا " قانون شهروندی سرخپوستان " را از تصویب گذراند و به همه سرخپوستان متولد  درون مرزهای سرزمینی آمریکا حق شهروندی اعطا کرد . این قانون همچنین تضمین کرد که سرخپوستان حقوق مالکیت قبیله ای خود را حفظ کنند.

علیرغم قانون فدرال ، ایالت ها حق رای را در کنترل خود داشتند و چندین ایالت همچنان به سرخپوستان آمریکایی حق رای نمی دادند . آنچه مسائل را پیچیده تر می کرد این بود که چندین قبیله پیشنهاد شهروندی ایالات را تله ای می پنداشتند به وضع مالیات بر اموال آنها و از دست دادن زمین های قبیله ای  منجر می شود.

پس از جنگ جهانی دوم ، طی چندین دهه احکام دادگاهی و تغییرات قانونی سرانجام  به اعطای آزادیهای کامل مدنی و ازجمله جق رای به سرخپوستان انجامید .

ثبت نام و آموزش رای دهندگان در سال 2008

" کنگره ملی سرخپوستان [8] " (NCAI) مستقر در واشنگتن رهبری پیش راندن سرخپوستان آمریکایی را به سوی ثبت نام برای رای دادن در سال 2008 به عهده داشت .

جو ای . گارسیا [9] رئیس کنگره غیرانتفاعی NCAI گفت :" ما باید میزان شرکت رای دهندگان را در انتخابات 2008 بالا ببریم . افزایش مشارکت شهروندی در میان جوامع سرخپوستان آمریکایی و بومیان آلاسکا برای محافظت از استقلال و اطمینان از اینکه مسائل بومیان در همه سطوح دولت مورد توجه قرار می گیرند ، ضروری است ."

" شبکه دموکرات بومیان تالسا " در اکلاهاما برای حزب دموکرات نامزد می پذیرد و سمینارهای آموزشی برای رای دهندگان برگزار می کند. کیلین فری [10]  رئیس شبکه می گوید دموکرات ها و جمهوریخواهان نمی توانند از خطر بی توجهی  به رای دهندگان سرخپوست استقبال کنند.

وی افزود :" من بر این باورم که رای سرخپوستان در انتخابات ریاست جمهوری تعیین کننده خواهد بود. هنگامی که شما به منطقه غرب جدید نگاه می کنید ، همه چشم ها ها بر نیومکزیکو ، آریزوما ، کلورادو ونوادا دوخته شده اند . آنها ایالت هایی هستند که جمعیت های چشمگیر سرخپوست دارند و وقتی تفاوت میان برد و باخت به چند رای تقلیل می یابد ، 1 یا 2 درصد می تواند در تعداد رای ها اختلاف ایجاد کند و بنابراین اعتقاد محکم دارم که رئیس جمهور بعدی ایالات متحده با قدرت رای سرخپوستان انتخاب خواهد شد. به وضوح روشن است که هیچکدام از 2 حزب نباید رای سرخپوستان را دست کم بگیرند ."

در رقابت های انتخاباتی سال 2008 نامزدهای دو حزب اصلی در حال توجه  به مسائل سرخپوستان  هستند.

جان مک کین [11] جمهوریخواه به عنوان سناتوری از آریزونا ،  دارای چندین دهه تجربه درباره نگرانی های سرخپوستان است زیرا آریزونا 15 قرارگاه سرخپوستان را در بر می گیرد.  مک کین در " کمیته سنای مسائل سرخپوستان " عضویت دارد.

مک کین در گزارشی پیرامون موضع سیاسی خود نسبت به آمریکائیان بومی " قول داده که از استقلال قبایل و رابطه منحصر به فرد دولت - دولت با قبایل سرخپوست محافظت کند." او بر اجرای قوی تر قانون ، توسعه اقتصادی و گسترش مزایای مراقبت های پزشکی در قرار گاه های سرخپوستان تاکید می ورزیده است.

باراک او بامای دموکرات نیز وعده داده که  استقلال قبیله ای را به رسمیت بشناسد و بودجه  بیشتری برای مراقبت های پزشکی اختصاصی دهد. او همچنین می گوید یک مشاور سیاستگذاری در مورد مسائل سرخپوستان آمریکا را در میان کارکنان ارشد کاخ سفید منصوب خواهد کرد.

اوباما در مبارزات انتخاباتی خود در Wyoming گفت :" بومیان آمریکا در پایین ترین مرتبۀ همه شاخص های اجتماعی مانند طول عمر ، مرگ و میر کودکان ، استفاده از مواد مخدر ، بیکاری ، خودکشی قراردارند . این واقعاً دردناک است. این مساله ریشه در گذشته غم انگیز ما دارد و به همین دلیل اکنون الزامی ویژه برای مقابله با آن داریم ."

سرخپوستان امریکایی که برای رای دادن آماده می شوند ، وعده های  نامزدها را به یاد خواهند داشت و پس از انتخابات ، برندگان را در برابر آنها مسئول خواهند دانست.