05 جون 2008
راه استقلال
اصول لیبرالسیم و دموکراسی – اساس سیاسی آمریکا—از فرآیند ساخت جامعه ای جدید در این سرزمین تازه سرچشمه گرفته است. طبیعتا، این جامعه جدید خود را متمایز و متفاوت می دید . اروپا نیز به آن با نگرانی یا امید می نگریست.
13 مستعمره انگلیسی شمال آمریکا در طول سال 1700 شکل گرفتند. جمعیت آنان ، قدرت اقتصادی و دستاوردهای فرهنگی انان افزایش پیدا کرد. آنها در حال تجربه استقلال بودند. ولی تا 170 سال بعد از تشکیل اولین محل اسکان دائم در جیمزتان ، ویرجینیا بود که آمریکای جدید به صورت یک کشور درآمد.
جنگ میان انگلیس و فرانسه در 1750 بیشتر در مناطق شمالی آمریکا اتفاق افتاد. انگلیس پیروز بود و سیاست هایی را برای کنترل و تامین بودجه امپراطوری عظیم خود ایجاد کرد. این اقدامات محدودیت های شدیدتری را بر زندگی مهاجر نشینان آمریکایی اعمال کرد.
تصویب قانون سلطنتی 1763 ایجاد محلهای اسکان در سرزمین های جدید را محدود کرد. تصویب قانون شکر در سال 1764 برای کالاهای تجملی ، مانند قهوه، ابریشم،و شراب مالیات وضع کرد و وارادات رم را ممنوع کرد. قانون نرخ در سال 1764 مانع چاپ پول کاغذی در مهاجرنشین ها شد. قانون سال 1765 مهاجرنشین ها را مجبور به تامین غذا و پناهگاه برای ارتش سلطنتی کرد. و قانون تمبر 1765 خرید تمبرهای سلطنتی برای تمام اسناد حقوقی ، روزنامه ، گواهی نامه و اجاره نامه ها را اجباری کرد.
مهاجرنشین ها مخالف این اقدامات بودند اما قانون تمبر باعث ایجاد شدید ترین مقاومت سازماندهی شده شد. اصلی ترین مسئله، برای این مستعمره ها در حال رشد این بود که آنان مجبور بودند به اجبار قانون گذاران مالیات بپردازند در حالی که حتی در جلسات قانون گذاری نمی توانستند شرکت کنند. در اکتبر 1765، 27 نماینده از 9 مستعمره در نیویورک ملاقات کردند تا تلاش های خود را برای لغو این قانون هماهنگ کنند. آنها قطنامه ای را تصویب کردند که به مهاجرنشین ها حق تعیین مالیات خودشان را می داد.
خودمختاری، رهبران سیاسی محلی را به وجود آورد که با یکدیگر برای در هم شکستن آن چه که به نظر آنها عمل سرکوب گرانه پارلمان بود تلاش می کردند. بعد از موفقیت، مبارزه سازمان یافته آنها علیه انگلیسی ها پایان یافت. هر چند در طول چند سال بعد گروه کوچکی از افراطیون تلاش کردند تا این بحث و گفتگو را زنده نگه دارند. هدف آنها مسکن، جا و غذا نبود بلکه هدفشان استقلال بود.
ساموئل آدامز از ماساچوست موثرترین آنان بود. او مقالاتی را در روزنامه ها می نوشت و سخنرانی هایی ایراد می کرد که خوشایند غریزه دموکراتیک این مهاجرنشین ها بود. او به سازماندهی کمیته هایی در سراسر این مهاجرنشین ها کمک کرد که به اساس یک حرکت انقلابی تبدیل شد. تا سال 1773 ،این جنبش تجار مهاجرنشین های مختلف را که از تلاش های انگلیس برای تنظیم تجارت چای عصبانی بودند به سمت خود جذب کرد. در ماه دسامبر، گروهی از مردان مخفیانه وارد سه کشتی انگلیسی در بوستون شدند و محموله چای خود را بر روی عرشه کشتی خالی کردند.
برای مجازات ماساچوست به دلیل خرابکاری، پارلمان انگلیس، بندر بوستون را تعطیل کرده و اختیارات محلی را محدود کرد. این اقدام جدید ، به جای منزوی کردن یکی از مهاجرنشین ها دیگران را تحریک کرد. تمامی مهاجرنشین ها بجز جورجیا نمایندگان خود را در ماه سپتامبر 1774 به فیلادلفیا فرستادند تا " وضع ناخوشایند کنونی" خود را اعلام کنند. این اولین کنگره قاره ای بود.
مهاجران از تعدی به حقوق خود به دست انگلیسی ها بسیار ناراحت و عصبانی بودند. اما هنوز افکار آنها در مورد کاری که باید انجام دهند متحد نشده بود. طرفداران حکومت می خواستند تابع شاه باشند. میانه روها خواهان سازش برای ایجاد رابطه قابل قبولتر با دولت انگلیس بوده و انقلابیون خواهان استقلال کامل بودند. آنها شروع به جمع آوری سلاح و تجهیز نیروها کرده و منتظر روزی شدند که آماده جنگ باشد.
