29 آوريل 2009

استقبال شرکت های بزرگ نفتی آمریکا از صرفه جویی در انرژی

نوشتۀ پاتریک کرو

طی دهه های اخیر و با بالا رفتن قیمت انرژی، مردم آمریکا به سرعت، و بدون توجه به واقعیت امر،علت همۀ گرفتاری ها را شرکت های بزرگ تولید کنندۀ انرژی تشخیص دادند. اکنون این صنعت مشغول تهذیب وجهۀ خود بوده و شرکت ها تلاش می کنند مردم را متقاعد کنند که به عنوان "خوب ها" در جستجوی یافتن راه حل مناسب برای غلبه بر مشکل های مربوط به انرژی در کشور هستند.

پاتریک کرو، که  طی مدت 21 سال گزارشگر نشریۀ نفت و گاز بوده است، اخبار مربوط به انرژی در کنگره و ادارات دولتی را پوشش می داده است. او اکنون نویسنده ای مستقل در هوستون، تگزاس می باشد و متخصص در امور انرژی، مواد شیمیایی، و مسائل مربوط به آب است.

این مقاله در شمارۀ آوریل نشریۀ الکترونیکی USA، صرفه جویی در انرژی: اولین سوخت، به چاپ خواهد رسید.

شرکت های بزرگ نفتی آمریکایی با سرمایه گذاری در مورد صرفه جویی در مصرف انرژی، درخششی "سبز تر" به وجهۀ عمومی خود می بخشند.

هرچند موجودیت این شرکت های بزرگ بستگی به فروش بیشتر آن ها دارد، اما آن ها از مصرف کنندگان می خواهند تا کمتر مصرف کنند، حداقل کمتر نفت و گاز مصرف کنند. آن ها صریحا به تشویق صرفه جویی نمی پردازند (مانند زمانی که مالک خانه درجۀ حرارت را پایین آورده و یک بلوز پشمی اضافه به تن می کند)، بلکه تشویق می کنند مصرف پایین آورده شود (مانند زمانی که مالک خانه کوره ای نصب می کند که مصرف کمتر دارد).

شرکت ها برای تبلیغ در مورد حمایت خود از مصرف کمتر انرژی از طیف وسیعی از ابزار استفاده می کنند، مانند سخنرانی، تبلیغات، گروه های حمایت کننده، و اهدای کمک هزینه. هر چند این شرکت ها از مدت ها قبل خود را از جملۀ حامیان کم مصرفی معرفی کرده بودند، اما اکنون پر سروصدا تر و با شور و حرارت و قاطعیت بیشتری خود را یار و هم پیمان مصرف کنندگان در مبارزه علیه قیمت های بالا نشان می دهند.

کارول ورنر، از مؤسسۀ مطالعات محیط زیست و انرژی در مصاحبه ای با نشریۀ الکترونیکی USA اظهار کرد، افزایش شدید قیمت نفت خام در ارتباط مستقیم با این وضعیت بوده است. سال قبل [2008] بالا رفتن بی رویۀ قیمت ها و ضربه ای که به سیستم اقتصادی وارد آورد، موجب خشم زیاد مردم نسبت به این شرکت ها شد. صحبت دربارۀ کاهش مصرف انرژی یکی از راه هایی است که شرکت های نفتی از طریق آن می توانند کمی از این خشم را فرو بنشانند.

با این که رشد فعالیت های مردمی ظاهرا موازی با بالا رفتن بدون وقفۀ قیمت نفت بود که از بشکه ای 60 دلار در اواسط سال 2007 به بشکه ای 147 دلار در اواسط سال 2008 رسید، از آن زمان به بعد، قیمت هر بشکه نفت حدود 100 دلار کاهش یافته است اما تشویق به صرفه جویی در مصرف به قوت خود باقی است.

ورنر گفت شرکت های نفتی هم با تلاش در کاهش هزینه های راه اندازی دستگاه های حفاری، لوله کشی ها و پالایشگاه ها، تبدیل به شرکت های طرفدار صرفه جویی در مصرف شده اند. او گفت، هرقدر شرکت ها بتوانند از مصرف خود بکاهند در نهایت برایشان بهتر است. همچنین می توانند میزان انتشار کربن و گازهای گلخانه ای خود را نیز کاهش دهند.

شرکت ها این درس را از عملیات خود گرفته و شرکت های وابسته ای برای بازاریابی جهت تخصص و مهارت های خود و ارائۀ آن به آن دسته از شرکت ها که نیاز به صرفه جویی دارند، تشکیل داده اند. استیون نیدل، مدیر اجرایی شورای آمریکایی برای اقتصاد کم مصرف توضیح داد، آن ها خود را به منزلۀ شرکت های تولید کنندۀ انرژی تلقی می کنند و نمی خواهند تنها نقششان سوار بودن بر "قطار نفت" باشد.

