10 آگوست 2009

در آمد حاصل از قمار خانه های قبیله ای صرف کمک هزینه های تحصیلی می شود

اعضای دانشگاه رفتۀ قبیله ها برای اشتغال به کسب و کارهای قبیله ای باز می گردند

ماتیو هریک
عضو هيات تحريريه

واشنگتن-  کلیۀ هزینۀ تحصیلی صدها سرخپوست آمریکایی توسط تشکیلات قبیله ای بازی قمار تامین می شود.

از سال 1988، بیش از 200 از 562 قبیلۀ سرخپوست آمریکایی که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته می شوند، کازینوهای قمار بازی را که غالبا به آنها از عنوان صنعت بازی نام برده می شوند، بنیاد نهادند. بنا به اظهار انجمن ملی بازی سرخپوست ها، درآمد ناخالص این قبیله ها در سال 2008 نزدیک به 26 میلیارد دلار بوده است. این پول به برخی از قبیله ها کمک کرده است تا به اعضای خود کمک هزینه های تحصیلی، مشاوره درزمینه های کاری، و دیگر خدمات توسعه کسب و کار ارائه دهند. این در آمد به کسانی که ترک تحصیل کرده اند کمک می کند که سالها بعد از ترک تحصیل، مدارکی معادل مدارک تحصیلی مدارس به دست آورند.

سرخپوستانی که دارای مدرک های دانشگاهی و مهارت های تازه به دست آمده هستند، به زادگاه  باز می گردند تا برای کسب و کارهای قبیله ای خدمت و به جوامعشان کمک کنند.

یک حامی غیر محتمل

تری دیویس، عضو قبیلۀ ملت اونیدا در شمال ایالت نیویورک، به دیگر اعضای این قبیله در مهارت های شغلی و پیدا کردن کار مشاوره می دهد. دیویس که پنجاه سال دارد، در سرزمین ملت اونیدا زندگی می کند. او وقتی جوان بود، خانواده اش آن سرزمین را  "منطقۀ اختصاص داده شده به آنها" می نامید. این به طور ضمنی این معنی را می رساند که بیشتر سرخپوست ها بیکار و درگیر اعتیاد به نوشیدنی های الکلی بودند، و در کلبه هایی با کاغذ دیواری های قیر اندود پاره زندگی می کردند.

دیویس گفت: "متاسفانه، این سرخپوست ها از قبیلۀ ما بودند."

چشم های آبی غیرعادی دیویس، مادر بزرگ اونیدایی او را وادار کرد تا از او بخواهد که سرزمین بومی را ترک کند و به "جامعه بپیوندد" تا از تبعیض نژادی که از قرن ها پیش علیه سرخپوست ها اعمال می شد، رهایی یابد.

ولی دیویس آن مکان را ترک نگفت. با اینکه او در سن هفده سالگی برای بزرگ کردن نخستین فرزندش تحصیلات خود را در دبیرستان رها کرد، آرزویش را برای ادامۀ تحصیل رها نکرد. او تحصیلات  خود را از سر گرفت و در طول هفده سال مدرک فوق دیپلم و لیسانس خود را به دست آورد. او اکنون به دنبال آغاز کردن دورۀ فوق لیسانس است. او همیشه به خودش ایمان داشت. ولی سود درآمد کازینوهای اونیدا بود که رفاه بیشتری برای اعضای قبیله ایجاد و هزینۀ تحصیلات او را تامین کرد و به او در دستیابی به اهدافش یاری داد. او اکنون با دیگر اعضای اونیدا که پس از گذراندن ده ها سال بدون هیچ رابطه ای با این قبیله به سرزمینشان بازگشته اند، کار می کند. دیویس گفت: "ما به آنها کمک می کنیم تا کار پیدا کنند و روی پای خود بایستند."

