03 اوت 2009

کلینتون در مؤسسه پژوهش کشاورزی هند

وزیر امور خارجه درباره چگونگی رویارویی آمریکا و هند با گرسنگی سخن می گوید

آغاز متن

وزارت امور خارجه آمریکا

دفتر سخنگو

(مومبای ، دهلی نو)

 

19 ژوئیه 2009

اظهارات

هیلاری رادهام کلینتون ، وزیر امور خارجه درپی بازدید از منطقه پژوهش کشاورزی هند اظهار نظر می کند

 

19 ژوئیه 2009

مومبای، دهلی نو

 

کلینتون، وزیرامور خارجه: آقای نخست وزیر بسیار متشکرم . آقای وزیر پاوار  از اینکه در اینجا در حضور شما هستم خوشحالم. مهمان نوازی دوستانه شما را پنج سال، نه، چهار سال و نیم پیش به خوبی به یاد دارم. و از اینکه بار دیگر با شما در این مؤسسه   پیشرو هستم خرسندم. مؤسسه ای که همان طوری که توضیح دادید، نقش بسیار مهمی نه تنها در کشاورزی هند بلکه در کشاورزی جهان داشته است.

 

اینجا در مؤسسه پژوهش کشاورزی هند، تعدادی از دانشمندان برجسته هند برای حل یکی از دشوارترین چالش هایی که ما به عنوان یک جامعه جهانی با آن روبرو هستیم کار می کنند: چالش گرسنگی مزمن و سوء تغذیه که تقریبا ً یک میلیارد نفر در جهان از آن رنج می برند.

 

می دانید که گرسنگی وضعیت انسان را به طور کلی تحت تأثیر قرار می دهد. سیستم های ایمنی را تضعیف می کند، شیوع بیماری را تسهیل کرده، میزان انرژی را تحلیل می برد و کارکردن را برای بزرگسالان و آموختن را برای کودکان دشوار می سازد. همانگونه که در شورش های سال پیش دیدیم صلح و آرامش را بر هم می زند. هنگامی که غذا کم و به شدت گران باشد، بی ثباتی به دنبال دارد. گرسنگی مهارت و استقامت ما را به چالش می کشد.

 

من معتقدم که جهان دارای منابعی است که به همه انسانها ابزارهای لازم را برای تغذیه خودشان و خانواده شان می دهد. با این حال گرسنگی وجود دارد. به همین دلیل است که اعضای  گروه 8G- دیگر کشورها بعضا ً از طریق افزودن بر ارزش کشاورزی و توسعه دسترسی روش های سودمند کشاورزی پرداخت 20 میلیارد دلار برای پایان دادن به گرسنگی جهانی را متعهد شده اند. در این میان، امریکا پرداخت 5/3 میلیارد دلار برای این هدف را متعهد شده ا ست .

 

هنگامی که رئیس جمهوری اوباما  و من موافقت کردیم که انجام هر کاری در حد توانمان برای مبارزه با گرسنگی و تأمین امنیت غذایی یکی از برنامه های قطعی دولت اوباما باشد بسیار خوشحال شدم و هند در کمک به ما برای رهبری این مبارزه موقعیت مناسبی دارد. کار هم اکنون آغاز شده است.

 

در اینجا آن طوری که من دیدم، دانشمندان بذرهایی را پرورش می دهند که محصولات پربارتر تولید می کنند، و آب کمتری نیاز دارند و ابزارهای کشاورزی که در مصرف انرژی صرفه جویی می کنند. همه اینها بخشی از رویارویی با چالش گرسنگی جهانی است.

 

اکنون، پژوهش جزء مهمی از آن چیزی است که باید یک رویکرد همه جانبه به ارتقاء کشاورزی باشد. ما باید آزمایشگاهها را به هم ارتباط دهیم. در آنجاست که فن آوری های نوین توسعه می یابند و پژوهش در کشتزارهایی انجام می شود که کشاورزان کار می کنند تا محصولاتی را برای تغذیه خانواده شان بکارند و درو کنند؛ برای فرستادن به بازارهای خرید و فروش محصولات و در نهایت به خانه ها و مدارس همه   ما که کشاورز نیستیم اما وابسته به آنهایی هستیم که کشاورز هستند.

