13 می 2009
برنامه ای به افرادی که تحصیلات خود را در دورۀ دبیرستان رها کرده اند کمک می کند تا تحصیلات خود را از سر گیرند
شبکۀ دروازۀ ورود به کالج، برنامۀ ایالت اورگان را در سطح ملی تکرار می کند
واشنگتن- دانش آموزان به دلایل متفاوتی تحصیلات خود را در دورۀ دبیرستان رها می کنند: برخی از آنها نوجوانانی هستند که صاحب فرزند شده اند و دارای شغل و مسئولیت های خانوادگی هستند، برخی از آنها مبتلا به اعتیاد به مواد مخدر و الکل هستند، برخی دیگر بی خانمان اند و یا در معرض بدرفتاری قرار دارند. برخی تازه به یادگیری زبان انگلیسی پرداخته اند. برخی دیگر به مطالب آموزشی در دبیرستان علاقه ای ندارند و آنها را با زندگی خود بی ارتباط می بینند.
صرفنظر از دلایلی که وجود دارد، بازگشتن به دبیرستان کار آسانی نیست. کالج محلی پورتلند در پورتلند، اورگان، دانش آموزان ترک تحصیل کردۀ دبیرستان را در برنامه ای در کالج قرار می دهد که یک محیط چالش انگیز دانشگاهی و حمایت های بسیار در اختیار آنها می گذارد. دانش آموزان می توانند مدرک پایان تحصیلی دبیرستان خود را به دست آورند و واحدهایی را هم برای کسب یک مدرک دانشگاهی بگذرانند.
این برنامه که دروازۀ ورود به کالج نام دارد چنان موفقیت آمیز بوده است که بنیاد بیل و ملیندا گِیتس از سال 2003 هزینۀ لازم را برای به اجرا گذاشتن این برنامه در سراسر ایالات متحده تامین کرده است. بنیادهای دیگری نیز اکنون از این برنامه حمایت می کنند. امروزه، شبکۀ ملی شامل 17 کالج در سراسر کشور می شود و هفت کالج دیگر در حال تعلیم دیدن برای به اجرا گذاشتن این برنامه هستند و قرار است در پاییز سال 2009 دادن خدمت به دانش آموزان را آغاز کنند.
دروازۀ ورود به کالج، یک برنامۀ کمک هزینۀ تحصیلی مختص نوجوانان و جوانان 16 تا 20 سالۀ مواجه با خطر است که تحصیلات دورۀ دبیرستانی خود را رها کرده اند و یا نزدیک به رها کردن آن هستند. حوزه های ناحیه ای مدارس در مشارکت با کالج های محلی این کمک هزینه ها را تأمین می کنند.
نیک ماترن، مدیر توسعه برنامه های جدید دروازۀ کالج گفت: "در هر جامعه، به جای اینکه جوانان ناچار باشند خود را با یک نهاد تطبیق دهند، باید طیف معقولی از گزینه ها در اختیار داشته باشند که به نیازهای آنها پاسخ دهد. ما باید برای دانش آموزانی که در گذشته به موفقیت های تحصیلی دست نیافته اند، راه حل های موجه و با اهمیت، و جایگزین های چالش انگیز فراهم کنیم."
ماترن گفت، برنامۀ دروا ۀ ورود کالج سعی می کند دانش آموزانی را که علاقۀ خود را از دست داده اند درگیر کند تا تحصیلاتشان را در هر مرحله ای که رها کرده اند از سر گیرند.
مسئله تنها ارائه دوره های درسی که در کارنامه های دانشجویان ثبت نشده اند نیست، هرچند که این یکی از اهداف این برنامه است. برخی از دانشجویان نیاز به بلیط های اتوبوس دارند، چون در غیر این صورت نخواهند توانست به کالج بیایند. برخی دیگر نیاز دارند که کسی از فرزند آنها نگهداری کند. و برخی محتاج به غذا هستند چون برای تهیۀ آن پول ندارند.
