11 آوريل 2008

دانشگاه بزرگ و خصوصی پژوهشی چيست؟

جيمز دابليو واگنر، رييس دانشگاه اموری(2) آتلانتا جورجيامی گويد كه دانشگاه های پژوهشی خصوصی از انعطاف مالی بيشتری نسبت به همتاهای دولتی خود برخوردار هستند. در نتيجه موسسات خصوصی، توانايی بيشتری در ايجاد رشته های ويژه دارند.

جيمز دابليو. واگنر(1)


تصاوير يك دانشجو در حال پژوهش؛ دانشجويان بين المللی بر روی يك طرح روبوتيك مشغول كار هستند؛ يك دانشجوی دانشگاه اموری آتلانتا

يكی از نقاط قوت شيوه آموزش عالی ايالات متحده تنوع فراوان آن است. از كالج های كوچك دارای چند صد دانشجو گرفته تا دانشگاه های بزرگ دولتی با ده ها هزار دانشجو و از كالج های انجمنی دو ساله با رشته های عملی گرفته تا دانشگاه های پژوهشی خصوصی، همگی در آمورش عالی ايالات متحده گستره وسيعی از نيازها را پاسخگو هستند. انتخاب درست برای دانشجويان، ارتباط زيادی با راه های امكان پذير حرفه ای، محدوديت های مالی و جغرافيا دارد. به عبارت ديگر اين مساله ارتباط زيادی به رشته و حرفه انتخابی آنها، ميزان توانايی پرداختشان و تمايل يا عدم تمايلشان به ترك منزل پيدا می كند. آنچه در نهايت بيش از هر چيز اهميت می يابد تناسب محل تحصيل با خواسته های دانشجو است.

92 عدد از 100 دانشگاه بزرگ ايالات متحده، دولتی يا "مورد حمايت ايالت" (تحت حمايت يكی از 50 ايالت مستقل و نه حكومت فدرال) هستند و 77 درصد از دانشجويان كالج های كشور در موسسات آموزشی دولتی تحصيل می نمايند. با اين وجود دانشگاه های خصوصی بزرگ به جز سه تا چهار مورد، تمام جايگاه های فهرست 25 دانشگاه برتر را به خود اختصاص می دهند. بنابراين دانشگاه های پژوهشی خصوصی در ايالات متحده و سراسر جهان با توجه زيادی مواجه هستند.

اما منظور ما از "دانشگاه های پژوهشی خصوصی" چيست و چه چيز چنين موسساتی را تا اين اندازه جذاب می نمايد؟

دانشگاه های پژوهشی خصوصی، آموزش های حرفه ای (به عنوان نمونه در رشته های حقوق، پزشكی، و مهندسی) و نيز تحصيلات پيشرو را تا مقطع دكترا ارايه می دهند. در حقيقت كيفيت دانشكده، بورس و پژوهش در اين موسسات به اندازه در نظر گرفتن تصحيح و ارتقا كيفيت آموزش اهميت دارد. اما آموزش حرفه ای، تحصيلات تا مقطع دكترا و تاكيد بر بورس و پژوهش از برنامه های دانشگاه های دولتی نيز هست. پس چه چيز دانشگاه های خصوصی را متفاوت می سازد؟

يكی از موارد آن است كه دانشگاه های خصوصی، اغلب از انعطاف مالی بيشتری برخوردار هستند. آنان بر قوانين سرمايه گذاری ايالتی متكی نيستند و نيازهای مالی خود را از طريق دانش آموختگان، بنيادهای نيكوكاری و سازمان های علمی و حرفه ای ديگر برآورده می سازند كه دانشگاه ها را با سرمايه گذاری، فراهم ساختن بورس، ساخت ساختمان و تامين اساتيد حمايت می كنند. اين منابع مالی با وجودی كه در دانشگاه های دولتی نيز رو به رشد هستند هم اكنون برای دانشگاه های خصوصی توانايی حركت سريع تر را در مسيرهای جديد تفحث برای ايجاد مراكز تخصصی پژوهش و رشته های متمايز به وجود می آورند. اين انعطاف برای دانشجويان به موقعيتی برای باقی ماندن در حوزه هايی تبديل می شود كه در غير از اين صورت ممكن است اشتياق كمی نسبت به آنها نشان دهند.

استقلال دانشگاه های خصوصی از منابع مالی دولتی، همچنين توانايی آنها را در كسب "امتيازات حضور" در كشورهای ديگر بالاتر برده است. به عنوان نمونه ساكنان ايالت جورجيا ايالات متحده به احتمال زياد علاقه چندانی به استفاده از ماليات هايشان جهت تاسيس يك مركز مطالعاتی در لندن نشان نخواهند داد. اما به احتمال زياد از تاسيس و اداره چنين مركزی توسط دانشگاه خصوصی اموری استقبال می كنند. تاسيس مراكز پژوهشی، خدماتی و آموزشی در كل برای دانشگاه های خصوصی آسان تر است. به عنوان نمونه دانشگاه اموری دارای رشته هايی در زمينه بهداشت جهانی در آفريقا، منطقه قزاق ها و آسيا است. چنين فعاليت هايی برای دانشجويان و اساتيد آمريكايی امكان همكاری با بهترين ذهن ها و استعدادهای كشورهای ديگر را هم در ايالات متحده و هم خارج از كشور فراهم می سازد.

آخر آن كه بيشتر دانشگاه های پژوهشی تا حدودی از همتاهای دولتی خود كوچك تر هستند و تركيب خوبی را از منابع غنی و مقياس انسانی در اختيار می گذارند. مادامی كه فابليت فراگيری و پژوهش در همه دانشگاه های خوب كشور ما، چه دولتی و چه خصوصی بسيار زياد است، مقياس كوچك تر دانشگاه های خصوصی ارتباط دو طرفه را بين نخبگان رشته های مختلف امكان پذير می سازد، چرا كه فاصله بين دانشكده ها و گروه ها را می توان با اندكی پياده روی پيمود. ممكن است در دنيايی كه مهم ترين كشفيات از طريق همكاری بين مرزها به دست می آيد، قابليت دانشگاه های خصوصی در پرورش و افزايش همكاری های داخل دانشگاهی و خارج از آن در دور دست ترين نقاط جهان، بزرگ ترين جذابيت اين دانشگاه ها باشد.

نظرات بيان شده در اين مقاله الزاما ديدگاه ها يا سياست های دولت ايالات متحده را بازتاب نمی دهد.





1. James W. Wagner
2. Emory University