 

 برای چند دهه، همانطور که آقای وزیر گفت، آمریکا و هند شرکای کشاورزی بوده اند . ما بیش از پنجاه سال همکاری کرده ایم و امروز بار دیگر برای همکاری با یکدیگر فرا خوانده می شویم. ما باید با یکدیگر همکاری کنیم  زیرا الزامی است که با بهره گیری از علمی، کشاورزی کنیم که تولید محصول را افزایش می دهد، که برای مرتبط کردن مزارع و بازارها بیشتر تلاش کنیم به طوری که کشاورزان بتوانند محصولاتشان را به فروش برسانند، که صادرات فن آوری و آموزش را افزایش دهیم تا به کشاورزان در جوامع آسیب پذیر در سراسر جهان کمک بیشتری نمائیم و واکنش خود را در برابر تغییرات آب و هوا که آب راهه ها را به خطر می اندازد افزیش دهیم. آب هایی که کشاورزی را دربخش های وسیعی از جهان، از جمله جنوب آسیا تداوم می بخشند.

 

این فقط وظیفه دولت به تنهایی نیست. بخش خصوصی نیز نقش مهمی دارد. همین طور آزمایش گاههای پژوهشی و مؤسسات و سازمان های غیرانتفاعی از هر نوع. در واقع، برخی از مؤثرترین مشارکت های کشاورزی ما، مردم را در سراسر این طیف در کنار یکدیگر قرار می دهد.

 

یکی از اینگونه همکاری ها در این مؤسسه برقرار شده است. نام آن ابتکار سیستم های غلات برای جنوب آسیاست . این مشارکتی است دربرگیرنده: دولت هند ؛ یو.اس. اید  ، دفتر توسعه بین المللی ما ؛ بنیاد بیل و ملیندا گیتز ؛ گروه مشورتی درباره مراکز تحقیقات کشاورزی بین المللی ؛  سازمانهای غیر انتفاعی و شرکت های خصوصی. هدف این طرح ابتکاری کمک به شش میلیون کشاورز در سراسر جنوب آسیا برای افزایش تولید غله برای تغذیه تعداد بیشتری ازمردم وافزایش درآمد خانواده های روستایی است.

 

تجربه هند در کشاورزی از بسیاری جهات بی نظیر است. هندی ها هزاران سال است که کشاورزی می کنند. انقلاب سبز در هند جان انسانهای بی شماری را نجات داد و نحوه تأمین غذای جهان را تغییر داد. امروزه هند با داشتن تنها 3 درصد زمین های کشاورزی جهان، 17 درصد جمعیت جهان را تغذیه می کند.

 

بنابراین، همانگونه که ما در شرف تقویت کشاورزی و مبارزه با گرسنگی هستیم-- به خصوص درجنوب آسیا و نیز در آفریقا و مناطق دیگر – رهبری هند کاملا ً حیاتی است. و امروز، آقای وزیر، آمریکا به همان میزان 50 سال پیش به همکاری با هند و حمایت از تلاش های این کشور افتخار می کند.

 

من شخصا ً بسیارمتعهد به این تلاش هستم. من به دنبال راههایی هستم که بتوانیم در تسریع پیشرفت ها در یک دوره زمانی کوتاه سودمند باشیم. من فکر می کنم چالش انرژی زیستی، ایمنی زیستی، تنوع زیستی که ما با آن روبرو هستیم چالشی است که می توانیم با آن رویارو شویم. بنابراین همانگونه که آقای وزیر گفت ما پنج ستون همکاری مان را اعلام خواهیم کرد و یکی از قدرتمند ترین و مهم ترین آنها کشاورزی است.

 بنابراین آقای وزیر از تعهد شما به همکاری برای اطمینان از اینکه برای پایان دادن به گرسنگی درهر نقطه ای که وجود داشته باشد بهترعمل کنیم، تشکر می کنم.

 

( تشویق حضار )

 

مجری اینترنتی: چند پرسش را خواهیم پذیرفت. نخستین پرسش ( نا مفهوم )

 

پرسش: پرسش ما از شما این است که ( نا مفهوم). هند چه انتظاری می تواند از( نا مفهوم) داشته باشد؟

 

کلینتون، وزیر امورخارجه: خوب، ما مشارکتمان را کشف خواهیم کرد به طوری که بتوانیم برای هند کاملا ً سودمند باشیم. همانطور که گفتم شراکت- هایی وجود دارد که آمریکا  در مؤسسه پژوهشی کشاروزی هند، در اینجا، در آنها شرکت دارد. آ? شرکت ها برای تولید بذرهای بهتر، غلات بهتر، پیوند هایی که می توانند با آب کمتر رشد کنند، روشهای جدید کشاورزی و  فن آوری نوین، کار می کنند. ما برای آنچه که می توانیم با یکدیگر کشف کنیم هیچ محدودیتی نداریم.