یک بنیاد

توسعۀ صنعت بازی سرخپوست ها در سال 1988 پس از اینکه پرزیدنت رونالد ریگان قانون تنظیم مقررات صنعت بازی سرخپوست ها را  امضاء کرد، با جدیت آغاز گردید. این قانون بر تصمیم سال1987  دیوان عالی ایالات متحده استوار بود که  قبیله ها  را مانند ایالت های این کشور از حقوق مسلم و حق حاکمیت برخوردار می کرد. حق حاکمیت قبیله ها در قانون اساسی ریشه می گیرد.

قانون 1988 تایید کرد که تمام قبیله هایی که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته می شوند، در صورتیکه سرزمینشان در ایالتی واقع باشد که فعالیت های مربوط به قمار را مجاز بداند، از حق دنبال کردن اینگونه فعالیت ها برخوردارند.

حتی در این صورت، قبیله هایی که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته می شوند می بایست صاحب زمین باشند تا بتوانند مکان های قمار بازی را بنا کنند. در ایالات متحده تنها 130 منطقۀ اختصاص داده شده به سرخپوست ها وجود دارد. برخی از قبیله ها مبالغ لازم را برای خریداری زمین جمع آوری کرده اند. قبیله ها پس از حصول اطمینان از بابت مالکیت زمین، می بایست دربارۀ قراردادهای مربوط به برقراری مراکز قمار با دولت های ایالتی مذاکره کنند، و با مصرف کنندگان و گروه های تجاری که به دلایل اخلاقی و رقابتی با تشکیلات قماربازی مخالفند، به بحث و گفتگو بپردازند.

برای نمونه، قانون صنعت بازی ملت اونیدا را قادر ساخت تا قراردادی را به منظور به راه انداختن بازی قمار برای خود تامین کند و در سرزمین رسمی این قبیله یک کازینو بسازد. این قبیله از این کازینو به عنوان یک موتور اقتصادی به منظور ایجاد تشکیلات موفق گوناگون، ازجمله سوپرمارکت های کوچک و  مزارع پرورش دام و گله استفاده می کند. تمام کسب و کارهای قبیله ای به نیازهای آموزشی اعضای قبیله، از کودکستان تا کالج، رسیدگی می کنند.

طبق گفتۀ سخنگوی ملت اونیدا، از 1990، زمانیکه قبیله شروع به تامین کمک هزینه های تحصیلی کرد، بیش از نیمی از افراد بالغ قبیله به دنبال "آموزش های پیشرفته" هستند. تفریحگاه و کازینوی تورنینگ استون، تشیکلات اصلی در سال 1993 افتتاح شد. درآمد حاصل از این تفریحگاه، هفده عضو قبیلۀ ملت اونیدا را قادر ساخت که مدارک دانشگاهی خود را در2008 کسب کنند: یک مدرک دکترا، سه مدرک فوق لیسانس، ده مدرک لیسانس، و سه فوق دیپلم. 77 نفر دیگر در کالج نام نویسی کرده اند.

توسعۀ اقتصادی و افتخار قبیله ای

صنعت بازی علاقۀ تازه شده ای را در سرخپوست های آمریکایی به میراث قبیله ای شان به وجود آورده است. جیسون کارون 26 ساله، داستان هایی را که در زمان کودکی دربارۀ قبیلۀ موهگان می شنید به یاد می آورد. اعضای این قبیله در نزدیکی آنها در یک منطقۀ اختصاص داده شدۀ 283 هکتاری در شرق ایالت کانکتیکات سکنی داشتند. اعضای قبیلۀ موهگان کلاس هایی را دربارۀ فرهنگ آمریکایی های بومی در مراکز اجتماعی و مدارس محلی آموزش می دادند. سپس در 1994، دولت فدرال قبیلۀ موهگان را به رسمیت شناخت و حق حاکمیت را به آنها واگذار کرد تا با دولت ایالتی کانکتیکات مذاکره کند. نتیجۀ این مذاکرات پیدایش موهگان سان، دومین بزرگترین کازینوی جهان بود. این کازینو که در یک منطقۀ پر عبور و مرور میان بوستون و نیویورک واقع است، بر اهمیت محل به عنوان یک عامل اصلی در پدید آوردن ثروت رفاه ناشی از قمار قبیله ای تاکید می کند.