لاری گلداستین، تحلیل گر بنیاد مطالعات سیاست های انرژی با این نظر موافق است. او گفت، این شرکت ها به طور مداوم تحول هایی درخود ایجاد می کنند و مایل هستند در گسترش فن آوری های نوین مشارکت داشته باشند. گلداستین توضیح داد که شرکت های نفتی به طورمتناوب برنامۀ کاری خود را به روز می کنند تا با شرایط فعالیت هایی که در جریان است، تطبیق یابند. آن ها باید در جهانی که برایشان تعیین شده، نقش خود را ایفا کنند؛ آن ها نمی توانند طراح جهان باشند.

به عقیدۀ جان هافمیستر، رییس شهروندان موافق با انرژی قابل دسترس، این تلاش ها نتیجۀ استفادۀ نادرست قبلی از انرژی است. هافمیستر که از سال 2005 تا سال پیش، ریاست شرکت شل آمریکا را به عهده داشته است گفت که در دهۀ 1990 و اوایل دهۀ 2000، این شرکت ها نتوانستند مصرف کنندگان و سیاستمداران را در مورد دسترسی دشوارتر به انرژی آگاه سازند و به این ترتیب اعتماد آنان را از دست دادند.

گلداستین گفت در حال حاضر این شرکت ها با تبلیغات در جهت "احساس خوب" داشتن فقط سرمایۀ خود را به هدر می دهند. مردم اعتماد ناچیزی به این صنعت دارند و اعتنایی به حرف های آن نمی کنند.

گلداستین گفت تشویق این شرکت ها حاکی از رقابت آن ها در بازار سهام است، درست مانند وسایل شیشه ای که در دهۀ 1960 به رانندگانی که گازوییل آن ها را خریداری می کردند، هدیه می دادند. آن ها اساسا سعی می کنند سبزتر جلوه کنند، چون می دانند که مشتری ها چنین انتظاری دارند. بنابراین، چندان هم به اقتصاد صرفه جویی ارتباطی ندارد، بلکه بیشتر به فشار های شدید سیاسی و مردمی مرتبط است. امروزه هیچ کس نمی تواند برخیزد و به صرفه جویی و مصرف کم پاسخ "منفی" بدهد.

برخلاف فعالیت های صنعت نفت در زمینۀ خدمات آموزشی، کنگرۀ آمریکا رویکرد عمل گرایانه تری را در پیش گرفته است. دراوایل سال مصوبۀ جبران و سرمایه گذاری مجدد در آمریکا تصویب شد که حاوی مشوق های زیادی برای مصرف کنندگان، صاحبان مشاغل، و دولت برای سرمایه گذاری در فعالیت های مربوط به صرفه جویی در انرژی است.

شاید این قانون کلام آخر در این زمینه نباشد. کنگره با در نظر داشتن گرمای کرۀ زمین و صورت حساب های هنگفت انرژی در این دوره از کار خود، احتمالا به موضوع کمی مصرف نیز بازخواهد گشت.

برای تی بون پیکنز(T. Boone Pickens)، یکی از مردان صنعت نفت در تگزاس، کم مصرف کردن یعنی استفاده از سوخت مناسب به صورت صحیح. او پیشنهاد کرده است که ایالات متحده برای تولید نیروی برق و کاهش نیاز خود به گاز طبیعی، بیشتر از انرژی باد و انرژی خورشید استفاده کند. از اضافۀ گاز طبیعی برای سوخت دیزلی کامیون های سنگین می توان استفاده کرد که به نوبۀ خود، موجب کاهش نیاز به نفت خارجی می گردد. پیکنز در تار نمای خود می گوید، راهبرد او موجب یافتن زمان کافی برای ایجاد فن آوری های نوینی خواهد بود که بتوانند در نهایت جایگزین سوخت های فسیلی شوند.

برجسته ترین حامی صرفه جویی در انرژی و سوخت های جایگزین در واشنگتن، پرزیدنت باراک اوباما است. او اعلام کرده است، "سیاست دولت من از میان بردن وابستگی به نفت خارجی، و در عین حال راه اندازی یک اقتصاد مبتنی بر انرژی است که بتواند میلیون ها شغل ایجاد کند."

مطالب بیان شده در این مقاله لزوما منعکس کنندۀ دیدگاه ها یا سیاست های دولت آمریکا نیست.