 

اما هدف ما یکسان است. می خواهیم توان تولید کشاورزی را افزایش دهیم. می خواهیم پول کشاورزی بیشتری به دستهای کشاورز برسانیم. ما می خواهیم هند غذای بیشتری فرآوری کرده و ارزش افزوده برای کشاورزی ایجاد کند. و قرار است که همکاری بسیار نزدیکی با هند داشته باشیم. من به خاطر امکانات بالقوه ای که این همکاری

می تواند داشته باشد هیجان زده ام.

 

مجری اینترنتی: پرسش بعدی، لاچلان کار مایکل ، آسوشیتدپرس .

 

آقای کار مایکل: خانم وزیر خارجه من باید به رخدادهای خاورمیانه بپردازم (نامفهوم).

شنیده ایم که اسرائیلی ها تقاضای آمریکا را برای توقف یک پروژه ساخت و ساز در شرق اورشلیم رد کرده اند. حال می دانم که دولت اوباما موضع بسیار سختی درباره شهرک سازی دارد. بنابراین واکنش شما در برابر آن چیست و به همین دلیل است که سفیر میچل   دیدار خود رابا نخست وزیر نتانیاهو  به تعویق انداخته است؟

 

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، لاچان، من نمی خواهم درباره هیچ نکته خاصی درچارچوب مذاکرات اظهار نظر کنم. گفتگوها تند هستند، جریان دارند، به شدت متمرکز هستند. و هنگامی که چیزی برای اعلام کردن داشته باشیم، اعلام خواهیم کرد.

اما همانطور که می دانید، این مسأله از اولویت بسیار بالایی برای دولت اوباما برخوردار می باشد. ما هر روز روی این مسأله کار می کنیم و امیدواریم پیشرفت کنیم.

 

پرسش: فقط اگر می توانستید توضیح بدهید، منظورتان این است که پروژه ساخت و ساز بخشی از مذاکرات هست یا –

 

کلینتون، وزیر خارجه: من هیچ چیز دیگری ندارم که به آنچه گفتم اضافه کنم.

 

پرسش: وزیر خارجه کلینتون، سه نکته سریع اگر ممکن است بگویم.

اول اینکه، آیا هیچ پول جدیدی، با آمدن شما به اینجا ارتباط دارد، یا اینکه آیا شما طرحی برای اینکه دولت آمریکا بودجه ای اضافه برای حمایت از این نوع همکاری تأمین کند دارید؟

 

دوم اینکه، آیامی توانید چیزی را که گفتید بیشتر توضیح دهید؟ پیشتر شما درباره احتمال حل برخی از اختلافاتتان با دولت هند درباره مسأله گازهای گلخانه ای و تغییرات آب و هوا کاملا ً خوش بین به نظر می رسیدید. اما دست کم آنچه آقای وزیر به طور علنی اظهار داشت به نظر من می رسد که به سختی به موضع شان درباره عدم تمایل به پذیرش اهداف الزام آور حقوقی چسبیده اند.

این خوش بینی از کجا ناشی می شود؟ من به همین جا بسنده می کنم.

 

کلینتون، وزیر امورخارجه: بسیارخوب. در ارتباط با سؤال اول، بله پول جدیدی تأمین شده است. آمریکا در این راه پیشقدم شد. طی اجلاس  گروه 8 در ایتالیا  پرداخت مبلغ قابل توجهی  برای پایان دادن به گرسنگی اعلام شد. و بسیاری از آن در جهت پژوهش کشاورزی، تکنیک های نوین، تطبیق کشاورزان با روش های مختلف برای آبیاری محصولات با استفاده ازآب کمتر و بسیاری موارد دیگر صرف خواهد شد.

 

5/3 میلیارد دلاری که آمریکا پرداخت آنرا متعهد شده است تا حدودی پول جدید است و بخشی از آن احیای پولی که پرداخت کرده ایم که، صادقانه بگویم، فکر نمی کنیم نتیجه دلخواه را به بار بیاورد. اگر به آنچه آمریکا 25 سال پیش و قطعا ً 50 سال پیش انجام داد بنگرید، کمک های نقدی ما بر کمک به کشاورزان در کشورهایی مانند هند برای کسب نتایج بهتر متمرکز بود. اکنون پول ما به طور عمده به برنامه های تغذیه اختصاص می یابد.

