24 جولای 2008

صندوق نجات دانش پژوهان (SRF) سرمایه های فکری کشور ها را حفظ می کند

مصاحبه با جیم میلر از صندوق نجات دانش پژوهان – بخش دوم

آغاز متن

سئوال: مایلید مخاطبان بین المللی با چه مسائلی در رابطه با  SRF  آشنا شوند؟

میلر: ما با تلاشی بین المللی، در حال ارائۀ  یک پاسخ بین المللی به مشکلی جهانی هستیم. و با رشد شبکۀ فعالیت ما در سطح جهان، برای ارتقاء یک پاسخ محلی از هر زمانی آماده تر هستیم. یکی از دانش پژوهان اوگاندا در رشتۀ علوم سیاسی می توانست در سمت استاد مدعو در یکی از دانشگاه های ایالات متحده یا بریتانیا به تدریس بپردازد، ولی ما با تلاش خود برای هر چه نزدیکتر نگهداشتن این سرمایه های فکری به کشور خود، توانستیم او را به دانشگاهی در تانزانیا منتقل کنیم تا او بتواند گفتمان به مراتب موثر تری را ارائه کند.

پرسش: آیا می توانید تازه ترین آمار مربوط به این که  SRF چه کسانی کمک کرده و این کمک چگونه صورت گرفته است  است در اختیار بگذارید؟

میلر: تا ماه ژوییۀ سال 2008، SRF به دانش پژوهانی از 39 کشور کمک رسانی کرده است. شصت و شش دانشگاه شرکت کننده در این اقدامات، معرف تقریبا ً 53 درصد از شرکای میزبان ما هستند. افزایش اخیر مشارکت های بین المللی تا حد زیادی مربوط به طرح نجات دانش پژوهان عراق بوده است که هدف آن تأمین سمت های دانشگاهی برای دانش پژوهان عراقی در خاور میانه و شمال آفریقا است. در ماه های اخیر، دانشگاه های دولتی و خصوصی و مؤسسات تحقیقاتی در اردن، امارات متحد عربی، مصر، عمان، بحرین، الجزایر، قطر، و مراکش از این دانش پژوهان دعوت کرده اند تا به جوامع دانشگاهی آن ها بپیوندند.

پرسش: آیا در صورتی که امکانات به شما اجازه می داد، پول بیشتری در اختیار دانش پژوهانی که معرض آزار بوده اند، قرار می دادید؟

میلر: SRF در سال بین 25 تا 40 کمک هزینه به دانش پژوهانی که در اضطراری ترین شرایط در سراسر جهان به سر می برند، اختصاص می دهد. از زمان تشکیل رسمی SRF  در سال 2002 ، این صندوق 273 فقره کمک هزینه به 219 دانش پژوه در 39 کشور جهان تخصیص داده است، و با مؤسسات 29 کشور مختلف برای میزبانی این اعضا همکاری کرده است. کاملا ً واضح است: هر چه مقدار پول بیشتر باشد، عملیات نجات به صورت گسترده تری به  اجرا درمی آیند. عراق نمونه ایست که ما نکات زیادی از آن آموخته ایم.  نظر به حمایت سخاوتمندانۀ دولت آمریکا و بنیاد های خصوصی و افراد حقیقی، ما انتظار داریم در دو سال آینده بتوانیم به بیش از 200 تن از دانش پژوهان عراقی کمک کنیم. ولی ما متوجه می شویم که این هنوز کافی نیست. همیشه نیاز وجود دارد. از آن جا که ما دارای بودجه ای محدود هستیم، دشوار ترین مرحلۀ کار زمانی است که باید تصمیم گرفت کدام یک از دانش پژوهان نیاز بیشتری به کمک دارند.

پرسش: آیا شرکت کنندگان در برنامۀ SRF ، در صورت بهبود اوضاع در کشور خود، تعهدی به بازگشت دارند؟

میلر: غالب دانش پژوهانی که در این برنامه شرکت کرده اند برای برگشتن به خانۀ خود ابراز تمایل کرده اند و بعضی نیز با علم به این که هنوز مخاطرات تهدید کننده ای برای آن ها وجود دارد، به خانه بازگشته اند. یکی از استادان روزنامه نگاری، بعداز دوسال تدریس و نویسندگی در آمریکا، به دانشگاه خود [درآمریکای لاتین] بازگشت در حالی که از تهدیداتی که از سوی کارتل های مواد مخدر، گروه های شبه نظامی و حتی مقامات دولت می شد کاملا ً آگاه بود. ما به طور مرتب با او در تماس هستیم تا از وضع او خانواده اش خبر داشته باشیم. با این که او غالبا ً در جریان اخبار است و به افشاگری درمورد منشأ فساد در کشورش می پردازد، احساس می کند مدت زمانی که در آمریکا گذرانده  و به نحوی که مورد ملاحظه قرار گرفته است، خود به منبعی برای حمایت از او تبدیل شده است. متأسفانه در غالب موارد، مخاصمات دراز مدت و دیکتاتورهای لجام گسیخته اجازه نمی دهند بسیاری از این افراد تا سال ها بعد به کشور خود بازگردند. در بسیاری از این قبیل موارد، این دانش پژوهان هنوز با همکاران و دانشجویان سابق خود در ارتباط هستند، و بعضی در خارج از کشور خود بسیار سرشناس می شوند و توجه لازم را به مسائلی جلب می کنند که در کشور خود امکان مطرح کردن آن را نداشتند.

پرسش: در هنگامی که بروز بحران های انسانی تا این اندازه در جهان ادامه دارد، چه عاملی نجات دانش پژوهان IIE از سایر اقدامات جدا می کند؟

میلر: در کار ما، نجات جان یک نفر متضمن پی آمدهایی برای  شمار بسیاری از افراد است.

یکی از دانش پژوهان SRF از زیمبابوه، در همایشی که برای دانش پژوهان نجات یافته ترتیب یافته بود، موضوع را این گونه بیان کرد: " سن متوسط هشت دانش پژوهی که در این جا حضور دارند، 40 سال است، به این معنی که آن ها 20 سال دیگر برای تدریس و تحقیق مهلت خواهند داشت. به طور متوسط، هر یک از این هشت نفر احتمالا ً 100 دانشجو را در وطن خود تربیت می کند. پس روی هم رفته این دانش پژوهان برای 800 دانشجو  درسال تدریس می کنند. اگر 800 دانشجو را ضرب در 20 سالی که از کار و فعالیت آموزشی این افراد باقی مانده بکنیم، به جمع کل 16,000 تن دانشجو می رسیم که در آینده از وجود این افراد بهره مند خواهند شد."

نجات سرمایه های فکری یک کشور، و در صورت امکان، تضمین بازگشت توام با امنیت آن ها به وطن خود، پایۀ بازسازی آموزش و جوامع مدنی است.

پايان متن