05 جون 2008
آمریکا ی اولیه
در اوج آخرین دوران عصر یخ ، در حدود 35000 سال پیش بیشتر آب موجود در جهان به صورت صفحات یخی عظیم قاره ای در آمده بود ، زمینی به مساحت 1500 کیلومتر آسیا و شمال اروپا را به یکدیگر متصل می کرد. تا 12000 سال پیش، انسان ها در بیشتر مناطق نیمکره غربی در حال زندگی بودند.
اولین آمریکایی ها از این خشکی متصل کننده از آسیا گذشته و احتمالا هزاران سال پیش در جایی که امروزه آلاسکا نامیده می شود سکنی گزیدند. سپس آنها به سمت جنوب حرکت کرده و به جایی رفتند که امروزه آمریکا نامیده می شود. آنها در سواحل اقیانوس آرام در شمال غربی ، در کوه ها و بیابان های جنوب غربی و کنار رودخانه می سی سی پی در غرب میانه ساکن شدند.
این گروه های اولیه هوهوکام ، آدنان ، هپهولین و آناسازی نام داشتند. آنها دهکده هایی را بنا ساختند و محصولات خود را پرورش دادند. بعضی دیگر تپه ها را به صورت هرم، پرنده و مار افعی در آوردند. زندگی آنها به شدت به زمین وابسته بود و جامعه آنها قبیله محور و گروهی بود. عوامل دنیای طبیعی نقش حیاتی را در عقاید مذهبی آنها بازی می کردند. فرهنگ آنان در اوایل شفاهی بود اگرچه بعضی نوعی از هیروگلیف را اختراع کردند تا برخی متن ها را نگه دارند. شواهد نشان می دهد که تجارت به میزان زیاد در میان گروه ها در جریان بوده است اما روابط خصمانه نیز میان آنها وجود داشته است.
به دلایلی که هنوز به خوبی مشخص نیست این گروه های اولیه در طول زمان ناپدید شده و توسط گروه های دیگری از بومیان آمریکایی شامل هوپی و زونی جایگزین شدند. زمانی که اروپاییان به آمریکای کنونی رسیدند ، حدود 2 میلیون و شاید بیشتر، بومی در آنجا زندگی می کردند.
اولین اروپایی هایی که به شمال آمریکا رسیدند – حداقل آنهایی که مدرک مستدلی از رسیدنشان به آنجا وجود دارد—نورس ها بودند . آنها به سمت غرب از گرینلند جایی که اریک سرخ محل اسکانی را در سال 985 بنا کرده بود حرکت کردند. در سال 1001، احتمال می رود که پسر او لی یف سواحل شمال شرقی کانادای کنونی را کشف کرده باشد. ویرانه های خانه های نورس ها که قدمت آنها به آن زمان باز می گردد در علفزار های لوآنس-او در شمال نیوفاندلند کشف شده اند.
500 سال دیگر طول کشید تا اینکه دیگر اروپاییان به شمال آمریکا رسیدند و 100 سال دیگر بعد از آن، قبل از اسکان دائمی آنها طول کشیده است. اولین کاشفان به دنبال راه عبور دریایی به آسیا می گشتند – عمدتا انگلیسی ها، آلمانی ها، فرانسوی ها و اسپانیایی ها – بعد ها آمدند و ادعای اراضی و قلمرو با ارزش جایی را کردند که " دنیای جدید " می نامیدند.
اولین و مشهور ترین این کاشفان ، کریستوفر کلمب از جنوآ بود. هزینه سفرهای او را ملکه الیزابت، ملکه اسپانیا، تامین می کرد. کلمب در سال 1492 وارد دریای کارائیب شد اما هیچ گاه موفق نشد سرزمین اصلی آمریکا را ببیند. جان کابوت از ونیز 5 سال بعد در ماموریتی برای شاه انگلیس عازم این منطقه شد. سفر او به سرعت فراموش شد اما اساس ادعاهای انگلیس در باره آمریکای شمالی را موجب شد.
در طی دهه های 1500 مکاشفات اسپانیایی ها در آمریکا شروع شد. خوان پونسه دو لئون در سال 1513 در سرزمینی که امروز فلوریدا نامیده می شود قدم گذاشت. هرناندو دو سوتو در سال 1539 به فلوریدا رسید و تا رودخانه می سی سی پی پیش رفت. در سال 1540، فرانسیسکو واسکوئز دو کرونادو از مکزیک –که اسپانیایی ها در سال 1522 در جست و جوی هفت شهر افسانه های کیبولا آنرا کشف کرده بودند-- به سمت شمال رفت . او هیچ وقت آنها را پیدا نکرد ، اما این سفر او را تا گرندکنیون در آریزونا و گریت پلینز پیش برد.
زمانی که اسپانیایی ها از سمت جنوب در حال پیشروی بودند ، مناطق شمالی آمریکای امروزی آرام آرام با سفر های دیگر اروپاییان در حال کشف شدن بود. این افراد شامل جوآنی داوراتسانو ، ژاک کارتیه ، آمریکو وسپوچی بودند که قاره آمریکا به نام او نامیده می شود.
نخستین محل های اسکان دائم اروپایی در آمریکای کنونی توسط اسپانیایی ها در اوایل سال های 1500 در سنت آگوستین فلوریدا ایجاد شد. هرچند، هیچ نقشی در ایجاد این کشور جدید بازی نکرد. این داستان در محل اسکان در منطقه ای دورتر از شمال سواحل آتلانتیک – در ویرجینیا، ماساچوست، نیو یورک و 10 منطقه دیگر اتفاق افتاد که توسط گروهی فزاینده از مهاجران اروپایی تشکیل شده بود.