 

بنابراین ما می خواهیم این نگرش را آغاز کنیم که چگونه مشکل را حل کنیم. منظورم این است که بدیهی است که وقتی مردم از گرسنگی رنج می برند فاجعه است و جهان خواستار کمک است. اما  بیائید مقداری از آن پول را برای هدف اول صرف کنیم. برای تولید محصولات محلی و ایجاد بازارها طوری که مردم  شانس بهتری برای گریز از گرسنگی داشته باشند. بنابراین ما به سختی تلاش می کنیم .  برنامه ابتکاری گسترده ای داریم و در هفته های آتی بیشتر درباره آن سخن خواهیم گفت.

 

من فقط این را برای دوستان آمریکایی ام اضافه می کنم. هنگامی که ما این  ابتکار را شروع کردیم، من از شریل میلز ، رئیس ستاد و  مشاورم، خواستم هدایت آنرابه عهده گیرد زیرا من شخصا ً نسبت به آن بسیاراحساس تعهد می کنم. او نخستین جلسه در دولت آمریکا را با حضور همه طرف هایی که بر روی گرسنگی و کشاورزی کار می کنند در یک سالن ، برگزار کرد: برنامه های کمک رسانی ما، وزارت کشاورزی ما و دیگران – کارگزاری های تجاری ما و دیگران که نقشی دارند. بنابراین ما مصمم هستیم که تلاش هایمان را متمرکز کنیم و نتیجه بگیریم.

 

 در مورد تغییرات آب و هوا و انرژی پاک، من خوش بین هستم زیرا اعتقاد دارم با توجه به گفتگوهایی که نه فقط امروز بلکه قبلا ً، با نمایندگان دولت هند  داشته ام، راههایی وجود دارند که می توانند ما را در رویکردی پایدار در سطح جهان، برای کاهش و تخفیف انتشار گازهای گلخانه ای به پیش ببرند و می تواند طریقی را که همه ما انرژی را تولید، مصرف و ذخیره می کنیم تغییر دهد. و فکر می کنم دولت هند امروز و پیشتر به ایده های  بسیار خلاقانه ای دست یافته است.

 

باز هم می گویم، این بخشی از گفتگو است. بخشی از توافق است  و چند جانبه است، که آنرا پیچیده تر نیز می سازد. اما تا زمانی که خلاف آن ثابت شود، من به طرفداری از هر کشوری که نقش خود را برای رویارویی با چالش تغییر آب و هوا ایفاء می کند ادامه خواهم داد. اما کاری که هر کشور به منظور دستیابی به اهداف جهانی ما انجام می دهد به احتمال بسیار زیاد تفاوت دارد. و این همان مسأله ای است که ما در ماههای باقیمانده تا کپنهاگ  بر روی آن کار می کنیم.

 

مجری اینترنتی: بسیار خوب آخرین سؤال (نامفهوم).

 

پرسش: دو مطلب، نخست اینکه چندین شرکت آمریکایی بسیار مشتاق هستند که (نامفهوم) به پیش برود و قوانین (نامفهوم) در هند تغییر کرده اند به طوری که (نامفهوم) روی ژنها و چیزهای دیگر قابل انجام است. نظر آمریکا درباره آن چیست؟

 

همچنین این حقیقت که دو ایالت هندی – بلکه هم سه تا -- زمین هایی را برای رآکتورهای اتمی آمریکا، که دارای اصلیت آمریکایی هستند کنار گذاشته اند. پس ازجلسه فردای شما چه اتفاقی خواهد افتاد؟ می توانید کمی درباره آن برنامه برای ما بگوئید؟

 

کلینتون، وزیرامور خارجه: خوب در مورد سؤال دوم، ما پس ازبرگزاری جلسات درباره آن سخن خواهیم گفت. بنابراین نمی خواهم درباره نتایج جلساتمان پیشاپیش قضاوت کنم. اما منتظر بمانید(؟)، فردا بیائید ما آنها را به طور کامل اعلام می کنیم.

 

درمورد سؤال قبلی تان فکر می کنم که یک رژیم حقوقی بین المللی به نفع همه است به خصوص که هند پیشرو نوآوری و تکنولوژی های جدید در کشاورزی می شود، مانند شما که در بسیاری از حوزه های دیگر پیشرو هستید: داروسازی، نرم افزار و غیره.

 

بنابراین، آنچه ما به دنبال آن هستیم راهی برای حمایت از مالکیت فکری نشأت گرفته از مؤسسه پژوهش کشاورزی هند است دقیقا ً همانطوری که از یک نوآوری آمریکایی حمایت می شود. بنابراین به دنبال راههایی هستیم که بتوانیم چنین رژیم بین المللی را ایجاد کنیم و توسعه دهیم  و فکر می کنم که همانطوری که گفتم کاری که ما می کنیم به نفع همه است.