هفتاد درصد درآمد بازی های قمار قبیله ای در یک پنجم قبیله هایی که قماردرآنها رایج شده تمرکز یافته است. صدها قبیله در سراسر ایالات متحده پراکنده اند، ولی تنها تعداد انگشت شماری از آنها توانستند تشریفات به رسمیت شناخته شدن توسط دولت فدرال، در اختیار داشتن ملک در مناطق پر جمعیت، و قراردادهای بازی قمار را با دولت های ایالتی با موفقیت پشت سر بگذارند.

وقتی خانوادۀ کارون اجداد سرخپوست خود را پذیرفت و به قبیله پیوست، اعضای خانواده توانستند در دارایی و طالع خوب قبیله نیز سهیم شوند. کارون مدرک لیسانس خود را در رشتۀ معماری به دست آورد و اکنون به عنوان مدیر برنامه در گروه توسعۀ ملکی قبیله مشغول به کار است. او مربی ورزش جوانان موهگان است و به طور مرتب در گردهم آیی های سرخپوستان شرکت می کند.  برادر کوچک او به موهبت کمک هزینه ای که قبیله در اختیار او گذاشته در حال تحصیل در کالج است.

صرفنظر از وابستگی های قبیله ای، دریافت کمک هزینه ها دارای شرایط مشابهی است: دریافت کنندۀ کمک هزینه بابد از دبیرستان فارغ التحصیل شود، برای یک دورۀ دو تا چهار ساله در کالج  پذیرش  بگیرد، و معدل کل خود را در سطح C+ نگه دارد.

با اینکه هنوز تفاوت های اقتصادی قابل توجهی میان جمعیت بومی آمریکا و دیگر شهروندان این کشور وجود دارد، یک بررسی که در 2005 پیرامون توسعۀ اقتصادی سرخپوستان آمریکایی میان 1990 و  2000 در دانشگاه هاروارد به انجام رسید، حاکی از افزایش درآمد، کاهش فقر، و پایین تر آمدن میزان بیکاری در ده ها سال گذشته بوده است. میزان درصد فارغ التحصیلان کالج و دبیرستان در جوامعی مجهز به تأسیسات بازی قمار بیشتر از مناطقی است که سرخپوستان در آن کسب و کاری مربوط به قماربازی را ندارند.

"من می توانستم رئیس جمهوری شوم"

ملیسا بمبری دو نسل پس از اینکه مادر بزرگش به مدرسۀ شبانه روزی فرستاده شد تا ارزش های سنتی آمریکا را جانشین فرهنگ سرخپوستی خود کند، همراه با خانواده اش با پشتکار در مراسم و جشن های اونیدایی شرکت می جوید. این زن جوان 27 ساله یک کمک هزینۀ تحصیلی از قبیله دریافت کرد و در یک مرکز خدمات بهداشتی جدید، در رشتۀ فناوری اطلاعات مشغول به کار است.

در حالیکه بمبری به تحصیلات خود ادامه می دهد، فرزندانش روزهای هفته را در مهد کودک قبیله سپری می کنند. مادر او پرستار است و در همان مرکز خدمات بهداشتی کار می کند. این مرکز به سرخپوستان صرفنظر از قبیله ای که به آن تعلق دارند خدمات بهداشتی ارائه می دهد. برادر کوچک بمبری که یک کمک هزینۀ تحصیلی دریافت کرده در حال تحصیل برای کسب مدرک لیسانس است. بمبری گفت: "آنها فرصت های بیشماری را برای ما ایجاد می کنند. اگر می خواستم، می توانستم رئیس جمهوری شوم." او تا این تاریخ برای کسب این مقام وارد رقابت نشده است.

همیشه پای  نسل آینده در میان خواهد بود.