19 نوامبر 2008

یکصد چهل و پنجمین سالگرد سخنرانی پرزیدنت لینکلن در گتیزبورگ

نطق مشهوری که در مراسم اختصاص گورستان ملی به سربازان ایراد شد

سخنرانی در گتیزبورگ

ابراهام لینکلن
19 نوامبر 1863
گتیسبرگ، پنسیلوانیا 

پدران ما در هشتاد و هفت سال پیش در این قاره کشور جدیدی را بر اساس آزادی و پایبندی به این اعتقاد که همه انسان ها برابر خلق شده اند، بنیاد نهادند.

ما اکنون درگیر جنگ داخلی بزرگی هستیم، که دوام و پایداری این کشور یا هر کشور دیگری را  بر این اساس بنیان یافته  و پایبند به چنین عقیده ای است در بوتۀ آزمایش می گذارد. ما اینجا در نبردگاه بزرگی از آن جنگ گرد آمده ایم. ما در اینجا گرد آمده ایم تا بخشی از آن نبردگاه  را به عنوان مکان آرام گرفتن کسانی که جان خود را در آن برای آنکه که این کشور زنده بماند ازدست دادند اختصاص دهیم. این کاری به تمامی به جا و مناست است و ما می بایست آن را انجام دهیم.

اما در معنایی وسیعتر، ما قادر به وقف کردن ... اختصاص دادن ... و تقدیس کردن این زمین نیستیم. مردان شجاعی، زنده و مرده، که در اینجا مبارزه کردند، آن را از جایگاهی بسیار بلنتر از قدرت ناچیز ما برای افزودن یا یا کاستن، به این منظوراختصاص داده اند. دنیا به آنچه که ما در اینجا می گوئیم توحه چندانی نخواهد کرد یا آنرا برای مدت درازی به به خاطر نخواهد سپرد، ولی هرگز نمی تواند آنچه که در از آنان در اینجا سر زد به فراموشی بسپارد. این وظیفه ما زنده ها  است، که خود را  به کار ناتمام آنان که اینجا جنگیدند و با سربلندی آن را  تا اینجا پیش بردند وقف کنیم. این در واقع وظیفه ما است که خود را وقف وظیفۀ بزرگی کنیم که در پیش روی ماست... چنین است که ما  ازاین جان باختگان سرافراز یک ایثار گری بزرگ را به خاطر آرمانی که آنها برایش به گونه ای تمام عیار فدادکاری کردند می آموزیم، به این معنی که دراینجا با عزمی نیرومند نشان دهیم  که این افراد بیهوده جان نباخته اند؛ که این کشوردرپرتو عنایات الهی، تولدی دیگر به آزادی خواهد داد؛ و حکومت مردم، به وسیله مردم، برای مردم، بر روی زمین نابود نخواهد شد.