 

از همه متشکرم.

 

پرسش: (نامفهوم).

کلینتون، وزیر امور خارجه: حتما ً. بله هیچ زنی سؤالی مطرح نکرد. بفرمائید.

(خنده ) .

کلینتون، وزیر امور خارجه: من کمی جانب زنها را نگاه می دارم (؟)

 

پرسش: چیزی که می خواستم بپرسم این است که در کشور ما، به عنوان مثال ، کشاورزانی که غذاهایی را کشت می کنند که ما می خوریم اغلب همان کسانی هستند که با گرسنگی دست به گریبانند. و ما 230 میلیون (نامفهوم) اما (نامفهوم) نفر سوء تغذیه دارند. بنابراین وقتی شما – احساس می کنم که وقتی شما بذرهایی بسیار گران را تحمیل می کنید و به بازار ما می فرستید، که هزینه رابرای کشاورزان ما افزایش می دهد که تناسبی با میزان (نامفهوم) تولید شده ندارد. آیا این فکر خوبی است؟

 

کلینتون، وزیرامور خارجه: خوب بگذارید بگویم که این مسأله همانطوری که شما به درستی گفتید مسأله پیچیده ای است. اما آنچه در این مؤسسه روی می دهد درست همانطوری که با انقلاب سبز 50 سال پیش روی داد، برای تبدیل فرصت های کشاورزان برای افزایش درآمد شان امکانات بالقوه ای دارد. ما به عنوان نمونه، گونه ای برنج دیدیم که 30 درصد کمتر آب مصرف می کند. این به نفع کشاورزان در هند است همانطور که درمناطق دیگر چنین است.

 

بنابراین شما نباید نگاه کنید که ما امروز کجا هستیم و نتیجه ?گیرید که فردا کجا خواهیم بود. فکر می کنم آنچه باید بگوئیم این است که "مشکلاتی که امروز کشاورزان با آن روبرو هستند کدامند؟"  مشکلات دیگری وجود دارند . بسیاری ازکشاورزان نمی توانند محصولاتشان را به بازار برسانند می دانید؟ آنها کشاورزانی با حداقل معیشت هستند زیرا هیچ بازاری وجود ندارد. بنابراین کشاورزان باید نظم داده شوند. آنان نیاز به جاده های بهتری از مزرعه به بازار دارند. آنان به وسایل حمل و نقل نیاز دارند. به امکانات انبار و یخچال نیاز دارند. کارهای زیادی هست که هم اکنون می توان برای افزایش درآمد کشاورزان انجام داد.

 

و سپس وقتی شما فن آوری های جدید و روش های جدید کشاورزی را هم بدین ها بیفزائید، فکر می کنم امکانات بالقوه عظیمی خواهیم داشت. و با توجه به تعداد بسیار زیاد کشاورزان در هند و کسانی که برای تغذیه خودشان، خانواده شان و شاید بیشتر، در روستا هایشان و شاید در بازارهای بزرگتر کشاورزی می کنند، هرکاری که بتوانیم انجام دهیم که پولی که برای خرید غذا خرج می کنیم به کشاورزی که آنرا تولید می کند بازگردد، منفعت بزرگی خواهد بود.

 

 بنابراین فکر می کنم ما به شیوه ای بسیار کل نگرانه به قضیه نگاه می کنیم. باز هم می گویم که من نمی خواهم پیچیدگی آنرا ساده جلوه دهم و گاهی تبعات ناخواسته ای هم در پی خواهد داشت. اما  سعی می کنیم درباره کاری که انجام می دهیم بسیار هوشیار و دقیق باشیم.

 

و آخرین چیزی که می خواهم بگویم این است که می دانید که دیروز با گروهی از کارشناسان تجاری پیشرو هند ملاقات کردم واز اینکه  تعداد زیادی از آنها نگران کشاورزی و بازدهی تولید و تغذیه هستند، تحت تأثیر قرار گرفتم. ما درباره مجموعه ای از مسائل صحبت کردیم از جمله ریزمغذی ها، که تعداد زیادی از دانشمندان سعی دارند بفهمند که چگونه باید به مسأله ذخیره غذا بپردازیم طوری که بتوانیم با سوء تغذیه ای که به واقع از هنگام تولد وجود دارد، مبارزه کنیم.

 

بنابراین فکر می کنم این افراد به این مسأله به شیوه ای بسیار خلاقانه می نگرند و من ازطرف دولت آمریکا هر کاری که بتوانم انجام خواهم داد تا شریک خوبی با هند باشم. متشکرم.

 

( تشویق حضار )

پايان متن