یک کلید به دروازۀ ورود به کالج، شرکت در کلاس الزامی "دورۀ بنیادی" است. دانشجویان افزوده بر کلاس های خواندن، نوشتن، و ریاضیات، در یک کلاس برای دوام آوردن و موفقیت در کالج شرکت می کنند که در آن شیوۀ یادداشت برداشتن به نحو موثر، آماده شدن برای امتحانات، و هماهنگ کردن برنامه های خود برای پرداختن به امور تحصیلی، کاری و خانوادگی شان می آموزند.
ماترن گفت: "تمام دانشجویان ما برنامه هاشان را همزمان در یک ترم آغاز می کنند تا بتوانند حس اجتماعی خود را توسعه دهند و درک کنند که افراد دیگری نیز در موقعیت آنها قرار دارند. سپس ما به آنها کمک خواهیم کرد تا در برنامه های عمومی کالج شرکت جویند. شما احساس نمی کنید که در محیط یک دبیرستان هستید، بلکه برنامه ای است که در محیط یک کالج جریان دارد. دانشجویان برای بهره گیری از برخی از خدماتمان به دفترهای ما رجوع می کنند ولی آموزش آنها در محیط کالج انجام می گیرد."
تا سال 2008، از میان کسانیکه موفق به کسب دیپلم دبیرستانی خود شدند، دانشجویان به طور میانگین 42 واحد از 60 واحد لازم را برای کسب مدرک فوق دیپلم که معمولاً در یک برنامۀ دو ساله در کالج ارائه می شود، گذراندند.
کالج محلی پورتلند از لیا گیبسون به عنوان یکی از نمونه های موفق یاد می کند. این دختر دو رگه که نیمی از قبیلۀ سرخپوستی لاکوتا سو و نیمی ایرانی است در سنین نوجوانی به مواد مخدر و مشروب الکلی اعتیاد پیدا کرد و تحصیلات خود را در سه دبیرستان در 16 سالگی رها کرد.
لیا نه تنها دیپلم دبیرستانی خود را از راه دروازۀ ورود به کالج به دست آورد، بلکه مدیر انجمن دانشجویان و سخنگوی مراسم فارغ التحصیلی شد. او مدرک فوق دیپلمش را در رشتۀ هنر همزمان با اشتغال به دو کار، رسیدگی به امور خانوادگی خود، انجام کارهای داوطلبانه به عناوین مختلف و راهنمایی دانش آموزان دبیرستانی سرخپوست نیز کسب کرد.
ماترن گفت: "بسیاری از دانشجویان به ما می گویند، دلیل آنها برای ترک کردن دبیرستان نه ناتوانی درسی، بلکه عدم علاقه شان به رشته های درسی بوده است. یکی از دلایلی که برنامۀ دروازۀ ورود به کالج برای بسیاری از دانشجویان الهام بخش است و آنها را وادار می کند که آیندۀ آموزشی خود را مورد بازنگری قرار دهند این است که آنها احساس می کنند کلاس ها در کالج بخشی از زندگی شان است."
ماترن گفت که شبکۀ ملی دروازۀ ورود به کالج در نظردارد ظرف پنج تا هفت سال آینده با شروع سه تا هفت برنامه جدید در هر سال، کار خود را به 50 برنامۀ مشارکتی گسترش دهد.
"ما به دنبال یافتن شرکای علاقه مند به پیش پا گذاشتن راهی به سوی کالج برای دانشجویانی که دیگران از نظر آموزشی از آنها قطع امید کرده اند هستیم. آنها به هر حال چیزی از جامعۀ ما خواهند خواست. به جای اینکه برای دریافت خدمات به جامعه وابسته شوند، ما می خواهیم که آنها در طول زندگی خود از اشتغال تامین کنندۀ درآمد مناسب برای خانواده بهره ببرند."
اطلاعات بیشتر دربارۀ شبکۀ دروازۀ ورود به کالج در تارنمای این برنامه در دسترس است.
